(24.04.2012) Хиёнати зани баднафс

Шавҳарам марди хушр ӯзгоре буд. Маро хеле зиёд дӯст медошт. Барои ман ба тамоми кор тайёр буд. Ба хотири он ки мани эркаашро аҳли хонаводаашон бад набинанд, ҳамеша дастгириам менамуд. Агар дили волидонаш таом ё самбӯсаи варақине хоҳаду пухтани онро аз ман талаб кунанд, зуд рафта онро аз тарабхона харида меоварду мегуфт, ки келинатон пухтааст. Намегуфт, ки ҳамсари ман аз ӯҳдаи пухтани он намебарояд. Зеро ба сад дил дӯстам медошту намехост падару модараш камбудии маро дида гӯянд, ки: «сар деҳ ин гуна зани беҳунарро». Хулоса, ман бонуи дӯстдоштатарин ва эркаи хонадонаш будам. Чизеро дареғам намедошт. Агар аз осмон дилам ситора хоҳад, тайёр буд, ки пайдо созад. Бо хоҳиши талабҳои боисрори ман хонаи алоҳида харидему занеро барои иҷрои хизматҳои хона даъват намудем. Дигар дастамро дар оби хунук намезадагӣ шудам. Танҳо ба меҳмонӣ мерафтаму ба мағозаҳои дилхоҳам рафта барои худам ягон либоси даркориамро харидорӣ мекардам. Акнун бо кӯдакон машғул шудан, либосҳояшонро дарзмол намудан, ба саволҳояшон ҷавоб гардонидан ба зиммаи он зан афтида буд. Кӯдаконам аз чизе камбудӣ надоштанд. Барояшон либосҳои беҳтаринро мехарид Комрон. Ягон хоҳишҳои ман низ дар ҳаво намемонд. Ҳамаашро бе чуну чаро иҷро менамуд. Мисли як малика мезистаму чӣ тавре ки занҳои заҳматкаш дар фикраш ҳастанд, намедонистам, ки азоби пайдо намудани пораи ноне чист. Намедонистам, ки дар мағоза нон чӣ нархе дораду дар бозор нархи сабзавот чанд сомонӣ аст. Вақтҳои охир чунон ландаҳур гашта будам, ки ҳатто хӯрокамро худам кашида оварда намехӯрдагӣ шудам. Падару модари ӯро тамоман писанд намекардам ва чашми дидан ҳам надоштам. Ҳурматашонро ба ҷо намеовардам. Комрон ба хотири дӯстдории беҳад зиёд ба ҳамаи ин рафторҳо чашм мепӯшиду волидони маро ба дараҷаи даркорӣ ҳурмат менамуд. Гӯё ӯ як дурдонае будам, ки аз қаъри баҳр пайдоям намуда бошад. Барои ӯ аз ҳама муҳим он ки дар ҷогаҳ қаноатмандаш гардонам бас буд. Ҳамеша мегуфт, ки «ту маро сер кун бас, ба дигараш корат набошад». ӯ гумон намекард, ки аз ҳад зиёд эрка намудани зан мардум оқибати хуб надорад. Волидонаш мехостанд, насиҳаташ намоянд, аммо вай ба онҳо имконият намедод. « Чӣ қадаре, ки ҳурмату эҳтиром лозим аст, ман ба ҷои ӯ мекунаму хизмататонро ба ҷо меорам, ба ҳамсари ман кордор нашавед»- мегуфт доим ба онҳо. Онҳо низ ба хотири он ки шавҳарам фарзанди аз ҳама хурдии эркаашон буду аз таҳти дил хизматашонро ба ҷо меовард ва тамоми шароитҳоро барояшон муҳайё сохта буд, хомӯш буданду дам ба дарун мегаштанд.

Як вақт Комрони ман бемор гашт ва бо хоҳиши рафиқони дар Русия доштааш барои табобат он ҷо сафар намуд. Муддати як моҳ аз ӯ дарак нашуд. Ба қавли худаш асабҳояшро табобат намуда бо нерӯи тоза ба хона баргашт. Аммо…. ман дигар ҳамсари поку ҳалолаш набудам. Ҳанӯз рафтанашро як ҳафта нашуда тоқати ман тоқ гардид.

– Комрон, тезтар намеоӣ, ки пазмонат шудам? – бори аввал ба ӯ занг зада гуфтам.

–Мушкинам, тоқат кун, табобат гирам бо қуввати даҳчанд ба наздат меравам ва муддати як ҳафта аз бистар намехезам.

– Аммо тоқати ман тоқ шудааст. Дигар намешавад сабр кардан азизам зудтар биё.

– Охир муддати табобатам як моҳ аст. Бояд меъёри муайянкардаи табибонро риоя кунам. Инҳо ҳар нафари бегонаро қабул намекунанд. Бо дархост воситаҳои зиёде маро дар ин клиника ҷой карданд.

– Вале ман дигар наметавонам, бовар кун.

–Туро мефаҳмам азизакам, вале наметавонам нисфи табобатро партофта равам. Тоқат кун.

–Охир ту маро бадомӯз кардӣ ба худат. Ҳоло дилам оғӯши гарматро мехоҳад.

–Ҳар шаб тасаввур кун, ки дар барат хобидаам ва ту дар оғӯши гармам ҳастӣ ҷонакам.

–Девона шудаӣ бо тасаввур кардан намешавад охир биё!

– Пагоҳ ҷӯраам Исматро мегӯям шумоёнро ба тамошои ягон табиати зебо барад ва истироҳат кунед, ҳамааш соз мешавад.

– Охир ту намефаҳмӣ Комрон…

Дар ҳақиқат дарди маро фақат худам медонистаму Худо. Вақте ба шавҳар баромадам духтараки ҳабдаҳсолаи нодоне будам. Комрон бошад ҷавони 26 солаи бӯзбала ва талаботи шаҳвониаш хеле зиёд буд. Шояд дар аскари ва ё дар мусофират ӯ таҷрибаи фаровон пайдо карда буд, ки маро бо навозишҳову меҳрубониҳояш дар бистар мафтун гардонда буд. ӯ ҳар шаб бе танаффус қаробатро талаб менамуду ман ҳам рад намекардам. Муддати 12 соли хонадориамон ӯ танҳо зимни ҳайз диданам ва давраи ҳомиладориву таваллуд тоқат мекарду халос. Мани кӯдаки бефаҳмро аз рӯзи аввал ба чунин тарзи зиндагӣ одат кунонида буд Комрон. Ҳатто шабҳое, ки бемор будаму таб доштам, ӯ ҳоҳиш мекард, ки вазифаамро иҷро намоям. Ва чунон навозиш мекард, ки дардамро фаромӯш сохта вазифаи ҷониамро иҷро мекардам. Ҳамхобагиро мисли як вазифаи ҳатмӣ меҳисобидам. ӯ маро ҳеҷ гоҳ иҷозат намедод, ки ба хонаи модарам ва ё ягон хешу табор бе ӯ ё шабхорав биравам. Нисфи шаб бошад ҳам кӯдакҳоро дар хонаи модарам гузошта, маро гирифта ба хона меовард ба хотири иҷрои «вазифаи муҳим». Бо чунин тарзи зиндагӣ омӯхта гашта будам. Комрон низ муддати ин қадар солҳо шаберо бе ман рӯз накарда буд. Ниҳоят ӯ рафту бедарак шуд ва ман натавонистам аз як ҳафта зиёд тоқат кунам. Мувофиқи ваъдаи Комрон ҷӯрааш Исмат ба хона омад. Кӯдаконам ҳамаашон ба деҳа назди модарам рафта буданд ва худам танҳо будам. Мебоист ба назди онҳо мерафтам. Вале Исмат омаду… ӯ бо борхалтаҳои пури нуқлу наво омад ва кӯдаконро пурсон шуд. Гуфтам, ки нестанд ва танҳоям. Набошад меравам гуфта аз дар гаштанӣ шуд. Аммо ман боисрор хоҳиш кардам, ки даромада як пиёла чой гирад ва ман хеле зиқ шудаам, камтар аз сӯҳбати ӯ баҳраманд гардида табъам болида гардад. Исмат ноилоҷ розӣ шуд ва ба меҳмонхонаи мо рӯйи курсии роҳат амонатакак нишаст. Ба ӯ шикоят кардам, ки бе Комрон хеле дилгиру хаста шудам. Маро бо шӯхиҳои намакинаш механдоду ҳар замон ба сари синаи нимбараҳнаи махсус дар намоиш гузоштаи ман менигарист. Ҳис кардам, ки барояш бефарқ нестам. Аммо ба хотири ҷӯраи ҷонӣ буданашон бо Комрон шояд худдорӣ мекард. Вале ман бо ҳар баҳона наздаш хам гашта пештанаамро ба ӯ намоиш медодам ва ҳис мекардам, ки бо ҳавас сӯйи бараҳнагии баданам менигарад. Ман бошам ҳамоно барояш чой мекашидаму хам шуда наздаш нон ё ягон шириниро мегузоштаму мехостам чашмаш ба сари синаи урёнам бештар афтида шавқаш нисбатам бедор гардад. Ва ниҳоят тоқаташ тоқ гашта дастамро қапид. Ман бо ноз онро оҳиста аз дасташ раҳо кардам вале сӯяш бо нигоҳи мардхоҳона менигаристаму дилам мехост, ки ҳарчи зудтар ташнагии маро бо меҳру навозишаш бишканад. Аммо ӯ саросема набуд. Шояд фикри ҷӯраашро мекард. Аммо ман сабрро аз даст дода дар паҳлӯяш нишастам ва рост ба чашмонаш нигаристам. ӯ ҳам маро ба оғӯш кашид.

– Янга мебинам, ки Комронро хеле зиёд пазмон шудаӣ.

– Бале, пазмон шудам, дилам мард мехоҳад чӣ кор кунам?

– Комрон ба ман бовар карда…

– Аммо ӯ ҳоло хеле дур аст, Исматҷон намефаҳмад ягон чиро…

– Вале ҷӯрагии мо чӣ мешавад?- мегуфт ӯ худро базӯр нигоҳ дошта.

– Ҳозир вақти фикр кардани ҷӯрагӣ нест азизам, маро хушбахт гардон. Наход, ки ман мисли зани худат дилкаш набошам- а?

– Ту дилкашӣ, дилбарӣ ва дилро бурда метавонӣ, вале маро фикри ҷӯраи ҷониам, ки ба ман хеле ҳам боварӣ дорад, азоб медиҳад Мушкина.

– Ба фикрам қуввати мардиат хеле кам аст. Набошад чӣ хел метавонӣ пеши зани мардхоҳ, ки туро талабгор аст, беҳис нишинӣ? Ё ки занат имшаб серат кардаасту дилат дигар зан намехоҳад?- гуфта мехоҳам ӯро ба нанг оварда талабамро қонеъ намоям.

– Занам ҳомила аст ва моҳу рӯз аст , ман чандин вақт боз оғӯши занро надидаам. Дилам ончунон туро мехоҳад Мушкинаҷон, вале фикри ҷӯраам маро нигоҳ медорад.

– Агар ба ҷӯраат зан даркор мебуд, гум шуда намерафт муддати дароз. Маро азоб надеҳ Исматҷон. Ҷӯраат ҳеҷ гоҳ намефаҳмад. Фақат чанд лаҳза бо ман бош ва ташнагиамро бишкан, охир ту мардӣ ё не?

– Мардам албатта.

– Вале ман намебинам ва фикр мекунам, ки…

– Чӣ фикр мекунӣ?

– Фикр мекунам, ки аз дастат коре намеояд ва як занаки бечораро наметавонӣ хурсанд карда.

– Ту одама маҷбур мекунӣ, ки ба дӯсташ хиёнат кунад,- гӯён маро ба оғӯшаш гирифт.

– Ту хиёнат не, балки савоби як занакро гирифта истодаӣ азизам. Гӯё ки худат ҳам роҳат намекарда бошӣ.

– Албатта барои ман ҳам форам аст оғӯши ту ҷонакам.

Хулоса ман ӯро то саҳар нигоҳ доштам. Ва дар бистаре, ки танҳо ба ману Комрон таалуқ дошт ва ӯ онро муқаддас меҳисобид, бо ҷӯрааш айшу ишрат кардам. Бистари якҷояамонро олуда сохтам бо гуноҳ. Зеро дигар тоқат намонда буд маро. Хуб медонистам, ки ин гуноҳи азим аст ва Комрон ҳаргиз маро намебахшад, аммо нафси шаҳвониам боло гирифта нагузошт, ки аз олуда сохтани бистари дувоздаҳсолаамон худдорӣ намоям. Исмат бо табъи болида аз бистар бархест ва мехост биравад. Ман ӯро аз дастонаш доштам ва хоҳиши такрор кардани қаробатро кардам. Ин навбат низ хоҳишамро ба ҷо оварда маро хушбахт гардонд ҷӯраи ҷонии шавҳарам. Аз ӯ хоҳишу зорӣ кардам, ки боз дар рӯзҳои наздик омада маро хурсанд кунад. Исмат ваъда дода рафт. Вале чанд рӯз аз ӯ дарак нашуд. Маҷбур шудам, ки боз занг занам. Боз ваъда карду омада натавонист. Мисли девонаҳо гашта будам. Дигар занг занам телефонаш хомӯш буд. Намедонистам чӣ кор кунам. Асабӣ нишаста будам, ки духтари холаам омада монд. Бо ӯ сӯҳбат карда нишастаму каме аламамро фаромӯш кардам. Аз ҳар бобат сӯҳбат мекардему заҳри дили ман берунтар мешуд. Ба ӯ касе занг зад ва заряди телефонаш кам будааст магар, ки зуд хомӯш гардид. Афсӯс хӯрда нишаста буд, ки ба ӯ телефони худамро дода хоҳиш кардам, ки бо ин занг занад бемалол. ӯ занг заду ман ба ошхона рафтам. Гапаш кам-кам ба гӯшам мерасид ва маълум буд, ки бо марде сӯҳбати маҳрамона дошт.

«Ҷонакам, навозишҳои дастонат дар пеши назарам, чӣ қадар форам буд оғӯшат азизакам. Як лаҳза наметавонам фаромӯшат созам. Чӣ қадар ҷонам роҳат кард. Ин қадар боқувватӣ ту азизам. Маро девона кардӣ. Надонистам мондам, ки чӣ тавр субҳ дамидаасту ман аз ту сер нашудаам. Боз кай биёям ба наздат. Аммо ин ҳафта наметавонам бахудо. Маро бубахш азизакам , ҳафтаи оянда ҳатман меоям ва туро хушбахт мегардонам.»

– Бо кӣ ин қадар сӯҳбати гарму ҷӯшон кардӣ Мафтуна?

– Бо як бачаи ҷавон ва бақувват. Аммо афсӯс, ки ӯ дар маҳбас.

– Боқувватиша аз куҷо фаҳмидӣ?

– Дар як моҳ ду бор маблағ месупораму як шаб меҳмонаш мешавам.Ту тасаввур карда наметавонӣ Юсуф чӣ қадар навозиш мекунад. Мани беваи ба мардак зорро чунон мефорад, ки дастонаш.

– Пас, чаро намеравӣ ин ҳафта пешаш?

– Ҳоли маблағ надорам , медони барои як шаб дусад сомонӣ бояд супорӣ.

– Гапе набудааст-ку. Ба ивазаш чӣ қадар роҳат мекунӣ.

– Охир ба мани беваи бечора кӣ сум медиҳад, дар ҷое кор накунам. Боз додарам аз қафои ман назорат карда гаштааст. Ҳафтаи дигар ба Руссия меравад ва ман озод мешаваму аз ягон ҷо қарз гирифта пеши Юсуфи зиндониам меравам.

Духтари холаам бирафт. Ман бошам телефонамро кофта рақамҳои Юсуфро ёфтам ва ба ӯ занг задам. Ҷавони хушчақчақе будааст. Телефони хонагиро назди бистарам бурдаму то субҳ бо Юсуф сӯҳбат кардам. Пурсид, ки чандсолаам. Сисола буданамро фаҳмида бошад ҳам маро боисрор наздаш даъват мекард. Гуфтам, ки Мафтуна хафа намешавад. Намефаҳмад гуфту зорӣ кард, ки наздаш равам пушаймон нахоҳам шуд. Дигар то субҳ ӯ маро бо ҳарфҳои ошиқонаву маҳрамонааш девонаву мафтун намуд, ки суроғаи маҳбасро пайдо карда наздаш рафтам. Юсуф пешакӣ гапзанон карда монда будааст, ки маро нозирони маҳбас баробари супоридани маблағ ба назди ӯ гусел карданд. Вале шумо тасаввур мекунед дар рӯ ба рӯйи худ ман Юсуфи воқеиро дидам. ӯ чунон нозанин ва як ҷавони чорпаҳлӯи қадбаланд буд. Агар ба чашмонаш нигарӣ мехоҳӣ дигар ҳаргиз чашм наканӣ аз он. Риши кӯтоҳ қайчизадааш ҳам чунон ба худаш мезебид, ки мегӯӣ, ки дар маҳбас неву ягон истироҳатгоҳ дам гирифта истода бошад. Гарчи чеҳрааш каме зард гашта бошад ҳам ин ба зебогиаш халал намерасонд. ӯ маро бо табассуми ба худаш зебанда пешвоз гирифт ва гуфт, ки аз Мафтуна дида дилкаштару ҷавонтарам. ӯ аз ман ягон чиз оварданро хоҳиш накарда бошад ҳам борхалтаҳоро пур аз анвои хӯрданиҳои болаззат карда омадам. Юсуф ба маводҳои ғизоии овардаи ман нигоҳ накарда аввал маро ба оғӯш гирифт. Зеро аз сӯҳбатҳои шабона хуб дарк карда буд, ки ташнаи мард ҳастам ва танҳо ташнаи ӯ. Бо бӯсаҳои ҷонфизояш маро боз ҳам мафтунтар намуд. Мо хеле сӯҳбат карда нишастем. ӯ ҷавони ботамкин менамуд, суханҳои беҳуда намегуфт. Баъди адои намозҳояш аз Худоҷон садҳо бор бахшиш пурсиду маро бо худаш никоҳ кард ва сипас ба бистар даъват кард. Мисли шаби якуми арӯсӣ буд он шаб. Дастони Юсуф дар ҳақиқат навозишгару дармонбахш буданд. Мафтуна беҳуда девонаи рӯйи ин ҷавон нашуда будааст. ӯ дар бистар ҳарфе намегуфт, фақат навозиш мекарду маро девонатар. Барои қаробат саросема намешуд ва танҳо мебӯсиду мебӯид. Баногоҳ дари «хонаи бахт»-и моро кӯфтанд. Ман асабӣ шудам ва мехостам ӯро нигоҳ дорам. Аммо ӯ аз бистар хест ва либосҳояшро пӯшида берун рафт ва соате маро дар интизорӣ қариб девона карда буд. Бо дастони пур баргашта маро ҳайрон кард.

–Юсуфҷон, наздат боз каси дигар омада буд?

– Не каси дигар не, ин ҷо як мӯйсафеди афғон зан гирифт, ман ӯро никоҳ кардам.

–Чиӣ? Зан гирифт? Дар ҳамин ҷо?

– Бале зан гирифт. Як духтараки нозанини ҳаждаҳсолаи тоҷик бо хоҳиши худ омада худро ба ин афғони 60-сола супурд.

– Девона шудааст магар он духтар? Падару модар надоштааст?

– Инашро напурсидаам. Вазифаи ман бо хоҳиши мӯйсафед танҳо никоҳ кардан буду бас. Танҳо духтарро пурсидам, ки ӯро касе маҷбур накардааст ба ин кор, ҷавоб дод, ки бо амри дил ба ин мард ошиқ шудаасту мехоҳад ҳам сараш бошад.

– Азизам, ту магар муллоӣ, ки никоҳ мекунӣ?

– Маро ин ҷо чунин ном мебаранд ва бовар мекунӣ ҳамин рӯзҳо чанд нафарро никоҳ карда хушбахт мегардонам. Ин духтари ягона нест, ки ин ҷо меояд. Дар ин маҳбас як воқеаҳоеро мебинӣ, ки наметавонӣ ангушти ҳайрат нагазӣ. Ин дунё аҷоиб шудааст. Духтарони гумроҳ хеле зиёд шудаанд. Шояд аксари ҷавонҳо дар муҳоҷиратанду мард кам мондааст, ки духтарон назди афғониву эрониву хитойӣ медаванд. Ва ин духтар ҳам яке аз чунин гумроҳҳост, ки худро бо ду дасти адаб ба и н марди ҳамсоли бобояш месупорад.

– Шояд марди пулдор аст? Ба сумҳояш ошиқ шудагист духтарак?

– Бале, бодавлат аст. Оқибаташро ба хайр гардонад. Аммо ману ту ба онҳо чӣ кор дорем? Худамон аз ҳамдигар бояд сер шавем, ки фақат як шабро дар ихтиёр дорем. Ё ки ту боз меоӣ Мушкинаҷони ман?

– Ин ба ту вобаста аст. Агар имшаб мафтунам гардонӣ, тайёрам, ки ҳама шаб бо ту бошам.

– Ман инро ба ту ваъда медиҳам, ки баъди ин шаб ту маро ҳаргиз наметавонӣ фаромӯш созӣ.

– Мебинем – да…

– Бубин охир азизакам, – гуфта ба бистар даромад ва маро сахт ба оғӯш гирифт.

Чӣ қадар ташнаи мард будам ва дилам ғайри навозиши дастони ӯ чизи дигарро намехост. Дар он лаҳза на шавҳари раҳдури беморам ба хотирам меомаду на тифлакони танҳоям ва на Мафтунаи хешдухтарам, ки аз ғофилия ба ман телефони марди орзуҳояшро гузошта рафта буд. Дар ҳақиқат Юсуф марди орзуҳо будааст ва ҳар занро метавонист дар бистар мафтуни худ гардонад. ӯ маро он шаб хушбахт гардонид. Гарчи медонистам, ки умри ишқи мо кӯтоҳ аст ва Юсуф баъди аз маҳбас баромадан дигар ҳаргиз ёди ман намекунд, вале бо вуҷуди ин аз бахти якшабаи худ ризову қаноатманд будам. Барои Юсуф барин йигити нозанин ва дар асл юсуфталъат ман барин зани шавҳардори чор кӯдакдор дигар ҳаргиз лозим набуд ва ӯ маро танҳо дар ин лаҳзаҳои танҳоияш барои вақтгузаронӣ мехост. Ман ҳамаи инро донам ҳам бо вуҷуди ин шефтаю шайдои Юсуф гашта будам.

– Юсуфҷон, боз кай ба дидорат шитобам?

– Кай вақте пазмонам шудӣ, омадан гир, дили ман кушод аст ва ҳамеша қабулат мекунам.

–Маро танҳо дар маҳбас мехоҳӣ ё баъди баромадан ҳам даркорам ба ту?

– Туро ҳамеша мехоҳам ҷонакам. Хавотир нашав, ту ҳам занаки зур будаӣ.

– Охир ту оиладор ҳастӣ шояд?

– Кай фурсати зангирӣ доштам ман? Панҷ сол боз дар ин кунҷи зиндон нишастаам ба оғӯши зан зор гашта.

– Кӣ гуфт, ки ту ба зан мӯҳтоҷӣ? Бо сеҳри суханат ман-ман мегуфтагӣ занҳоро ба ин маҳкама меорӣ.

– На танҳо сеҳри суханам, инчунин оғӯши гармам ҳам сеҳр дорад. Ту ҳанӯз онро нафаҳмидаӣ?

– Ман ҳанӯз дар гуфтугӯ бо ту чӣ гуна мард буданатро эҳсос карда будам. Вале сад афсӯс, ки чунин марди таҳамтан ва дилхоҳи занҳо дар кунҷи зиндон асту кас наметавонад ҳамарӯз аз навозиши дастонаш баҳраманд гардад.

– Агар ту хоҳӣ метавонӣ ҳар ҳафта як бор назди ман оӣ ва ман туро хушбахт хоҳам кард.

– Аммо шавҳарам ба наздикӣ бармегардад аз сафар.

– Агар дили зан хоҳад, фиреб кардани шавҳар кори душвор нест барои ӯ. Ё ки ту маро дигар намехоҳӣ?

– Магар мешавад туро нахостан ва чунин навозишро фаромӯш кардан? Бовар мекунӣ, ман дар хоби шабам ҳам чунин муносибатро надида будам.

– Маззаи шавҳарат нест магар?

– Не, ӯ ҳам дар ин кор усто аст ва маро маҳз худаш ба ин чиз одат кунонид. Аммо ягон марде дар олам ба ту баробар шуда наметавонад. Ту дар куҷо омӯхтӣ муносибат бо занҳоро вақте худат ҳанӯз зан надорӣ?

– Шояд бовар накунӣ, агар гӯям, ки маро ҳамсоязани панҷоҳсолаам ба ин кор усто кард. Ва маҳз ба шарофати ӯ ва шавҳараш ман дар ин кунҷи маҳбасам.

– Чӣ хел дилаш шуд, ки ту барин марди дилхоҳашро маҳбус гардонад?

– ӯ намехост, вале шавҳараш, ки як профессори пир буд дидаю дониста маро бо ҷурми дуздӣ мутаҳҳам кард. Ман аз хонаи ӯ хасе нагирифта будам. Аммо ӯ ба шавҳараш маро дузд муаррифӣ карда мехост аз шармандагӣ халос шавад.

– Шавҳараш ба гапи ӯ бовар кард?

– Албатта бовар накард. Вале барои нарехтани обрӯи хонадонаш чунин дурӯғро махкам дошта гирифт.

– Ту метавонистӣ ҳангоми муҳокимаи суд ин сирро ошкор созӣ.

– Бале, метавонистам , вале дар ҳаққи он зан номардӣ накардам. Зеро чӣ қадар лаҳзаҳои гуворо доштам дар оғӯши ҷонбахшаш. ӯ маро навозиш мекарду ҷони ман роҳат дошт, магар метавон носипосӣ кард бар ивази кайфу сафои муфт. Як ангуштарини алмосиашро ба дастам дод ва ман гӯё онро дуздида будам.

– Ҳоло ӯ ба ту кӯмак мерасонад?

– Албатта, намебинӣ рангу рӯйи маро? Ман ба маҳбус монандам? Ҳамааш ба шарофати маблағҳои он хонуми мардхоҳ.

– Наздат барои ҳамхобагӣ меояд?

– Дер-дер меояд.

– Шояд шарм медорад барои ҳаёти туро сӯзонданаш?

– Не ӯ барои ин кори кардагиаш албатта азоби рӯҳӣ мекашад. Вале имконияти омаданаш камтар маҳдуд аст. Зеро зани обрӯманд аст. Аммо маблағро ҳамеша расонда меистад.

– Зиндагиат бад набудааст ва хеле аҷоиб ҳам ҳаст. Ман ҳеҷ гумон намекардам, ки дар ин ҷо шоҳиди чунин воқеаҳои ғайриоддӣ ҳам мешавам.

– Акнун фаҳмидӣ ҳама чизро ҷонакам? Дигар савол надошта бошӣ, кори худро давом диҳем.

– Андаке хоб намеравем?

– Барои хоб кардан омадӣ назди ман? Дар хонаат ҳам хоб мекардӣ да. Ин ҷо омадӣ, ки ишқро пайдо кунӣ. Ана ман, марди ишқхоҳу ошиқкуш ва дар ихтиёри туям.

Дар ҳақиқат он шаб Юсуф маро қаноатманду масрур гардонид. Дар хонаи шафати мо садои паст пасти нолиши духтараки наварӯс бо мӯйсафедаш меомад. Мо ду зани роҳгумзадаи гумроҳ бахти дуздии худро дар ин кунҷи маҳбас дар оғӯши мардҳои муваққатии хеш меҷустем. Аз ин сӯ садои шаҳватзои ману аз он сӯ садои духтарча гоҳе баланду гоҳе паст садо медод ва хомӯшии сукути шаби маҳбасро халалдор месохт. Духтаракро низ мӯйсафеди афғон то субҳидам хобидан нагузошт шояд, ки то субҳ садояш шунида мешуд. Ва шояд ин садо ба гӯши маҳбусони дигар расида ҳамаро нороҳату бетоқат месоҳт. Вале мо аз лаззати оғӯши мардони худ баҳраманду хушбахт парвои дигаронро надоштем. Зеро фақат шабе хушбахт будему халос ва ҳамин шармандавору пинҳонӣ роҳат карданро ба худ раво дида будем. Дар бораи обрӯи худу хонадонамон фикр намекардем. Фақат ҳаминрӯза айшу ишратро медонистему халос. Дигар чизе лозим набуд моро ба ҷуз оғӯши гарму нарми марди зиндонӣ ва навозиши роҳатбахши дастонӣ ӯ. Як модаркалони пири нотавоне доштам. Ҳамеша вақте маро дуо карданӣ шаванд мегуфтанд, ки «Худоҷон, барои Мушкина нафси мурда деҳ». Он вақт ҳайрон мешудаму аз модаркалонам норозӣ будам ва намехостам баро и мани зинда нафси мурдаро насиб гардонад. Аз ӯ мепурсидам, ки чаро маҳз нафси мурда, модаркалонам ҷавоб мегардонд, ки калон, ки шудӣ мефаҳмӣ. Аммо он замон ҳаргиз намехостам, ки чунин дуо мустаҷоб гардад ва ҳамеша баъди дуои модаркалонам дар дилам мегуфтам, ки бароям нафси зиндаро деҳ на мурдаашро. Имрӯз донистам, ки зери дуои модаркалон чӣ қадар ҳикмат ниҳон будааст. Шояд он замон дуои модаркалонам мустаҷоб нагашту танҳо талаби ман ба гӯши Худоҷон расид, ки имрӯз ин «нафси зинда» маро бадному овора гардонд. Зеро мани занаки соҳиби чор тифлро чиву кунҷи зиндон омада бо ҷавони аз худам хурд ва муҷаррад айшу ишрат карданамро чӣ…

Субҳи барвақт ҳангоми аз «хонаи бахт»-и муваққатиам берун гаштан чашмам ба духтараки ҷавон афтод, ки аз оғӯши марди афғон хеста нияти хонаравӣ дошт. Бо вуҷуди ранги кандагию чеҳраи аз айшу ишрат хастагашта доштанаш хеле нозанину дилкаш буд. ӯ метавонист, соҳиби хонаи ҷавонмарди таҳамтани тоҷике гардад. Вале бинобар нафси зиёд доштанаш аз тамоми хшбахтиҳои оилавӣ худро маҳрум сохта буд. Вале оё мани гунаҳкор метавонам ӯро муҳокима кунам?

Бо дили нохоҳам аз оғӯши ҷонбахши Юсуфи нозанинам бархеста ба берун баромадам. Маро Юсуф то таги дар гусел карду тамом. Дар роҳрав чашмам ба духтараки наварӯс афтод, ки мӯйсафедаш гусел мекард. Духтарак нисбати ин мӯйсафеди чеҳраи манфуррдошта як парии афсонавиро мемонд. Ба онҳо бо чашми ҳайрат менигаристам, ки Юсуф бо ишорае ҳушдорам дод, ки ин корам хуб нест ва набояд каси дигарро бо нигоҳи кунҷкобона нороҳат сохт. Охир ҳар кас мебуд бовариаш намеомад, ки чаро чунин мӯйсафеди бадафт метавонистааст як ҷавондухтари паривашро ба худ ошиқи зор намояд. Хок бар сари нафси одамӣ ва маблағи зормонда. Шояд духтарак мӯҳтоҷ асту ноилоҷ ба чунин роҳ рафтааст? Охир ӯ метавонист ҳар як ҷавонписари нозанинтарини тоҷикро ҳамсар гардад. Вақте аз дарвозаи оҳанини маҳбас берун шудем ҳарду сӯйи истгоҳ мешитофтем.

– Духтараки нозанин, барои чӣ чунин мӯйсафеди баднамудро интихоб кардӣ барои шавҳарӣ? Охир ту метавонистӣ ҳамсари ягон йигити мисли худат зебо гардӣ?

– Вале кадом йигити нозанин барои як шаб ба ман панҷ ҳазор доллар медиҳад?

– Охир обрӯи духтар магар панҷ ҳазор доллар аст?

– Обрӯи зани шавҳардор чӣ? Шумо шавҳар надоред? Обрӯи худро чаро фикр намекунед?

– Ман шавҳар надорам…- ғӯлунгхоӣ кардам ман.

– Охир шояд шавҳар доштеду ӯро ба ин бачаяки аз худатон ҷавон иваз кардед.

– Ба ҳар ҳол дилат чӣ хел кашид чунин марди бадафтро? Дилам бароят сӯхт.

– Дилатон ба ман насӯзад. Ман ҳангоми ҳамхобагӣ ба чеҳраи мард наменигаристам. Чашмонамро пӯшида танҳо маблағҳои имрӯз медодаи мардро фикр мекардаму ҷонам роҳат мекард. ӯ танҳо дар зоҳир безеб аст. Ҷисман айбе надорад. Ҷавоби сад ҷавони нашъаманди имрӯзаро медиҳад.

– Худат шавҳаршаванда доштӣ?

– Бале доштам, аз ҷонам ҳам зиёдтар дӯсташ медоштам. Вале ӯ нашъаманд шуд. Дигар зиндагӣ бароям бе ӯ маъное надошт. Аз ин хотир хостам номусамро бар ивази маблағи калон ба ин мард бибахшам.

– Ин мардро чӣ хел пайдо кардӣ?

– Ба воситаи як дугонаам, ки ҷавони дӯстдоштааш ҳамроҳи ин мард дар як утоқ мезистааст. Ва ин мард ваъда кардааст, ки барояш як духтари ҷавонро пайдо кунанд бар ивази маблағи калон. Инак маро пайдо карданд ва ман бояд ба он дугонаам 500 доллари ин маблағро мувофиқи ваъдаам бурда диҳам.

– Азобро ту кашиву онҳо соҳиби маблағ шаванд?

– Чӣ хел азоб?

– Охир тамоми шаб овозат баромад. Бори аввал бокирагиатро аз даст дода азоб накашидӣ?

– Гуфтам-ку вақте дар бораи маблағ фикр мекунӣ дардро ҳис намекунӣ. Ин марди мӯйсафед меҳрубон буд, ба ҷуз роҳат чизи дигар надидам. Розиам, ки ҳар шаб пешаш биёям.

– Аҷоиб…

– Вале аз чеҳраи хастаи шумо маълум, ки вай йигити бӯзбала расо азобатон додааст. Аммо бе пул.

– Ба ман пули ӯ лозим нест охир. Худаш бошад бас.

– Дидед холаҷон ин дунё чӣ хел аҷоиб аст. Яке бар ивази маблағ инҷо омадаасту дигаре маблағ дода айшу ишратро харидааст.

– Аммо ту ранги духтарони бокираи фақат имшаб исматашро бохта гап намезанӣ. Тарзи сухангӯият мисли занҳои кайҳо боз мардро дида аст.

– Зиндагии вазнин одамро зуд пухта мегардонад, холаҷон. Бахудо домани исматамро фақат ҳамин шаб доғдор намудам. То имрӯз онро барои Хуршед эҳтиёт карда мегаштам.

– Боз чанд вақти дигар метавонистӣ тоқат кунӣ. Шояд Хуршед аз бемории нашъамандӣ халос мешуд.

– Аммо вай аллакай қуввати мардигариашро аз даст додааст. Боре мехост бо ман ҳамхоба шавад. Аммо ҳарчанд кӯшиш кард, натиҷае ба даст наомад. Аз шарм сурх гашта хеста гурехт. Бо ҳамин ман дигар ӯро надидаам. Барои ҳамин аз алам ман имшаб худро ба ин мард бахшидам.

– Ва ин мард бе фиреб маблағи ваъдакардаашро дод?

– Бале, бе камбудӣ панҷ ҳазор доллари нақд.

– Охир ӯ дар маҳбас чӣ гуна ин қадар маблағро нигоҳ медоштааст?

– Вай занг зад, шогирдонаш зуд расонданд маблағро.

– Метавонист туро фиреб ҳам кунад.

– Ҳа, метавонист. Аммо бокира буданамро дида боварам намуд ва писандаш шудам. Хеле афсӯс хӯрд, ки бар ивази духтари бокира метавонист маблағи бештар диҳад, зеро чунин имкон дорад. Аммо пеш аз ҳамхоба гаштан ба хотири дилпурии ман аввал онро барояш оварданд ва ба дастам супорид. Ваъда кард, ки пагоҳ боз се ҳазор доллари дигар бурда медиҳанд.

– Боз даъват кунад, меоӣ наздаш?

– Албатта меоям. Ин дафъа аввал маблағро пешакӣ меоранду баъд ман наздаш меоям.

– Падару модар дорӣ?

– Падарам 10 сол боз ба Руссия рафта гумном шудааст. Модарам фарроши корхонае аст ва ҳамагӣ дусад сомонӣ маош мегирад. Мо бошем се фарзандем. Ду додараки хурдсолам ҳоло мактаб мехонанд. Зиндагиамон вазнин буд ниҳоят. Мани ҳабдаҳсола маҷбур шудам, ки имшаб барои таъмини оилаамон номусамро барбод диҳам. Модарамро фиреб кардам. Ба хонаи дугонаам меравам гуфта ба маҳбасхона рафтам. Агар ӯ фаҳмад, чӣ қадар нолаҳо мекунад. Ман медонам, ки ӯ шояд худкушӣ ҳам кунад. Зеро аз ман умедҳои зиёде дошт. Вале ман…

Аз ин духтарак дур гаштаму духтари понздаҳсолаи худам пеши назарам омад ва дилам ларзида рафт. Мабодо чунин рӯзе ба сари ӯ ояд? Чунин фикр ба сарам омаду зуд таксиеро нигоҳ дошта ба хона давидам. Ба саволҳои фарзандонам ҷавоб гардондам, ки ба хонаи як дугонаам рафтаму бемор гаштам ва он ҷо мондам. Духтарам сӯям норозиёна менигарист. Бовараш намеомад, ки ман дар хонаи дугонаам хобида натавонистам ба онҳо занг занам. Дертар ӯ ба туфайли сӯҳбатҳои дурудароз ману Юсуф аз ҳамаи сирру асрори ман бохабар гардид. Аммо наметавонист маро насиҳат кунад. Норозӣ буду бинобар модараш буданам худдорӣ мекард аз ҳарфҳои дағал гуфтан. Д игар ман шабҳо то субҳ бо Юсуфам сӯҳбат карда мебаромадам. ӯ маро рашк мекардагӣ шуда буд. Баъди вохӯрии оншаба дар маҳбас ду дафъаи дигар бо Исмати ҷӯраи шавҳарам вохӯрӣ доштем ва ман он лаҳзаҳои ошиқӣ телефонамро хомӯш мекардаму Юсуф бошад дилаш хавотир гашта рашк мекард ва соатҳои дароз аз ман ҳисобот мепурсид, ки бо кӣ будам. Дигар рашк карда ҳақоратам мекард ва талаби ба наздаш рафтанамро менамуд. Ниҳоят бори дуввум наздаш рафтаму дар бало мондам. Аз он Юсуфи меҳрубон ному нишоне набуд. Баробари дидани доғҳои сари синаам, ки аз дандонҳои Исмат боқӣ монда буданд, ӯ маро зери мушту лагад гирифт. Ҳарчанд гуфтам, ки инро худат кардӣ бовар намекард…

Одам, ки як бор хиёнат мекардааст, дигар аз он худдорӣ карда намешудааст. Ман дигар наметавонистам зани ботамизу ба роҳам рост бошам. Ба ҳарфҳои дурӯғ забонам нағзакак мепечид. Ҳатто бо сеҳри забони худ дили Юсуфро ёфтам ва ӯ бовар кард, ки ин ҳама нақшҳоро дар бадани ман худаш гузоштааст. Ва ин навбат хоҳиш кардам, ки омадани шавҳарам наздик расидаасту ӯ дигар изи лабҳояшро дар бадани ман нагузорад. Аммо магар Юсуфро парвое буд аз вуҷуд доштан и шавҳари ман. Зеро ӯ худ дар маҳбас буду ҳеҷ гуна ҷавобгариро бар дӯш надошт. ӯ ҳеҷ гоҳ фикр намекард, ки шавҳари ман ягон рӯз барои ҳисобу китоб наздаш ба маҳбас низ меравад. Аммо имшаб мо боз шаби «арӯсӣ» доштем. Боз тамоми вуҷуди маро ҳаловати оғӯши ҷонбахши Юсуфи нозанин фаро гирифтаву худро дар биҳишти зиндагӣ тасаввур мекардам. Юсуф ба тану ҷони ман мисли шаби аввали арӯсӣ роҳат мебахшид. Хеле зиёд мекӯшид, ки ман аз ин шаб фақат дар роҳат бошаму дигар ҳаргиз натавонам лаззати лабони оташинашро гармии оғӯши ҷонфизояшро фаромӯш насозам. Худаш ҳам ҳис мекардам, ки хеле зиёд пазмони оғӯши зан гаштааст. Барои ӯ маҳбас макони ислоҳот набуда мисли хонаи истироҳативу фароғатгоҳ буд. Зеро ӯ кадом вақте ки мехост, занеро барои ҳамхобагӣ даъват намуда нафси шаҳвонии худу он занро ба дараҷаи даркорӣ қонеъ месохт. Ман ҳам ба навозиши дастони ӯ ниёз доштам ва бо як ишораташ ҳама кору бори асосиамро партофта, ҳатто танҳогии фарзандони ба ҷону дил баробарамро фикр накарда ба мулоқоти Юсуф шитофтам.

– Юсуфи ман, барои ту шуда аз баҳри ҳамаи корҳои асосиам баромада ба дидорат шитофтам.

– Магар кори аз ҳама асосиат ман нестам? Туро касе мисли ман хушбахт гардонда буд пеш аз ин?

– Албатта мисли ту мард дигар дар рӯйи олам нест. Вале ман зиндагӣ дорам. Хонаву дар ва шавҳару фарзандон ҳам дорам.

– Чаро инро пеш аз он ки бори аввал ба назди ман биёӣ, фикр накардӣ?

– Охир сеҳри сухани ту маро мисли мадду ҷазр ҷониби худ даъват кард. Натавонистам фурсате нишаста зиндаги ободамро ва хатари вайрон шудани онро фикр кунам.

– Ва ту пушаймонӣ, ки назди ман омадӣ?

– Албатта пушаймон нестам. Вале оқибаташ чӣ мешуда бошад. Пас аз омадани шавҳарам агар хумори оғӯши ҷонбахшат гирад, чӣ кор мекарда бошам?

– Ягон илоҷе карда меоӣ азизам. Ман хуб медонам, ки ҳар зане, ки боре бо ман буд, дигар наметавонад фаромӯшам кунад.

– Ту дар ҳақиқат соҳирӣ азизакам.

– Ман соҳир нестам, танҳо ба қадри оғӯши зан мерасам. Инро ҳар мард наметавонад қадр карда. Охир агар занро чунин навозиш накунӣ, вай аз ту қонеъ ҳам намешаваду дӯст ҳам намедорад.

– Кадом духтари хушбахт туро соҳибӣ мекарда бошад?

– Ҳоло он духтари хушбахт худи ту ҳастӣ Мушкинаҷон. Дар бораи каси дигар чӣ лозим фикр кардан. Ману ту тамоми шабҳо ҳамоғӯш нестем, ки фикри дигаронро кунем. Имшаб ту аз маниву ман аз ту. Фардо чӣ мешавад, Худоҷон медонад.

– Бале ҷони ман имшаб ғанимат аст ва оғӯши ту ҳам ғанимат. Аз ин сӯ пас ман чӣ тавр метавонам бо шавҳарам ҳамоғӯш бошаму навозишҳои ӯро тоқат намоям.

– Чашмонатро бипӯшу тани маро, дастони маро, лабҳоямро тасаввур намо, майлаш?

– Номатро ҳам бо зорию тавалло ба забон орам?

– Не номи маро нагир, ки худи ҳамон лаҳза буғӣ карда мекушадат вай мардак.

– Дилат ба шавҳари ман намесӯзад?

– Ҳаргиз намесӯзад. Охир вай чаро ба ин кор туро омӯхта карда боз танҳо гузошта рафтааст. Метавонист бо худ бигирад туро. Маблағ надошт магар барои ин?

– Маблағи ӯ кам нест, вале кӯдакҳояшро ба каси дигар бовар кардан нахост шояд.

– Акнун бишинад ҳамон ҷо дам гирифта. Занашро дигарон истифода мебаранд барои савоб.

– Дигарон, яъне мардҳои бисёр гуфтании?

–Ғайри шавҳар як мард, ки шуд, дуюму сеюмаш ҳам мешавад Мушкинаҷон. Бовар кун ба ин гапам.

– Аммо ба ман ғайри ту дигар кас лозим нест. Худат гуфтӣ, ки гапи дигарора намезанем. Боз ҳам ба ҷойи навозиш ба қисми насиҳат гузаштӣ.

– Ман аз ту хурд бошам ҳам таҷрибаи зиёди зиндагӣ омӯхтаам. Маҳбас одамро пухта мегардонад.

– Садқаи мардаки пухта шавам. Агар ту хом мебудӣ, кӣ маро роҳат мебахшид ва кӣ савоби маро мегирифт.

Боз имшаб то субҳ Юсуф ба ман ҳаловат бахшид ва нақши бӯсаҳояш бар лаб ва хаёли оғӯши оташинаш дар сар аз маҳбасхона берун гаштам. Милисаи дарбон ба ҳоли мани гумроҳ писханда мезад. ӯ намедонист, ки ман имшаб хушбахттарин зан будам ва шояд худи ҳамон милиса ҳеҷ гоҳ занеро чунин хушбахт нагардонида бошад, ба ҷуз таҷовузу зӯроварӣ, ки одати муқаррарии аксари онҳост. Охир на ҳар мард чунин ҳунар дорад дар бистар. Агар ҳамаи мардони олам нафси занро мисли Юсуф қонеъ карда метавонистанд, шояд дар олам дигар бевафоиву хиёнати занҳо ба назар намерасид. Ва шояд ман ҳам хато кунам. Инро зане мегӯяд, ки боре хурдтарин хиёнатро ба ҳаққи шавҳараш раво надида буд. Аммо шайтон ӯро ҳам бероҳа карда тавонист. Охир ман боре ҳам дар бораи бевафоиву хиёнат фикр накарда будам ва намедонистам, ки рӯзе ба чунин тарз хиёнати гӯшношунид хоҳам кард. Фикр мекунам хиёнат ҳам мисли як дард аст ва шахси хиёнаткор мисли бемор аст. Ин бемориро даво мебояд. Ман ҳам худ нафаҳми да мондам, ки чӣ тавр гирифтори ин беморӣ гаштам. Пеш ба мардони дигар умуман аҳамият намедодам. Ҳоло бошад як марди зеборо бубинам, ҳушам мерафт. Як рӯз дар бозор як ҷавонмардеро, ки дар бинои мо мезист, вохӯрдам. ӯ аз қафои марди қоматбаланди хушлибосе борхалтаҳоро бардошта мерафт. Он марди нозанин харидорӣ мекарду ин ҳамсояи мо бардошта мерафт хариди ӯро. Маълум, ки ӯ хӯҷаинаш буд. Бо ҷавонмард саломуалей кардаму чашмам ба чашми мард афтод. ӯ ҳам бо таваҷҷӯҳ сӯям менигарист.

– Ҳамсоя, дар бозор танҳо мегардед?

– Шавҳарам чанд вақт боз нестанд, дар Россия табобат гирифта истодаанд ва маҷбур шудам худам харидкунӣ биёям.

– Борхалтаҳояшонро бигир ва бурда дар мошин гузор! – амр намуд он мард ба ҳамсояамон.

– Ман худам мебарам, ташвиш накашед ака, – гуфтам бо ноз ба мард.

– Ин ташвиш нест хонуми зебо, барои мо шараф аст ба чунин бонуи нозанин хизмат намудан.

– Ташаккур, акаҷон лутфи шумо зиёд аст.

– Охир шумо арзандаи ҳама гуна лутфу меҳрубонӣ ҳастед.

– Аммо шавҳарам ҳам агар мисли шумо бофаҳм мебуд, маро муддати дароз танҳо намегузошт.

– Мо хатогии ӯро ислоҳ мекунем-да, – гуфта мард сӯям маънодорона нигарист.

Он рӯз марди саховатпеша бағоҷи мошини хизматиро пур карда бароям харидҳои бисёре кард. Инчунин бо дасти ронанда– марди ҳамсояи мо атри гаронбаҳо ва қуттиҳои шоколад равон намуда маро хурсанд кард. Рӯзи дигари ин ҳодиса дар хонаи ҷавонмарди ҳамсояамон аллакай мулоқоти ману хӯҷаини дасткушоди ӯ барпо гардид. Ин марди нозанини таҳамтану олуфта ҳам чунон дилкаш буд, ки аз бӯйи атри гаронбаҳояш масту махмур намуд маро. Навозишҳои дастонаш бошанд боз ҳам форамтару гуворо буданд. Дар оғӯши ин марди паҳлавонҷусса хушбахту масрур будам, то он даме, ки ҳамсари ҷавонмард омада шӯру валвала бардорад.

Мо бо хӯҷаини ҳамсояам муддати се соат дар хонаи ронандааш айшу нӯш доштем. Дар рӯйи миз тамоми анвои хӯрдании болаззат муҳайё гашта буд. Райис завқи баланд дошт ва мизро шоҳона оро дода буд. Худаш дами ба дам коняки гаронбаҳо менӯшиду ба қадаҳи ман низ кам-кам мерехт. Ман ҳам каме сархуш гашта шарму ҳаёро фаромӯш карда будам. Бо хоҳиши ӯ танаи луб-лучи урён дар назди миз, баъзан дар сари зонуяш менишастам. ӯ ҳар дафъаи коняк нӯшидан аз лабони ман газак менамуду сипас шоколад мечашид. Ба даҳони ман ҳам шоколад мениҳод.

– Ту бадани зебо доштаи, чанд фарзанд таваллуд кардаӣ?

– Чор фарзанд.

– Аммо фигураат ба зани тамоман назоида монанд аст.

– Таъриф накунед райис, куҷои фигурам базеб аст?

– Ту сартопо нозанинӣ ва ҳаваси ҳар мардро бедор мекунӣ азизам. Тамоми аъзои баданат мисли ҳаждаҳсолаҳо. Дили шавҳарат чӣ хел шудааст, ки чунин париваши биҳиштиро танҳо гузошта, дар Руссия бо ким-кадом малламӯйҳо вақтгузаронӣ кунад?

– Вай бемор аст, барои муолиҷа рафтааст.

– Барои муолиҷа мебуд, туро ҳамроҳаш мебурд. Вай мақсади дигар дорад.

– Маро дар интизорӣ қариб мекушт. Бе мард азоби сахт аст бешухӣ. Чунон бо ӯ омӯхта гашта будам,ки мондан гиред. Аз оғози арӯсӣ шабе набуд, ки ӯ маро ором гузошта бошад. Ҳар шаб вазифаи мардиашро иҷро мекарду баъд хобаш мебурд. Аз рӯзе ки вай рафт ман мисли девонаҳо гаштаам дар ғами оғӯши мард бирён гашта.

– Туро дигар намегузорам, ки сӯхта бирён шавӣ азизакам. Ҳар вақте дилат ташнаи мард гардид ва тани нозукат талабгори ишқ шуд, ба ронандаи ман ишора кун, ошиқи зорат дар хизмат тайёр хоҳад шуд.

– Шумо аллакай ошиқи зори ман шудед?

– Бале, дар бозор бо як дидан аз нигоҳи чашмонат донистам, ки дилат ба ман рафт ва дили ман ҳам бо иштиҳои бузург талабгори ту гашт. Охир чӣ гуна метавон чунин занро танҳо гузошт? Ин танаи булӯринро магар метавон бе навозиш гузошта хору зор кард?

– Шумо марди қадршинос будаед?

– Магар мешавад туро қадр накарда? Бахудо ошиқат гаштам. Ошиқи оғӯши гармат ва лабони нармат.

– Шоир шудеду мондед азизам.

– Ҳусни ту ҳар марди дидагиро шоир мекунад. Хоса синаҳои калонҳаҷмат дидаги мардро девона мекунад Мушкинахон!

–Шармамро овардед.

– Ту аз манӣ азизам дигар шарм накун. Фақат ҳангоми дар оғӯши ман будан номи марди дигарро нагир. Номи шавҳарат Юсуф аст?

– Не Юсуф нест, Комрон аст. Ман магар шуморо Юсуф гуфтам?

– Як бор не, чанд маротиба такрор кардӣ, ки Юсуфҷон ту маро роҳат бахшидӣ, дар хотират нест?

– Ман маст шудаам, азизам ва номи шуморо ҳанӯз намедонам, аз ин хотир ҳар номи ба забономадаро гуфтаам. Номи шумо чист?

– Ман Шодмонам, фаҳмидӣ! Ё ягон Юсуфи маст то имрӯз серат мекард? Рости гапро бигӯй. Мастиву ростӣ гуфтаанд. Юсуф ки аст?

– Як бачаи ҳамсоя аст.

– ӯ бо ту ҳамхоба буд? – гуфта асабиёна аз болои ман бархест ва сигор даргиронд Шодмони райис.

– Не ҳамхоба набуд. Вай як бачаи кӯдак аст. Тамоман ҷавон.

– Кӯдакро вақти ҳамхобагӣ ба ёд намеоранд. Маро фиреб накун.

– Фиреб накардаам. Шодмонҷон, ягон мард ба шумо баробар намешавад, магар ки кӯдаки дурӯза, — гуфтам ҳушам дар сарам задаву ӯро навозиш карда.

– Як бори дигар касеро ном гирӣ, намебахшамат, – гуфта ӯ боз дар бистар дароз кашид.

Акнун ман мисли гурба худро дар оғӯши ӯ ҷой кардаву баданашро бо навозиш масҳ менамудам. Бо як азобе аз қаҳраш фаромаду акнун ин навбат ӯ танаи маро мемолид. Дастонаш чунон нарм ва форам буданд, ки он лаҳза ғайри дастони ӯ дигар чизе маро лозим набуд. Худи Шодмон марди ниҳоят дилкашу мафтункунанда буд. Албатта ба Юсуфи ба гуфти худаш «маст» баробар шуда наметавонист. Вале ба ҳар ҳол мард буду бо навозишҳои гуворояш тамоми ҷисму ҷонамро роҳат мебахшид. Бӯсаҳояш ҳам , ки тамоми бадани маро фаро мегирифтанд, ҳаловати ба худ хос доштанд. Агар ман оғӯши Юсуфро намедидам, шояд гумон мекардам, ки аз Шодмон дида марди мардтаре нест. Вале ишқварзии Юсуф тамоман дигар буду ман ба гуфти ӯ амал намуда, зимни бо Шодмон будан тасаввураш мекардам ва сархушона ҳатто номашро ҳам гирифтаам. Албатта ба кадом мард мефорад, ки зане дар бистар бо ӯ ҳамоғӯш хобида марди пешинаи худро ба ёд оварад. Ин ба иззати нафси марди сустиродатарин ҳам мерасад. Аммо ман ба эҳсосот дода шуда бехаёлона Юсуфамро ба ёд овардаам. Охир Юсуф марде ҳаст, ки наметавонӣ як лаҳза аз ёдат фаромӯш созӣ. Шодмони бечора мафтуни фигураи ман гашта бо тамоми дил мекӯшид, ки нафси маро қонеъ созад. Боҳавсала маро навозиш карда, сипас коми дил ситониданӣ буд. ӯ саросема набуд. Бо ҳарфҳои ширину гуворо мехост шавқи маро бедор созад. Ман ҳам талабгори ӯ будам ва мунтазири ба мақсади дил расидан беқарорӣ доштам. Аммо ӯ ҳамоно маро мебӯиду мебӯсид барои қаробат саросема набуд. Ниҳоят тоқатам тоқ гашта аз ӯ хоҳиши ин корро талаб кардам.

– Шодмонҷон, шумо маро хушбахт намегардонед?

– Куҷо саросемаи Мушкинаҷон? Ҳоло фурсати мо бисёр аст.

– Ё ки ягон рафтори ман хоҳишҳои шуморо хомӯш кард?

– Не ази закам, ту барин зан ҳеҷ гоҳ наметавонад хоҳиши мардро бикушад. Аз дидани пайкари нозукат кас ҳаловат мебараду хоҳишаш бештару бештар мегардад.

– Пас чиро мунтазиред, тоқати ман тоқ гаштааст?

– Ман ҳам ин фурсатро интизор будам, ки ту худакат хоҳиш кунӣ. Ту маро зора намекунӣ?

– Бимирам бароятон азизам, талаби маро қонеъ созед…

– Аз таҳти дил мехоҳӣ маро ё ки хоҳишат рӯякӣ аст?

– Охир рӯякӣ нест. Дилам хеле зиёд м ехоҳад шуморо.

– Дигар Юсуфатро ҳеҷ гоҳ ном намегирӣ?

– Не, Шодмонҷон танҳо шуморо мехоҳам. Охир чаро мунтазир мекунед?

– Мехоҳам бароят боқадр шавам.

– Охир боқадр ҳастед.

– Боварам намеояд.

– Бовар кунед, марди беҳтарини оламед, фақат аз интизория ком кардед маро.

– Ман ҳам мехостам, ки муштоқ шавӣ ба ишқам. Акнун туро хушбахт хоҳам кард, – гуфта мехост бо ман қаробат кунад. Вале садои занги дар ӯро саросема кард.

– Азизам, ба он аҳамият надода , коратонро давом диҳед.

–Магар мешавад акнун баъди ин занги сабилмонда?

– Охир як илоҷ кунед азизам, дилам ташнаи шумо аст.

– Ягон илоҷ намешавад, бубахш маро. Ман наметавонам баъди ин занги беохири камақле боз оромона корамро давом дода.

– Ҳамааш айби худатон, аз аввал…

– Хез либосҳоятро бипӯш, дафъаи дигар ҳамааш хуб мешавад.

– Дафъаи дигар маро намебинед.

– Барои чӣ намедидам? Мушкинаҷон дида истодаӣ –ку. Ин занги дар ором намегирад. Ин кӣ бошад?

– Шояд ягон нонталаб омада бошад.

– Талбанда ин хел бо қаҳр зангро пахш намекунад. Акнун телефони ин ронандаи аблаҳ намегирад.

ӯ рафта аз чашмаки дар нигаристу баргашта омада гуфт, ки ҳамсари ронандааш бадқаҳр асту дарро бо тамоми қуват зада номи шавҳарашро гирифта истодааст. Шояд ӯ гумон дорад, ки шавҳараш бо зане ин ҷо мулоқот дорад. Ниҳоят дар ҷони занак зад, ки садои занги дар хомӯш гардид. Ва ман бо хоҳишу исрори Шодмон як илоҷ карда худро аз дари квартира берун гирифтам. Баробари аз дари баромадгоҳ (подъезд) баромадан зани ронанда, ки аз ҳамин бинои рӯпарӯи мо буд, сӯям бо хашм давида мехост ба мӯям чанг занад, ки дасташро доштам.

– Ҳа сабукпои беномус. Аз они шавҳари худат кӯтоҳи кард, ки пеши шавҳари ман омадӣ?

– Ман аз шавҳари бадбӯйи ту безорам. Аввал рафта хоната бубин баъд шӯру қиём бардор занаки аблаҳ, – гуфта худамро аз чанги дасти ӯ халос карда тез-тез аз кунҷи бино роҳи хонаамро пеш гирифтам.

Аммо дар берун занҳои бисёре ҷамъ омада мунтазири ба даст афтодану шармандашавии ман буданд. Аз ҳар калла як садое мебаромад…

– Ин занаки беномусро бубинед. Боз дар рӯзи равшан бо марди бегона айшу ишраткунӣ омадааст,- мегуфт яке.

– Охир шавҳари худаш як мардаки бӯзбалаи чор кас медидагии сумдор, аз ин ронандаи бечораи лоғари ниммурда чӣ мегирифта бошад?– садо мекард дуввумӣ.

– Мур ту барин беваи фоҳиша, шавҳари худат аз кӣ кам аст, ки пеши ҳамин Сафои қоқ омадӣ?

– Садқаи ҳамон мардаки нозанин шавӣ ту беваи баднафс. Як шавҳарат камӣ кард ба фикрам? Боз мардакҳои моро ҳам бероҳа накунӣ?– гуфта сӯям сангҳои маломатро м еандохтанд занҳои бадхашм.

– Шавҳараш чанд вақт боз наменамояд, барои ҳамин ба шикор баромадааст. Ин дафъа навбати кӣ бошад. Кадом занаки бечораро боз бадбахту хонавайрон мекарда бошад ин сабукпо, – мегуфтанд аз қафоям бо овози баланду пури нафрат.

Аз ин ҳолати шармандагӣ замин намекафид, ки мани гумроҳ дароям дар он. То назди даромадгоҳи биноямон чӣ гуна расидам, худам намедонам. Сарам мекаловид. Зеро таъсири шароби нӯшидаам то ҳол нагузашта буд. Хунам дар ҷӯш буд. Дилам мехост, ки рафта занҳоро пора-пора созам барои ҳарфҳои носазояшон, вале метарсидам, ки аз ин ҳам шармандатар хоҳам шуд. Охир худам гунаҳкор будам. Аммо онҳо намедонистанд, ки ман бо он ронандаи қоқ неву бо хӯҷаини нозанинаш айшу ишрат доштам. Аммо гуфтани он ҳоло чӣ ҳоҷат буд. Шармандагиро номаш шармандагӣ аст, фарқ надорад, ки он бо марди одии баднамуд мешавад ва ё бо марди олуфтаи дилкаш. Ба ҳар ҳол дар назди ҳамсояҳо забокӯтоҳ гаштам. Ҳамаи ин корҳои гумроҳиам ба пойи фарзандонам мезанад акнун. Дигар касе духтараки нозанини маро аз ин маҳалла талабгорӣ намекунад бо ҷурми гуноҳи модари сабукпояш ва на касе ба писари ман духтари худро ба арӯсӣ медиҳад. Ба хонаам ворид шавам фарзандонам маро мунтазир буданд ва бароям хабари расондаашон ногаҳониву тарсовар буд. Зеро шавҳарам пагоҳ расида меомадааст. Акнун б а ӯ чӣ ҷавоб медода бошам, худам ҳайрон будам. Зеро дар олам ягон кори расвоие нест, ки ошкор нагардад. Худро ба рӯйи диван партофтаму ба андеша рафтам. Ҳамаи гуноҳҳои нобахшидани и кардаамро дар мизони ақли худ бармекашидаму наметавонистам ба ягон хулосае оям. Чаро чунин беақлиҳоро кардам ман? Чаро натавонистам худдорӣ намоям. Худованд барои кадомин гуноҳам маро ҷазо дод? Чаро бо мане, ки муддати понздаҳ сол боре ҳам ба шавҳарам хиёнат накарда будам, чунин расвогӣ рӯй дод? Чаро обрӯи худ, фарзандон ва шавҳари дӯстдоштаамро накардам? Аз ин айшҳои кардаам чӣ чиз боқӣ монд, ба ҷуз бадномӣ? Ҳамаи ин саволҳо намегузоштанд, ки ман ором бишавам. Сарам аз дард ба кафидан наздик расида буд. Чанд дору истеъмол кардаму андаке дарди сарам таскин ёфт. Ба ҳаммом даромада шустушӯ карданӣ будам. Тани пургуноҳамро дар оинаи ҳаммом дида ба он нафратам омад. Дар ин муддати кӯтоҳи набудани шавҳари нозбардорам бо се марди бегона ҳамхоба гашта ин танаро пургуноҳу нафратомез карда будам. Дилам мехост, ки пас аз шустушӯ намуда пок гаштан, даст ба худкушӣ занам. Зеро шавҳарам метавонист, ҳатто ба ӯ касе нагуфта ҳам тағироти ҷисмонии маро эҳсос намояд. ӯ марди ниҳоят рамузфаҳм буду дар ман дигаргуниро албатта ҳис менамуд. Дар ин вақт беист Юсуф занг мезад ва талаби ба наздаш рафтанамро мекард. Ман бошам илоҷе надоштам. ӯ бошад чизеро фаҳмидан намехост. Ҳарчанд мехостам ба ӯ фаҳмонам, ки шавҳарам меояд ва ман наметавонам дигар ба назди ӯ рафтан, вай намефаҳмид.

– Мушкинаҷон, агар наоӣ бе ту мемирам.

– Юсуфҷон маро фаромӯш кун, дигар наметавонам ба назди ту рафта.

– Ту илоҷе биёб, ки сахт пазмони бадани ширмонандат гаштаам. Дигар наметавонам тоқат карда.

– Тоқат кун азизакам, шавҳарам маро мекушад. Ҳар он чизе ки байни мо буд хатогии маҳз буд бахудо, Юсуфҷон маро аз хотират барор.

– Ҳамаи занҳое, ки ҳамхобаашон будам метавонам фаромӯш созам, аммо туро не.

– Охир илоҷ надорам Юсуф! Маро бифаҳм. Ту ҳам мусулмонӣ-ку.

– Чаро дар бораи мусулмонӣ хеле дер фикр мекунӣ азизам. Дар вақташ бояд фикр мекардӣ. Акнун, ки маро бо меҳрубониҳои даруни бистарат бадомӯхт кардӣ, дигар наметавонам бе ту.

– Ту мехоҳӣ, ки маро шавҳарам аз дар биронад ва ё кушад?

– ӯ туро албатта намекушад, барои он ки исбот карда наметавонад. Аммо агар аз дар биронад, ту моли ман мешавӣ.

– Ту бо кадом ақлат чунин мегӯӣ Юсуф? Ту ҷавони муҷаррад, ман бошам зани шавҳардори чор фарзанддошта.

– Чаро инро пештар фикр накардӣ? Пеш аз он ки маро бо худ бадомӯз кунӣ, мебояд фикр мекардӣ!

– Ман намедонистам, ки оқибаташ чунин мешавад. Танҳо барои як бор худро қонеъ сохтан назди ту рафта будам. Намедонистам, ки ту бо ин маро умре пойбанд карданӣ мешавӣ.

– Ман туро пойбанд намекунам. Вале ту ҳам маро бифаҳм. Бе ту наметавонам ва мемирам имшаб агар наоӣ.

– Бовар кун, ки рафта наметавонам. Шавҳарам пагоҳ шаб билет доштааст.

– То пагоҳ шаба фурсати зиёд дар ихтиёр дорӣ Мушкина. Маро накуш. Мехоҳӣ дар ишқат сӯхта кабоб гардам. Дилат ба ҳоли маҳбуси бечора намесӯзад. Агар дар озодӣ мебудам, намемондам, ки ту як дақиқа ҳам аз они марди дигар бошӣ.

– Юсуфҷон, мирам дар пеши поят, маро бифаҳм.

– Ту ҳам Мушкинаҷони азизи дилам ва беҳтар аз ҷонам маро бифаҳм. Агар пагоҳ омада маро аз лаззати лабҳоят ва оғӯши гармат маро сер нагардонӣ, даст ба худкушӣ мезанам.

– Азизам ин корро накун.

– Агар наоӣ, хабари мурдаамро фардо субҳ мешунавӣ.

Ҳамин тавр Юсуф то саҳар нахуфта бо ман сӯҳбати ошиқона намуду диламро боз ба сӯйи худаш моил намуд. Ҳатто бегоҳ омадани шавҳарамро донам ҳам, соати ҳашти субҳ роҳи маҳбасхонаро пеш гирифтам. Юсуф аз диданам шоду масрур гашта, маро танг ба оғӯш гирифт. Ин қадар оғӯши ҷонфизо дошт ӯ. Чӣ гуна метавонистам хоҳиши чунин мардро инкор кунам. ӯ маро аз ҳаррӯза бештар мафтунтар мекард дар бистару сериашро намедонист. Хабари омадани шавҳарамро фаҳмида, хоҳишаш бештар гардида буд. Мехост, ки ба ғайри ӯ ба марди дигар тааллуқ надошта бошам. Садҳо қасам мехӯрд, ки маро ба касе намедиҳад.

– Азизам, ту танҳо аз манӣ. Ба касе намедиҳамат.

– Охир ин номумкин аст. Ман мутаалиқи марди дигарам.

– Ту ба ман ҳам мутаалиқ ҳастӣ-ку. Охир ману ту ҳам никоҳ дорем.

– Яъне ман зани душавҳараам?

– Не, ту танҳо зани манӣ. Шавҳарат, ки омад, бифаҳмон, ки дигар ба ӯ тааллуқ надорӣ.

– Ту фақат дар ин лаҳзаи ҳамхобагӣ чунин эҳсосро дорӣ Юсуф. Пагоҳ шавад маро фаромӯш месозӣ.

– Оғӯши туро фаромӯш карда намешавад Мушкинаҷон. Ту соҳирӣ, маро мафтуни ишқат кардӣ.

Ва ману Юсуф, ки шаби дароз нахуспида будем, дар оғӯши ҳамдигар, бехабар аз ҳама шӯру ғавғоҳои берун хобида мондем. Бедор шавем аллакай вақти намози шом расида буд ва фурсати аз самолёт фаромадани шавҳарам низ наздик буд. Дар он гӯшаи маҳбас ғусл кардаму дигар ба талабу хоҳишҳои Юсуфи ошиқ нанигариста роҳи хонаро пеш гирифтам. Аз рӯйи гапи фарзандонам, маро тамоми рӯз ҳама мекофтаанд. Шавҳарам тамоми шаб занг зада, телефони маро банд дарёфтааст. Имрӯз низ занг зада мехостааст, ки бо фарзандон ба пешвозаш фурудгоҳ равем. Аммо маро пайдо накарда, худаш расида омад ва бо ҳайронӣ сӯям менигарист.

Ман бошам мехостам чашмамро аз ӯ гурезонам. Ба ӯ чҷавоб доданамро фикр мекардам.

– Салом Мушкина, чаро ин қадар рангат парида аст?

– Салом Комронҷон ман- м ан бемор шудам. Мехостам ба фурӯшгоҳ рафта барои хона харид кунам. Аммо дар роҳ ба ногоҳ ҳушам рафтааст.

– Магар ба фурӯшгоҳ танҳо рафтӣ? Чаро Исмати ҷӯраамро даъват накардӣ? Духтаронамонро ҳамроҳат нагирифтӣ?

– Охир субҳи барвақт буд ва нахостам аз хоби ноз фарзандонамро бедор кунам. Ба Исмат низ аз субҳи солеҳон занг заданро ба худ раво надидам. Хуш омадӣ Комронҷон. Хайрият, ки чунин рӯзи хуш ҳам фаро мерасидааст,– мегуфтам ман саросемавор.

– Ва туи бемор тамоми рӯз дар куҷо хобидӣ?

– Як зани рус маро бо кӯмаки роҳгузарон ба хонааш дароварда ёрии таъҷилиро даъват кардааст ва чуноне ки мебинӣ ба по равонам намудаву ҷавобам дод.

– Худоро шукр, ки чунин зани боинсофро ба ту дучор кардааст,- м егуфт Комрон хушнудона, — Азизакам хайрият, ки зиндаву саломатӣ. Бе ту ман чӣ кор мекардам?

– Рост мегӯӣ Комронҷон ба бахти туву фарзандонам ман зинда мондам, -ҳамоно худро ба даст гирифта дурӯғро давом медодам мани гумроҳи раҳгумзада.

Ҳарчанд аз Юсуф хоҳиш карда будам, ки аз ин рӯз пас дигар ба ман занг назанад, аммо вай барқасди гуфтаҳои ман, беист ҳам ба телефони мобилиам ва ҳам ба хонагӣ занг мезад. Ба берун баромада ба ӯ фаҳмондам, ки шавҳарам омадааст ва хона пури меҳмон, ӯ маро шунидан намехост ва боисрор талаб мекард, ки ҳамаашро ба шавҳарам фаҳмонам. Маҷбур шудам, ки телефони мобилӣ ва хонагиро хомӯш кунам. Ниҳоят шаб фаро расид. Ҳамаи меҳмонҳо пароканда гардиданд. Ману Комрон дар хонаи хобамон танҳо мондем. ӯ хеле зиёд ташнаи оғӯши ман буд. Аммо ман аз оғӯши мард сер будам ва сохтакорона худро пазмони ӯ нишон медодам. Бар ивази навозишҳояш ғашам биёяд ҳам, пурсаброна тоқат мекардаму ӯро маҷбуран навозиш мекардам. Комрон мисли одати пешинааш маро дар канор гирифта муҳаббаташро бо бӯсаҳои бешумораш изҳор мекард. Аммо ҳамаи рафторҳои даруни ҷогаҳи ӯ бароям бегона буд. Шаби аввал Комрон чизеро аз тағйироти ботини ман пайхас накард. Аммо шабҳои минбаъда сардии маро ҳис карда ҳайрон мешуд, ки чаро ман муддати дурударози набудани ӯ пазмонаш нашудаам.

– Мушкинаҷон, маро пазмон нашудӣ?- мепурсид бо такрор.

– Албатта пазмон шудам. Магар мешавад чунин оғӯши гарму ҳаловатбахшро пазмон нагашта?

– Аммо ман пазмониатро ҳис намекунам. Шавқи пеши наат нест дигар.

– Ту муддати дурудароз рафтан гир охир, мебинӣ, ки тамоман фаромӯшат мекунам.

– Магар дуним моҳ муддати дароз аст? Ту медонӣ аксари мардон муддати ду-се сол ва ҳатто зиёдтар аз он дар муҳоҷират зиндагӣ мекунанду ҳамсаронашон онҳоро бо пазмонӣ пешвоз мегиранд. Ту бошӣ дар ин муддати кӯтоҳ маро фаромӯш кардаӣ?

– Не Комронҷон, фаромӯшат накардаам. Танҳо шӯхӣ кардам.

– Ту дар ин масъала занаки шӯх набудӣ-ку.

– Барои дилхушии ту чунин шӯхӣ кардам, бахшиш,- гуфтаму диламро гургон тала мекарданд.

Метарсидам, ки аздусар як рӯз муносибати ману Юсуф ва Исмат ва райис ошкор хоҳад шуд. Зеро дар олам сирри пинҳоне нест, ки ошкор нагашта бошад. Комрон ба аёдати хешу таборонаш мерафт ва ман дар лаҳзаҳои набуданаш ба Юсуф занг мезадам. ӯ мисли девонаҳо аз ман талаби ба Комрон ошкор кардани ҳамаи сиррамонро хоҳиш мекард. Ман бошам ба хотири вайрон нашудани оилаи тинҷу ободам аз ин худдорӣ мекардам. Аммо ба ёди оғӯши Юсуф мисли девонаҳо гашта будам. Баъди ӯ марди дигар наметавонист нафси маро қонеъ созад. Юсуф инро хуб ҳис мекард ва ба шавҳари ман рашкаш омада боз ҳам талаби дидори маро мекард. Аммо илоҷе надоштам барои назди Юсуфам рафтан. Комрон марди зирак буд ва инро зуд пайхас мекард. Аммо ӯ ҳамоно хомӯш буд. Сардии ҳамхобагии маро нағз ҳис мекарду ба андеша рафта буд. Муддати бист рӯз ҳар шаб дар бистар маро безор аз ҷонам карда буд. Дигар ман ӯро тоқат мекардам. Нисбат ба Юсуф Комрон лоғартару камқувват менамуд ва наметавонист мисли шавқи маро бедор кунад. Сохтакориҳоямро дар бистар ҳис карда дарунакӣ ғам мехӯрд ва ба бемориаш садҳо бор лаънат мехонд, ки маро нисбаташ сард гардонидааст. Аммо сабаби асосӣ бемории ӯ набуда, оғӯши Юсуфи нозанинам буд, ки маро ба худаш бадомӯз гардонда буд ва дигар наметавонистам лаззати оғӯши Комрони дӯстдорамро эҳсос кунам. Охир Юсуф нисбат ба Комрон ҷавонтару пурқувваттар буд ва касро дар оғӯшаш об мекард ва мафтуну шефтаи худ мегардонд. Шабҳо ба ёди ӯ дилам гум мезаду дилам мехост аз оғӯши Комрон гурехта сӯйи маҳбасхона давида равам. Ҳангоме, ки ӯ бо ман қаробат мекард, оҳи сард мекашидаму мунтазири аз бистар хестанаш мешудам. Дақиқаҳоро ҳисоб мекардам ва ҳатто аз чашмонам ашк мерехт. Аз Худоҷон хоҳиш мекардам, ки маро ҳарчи зудтар аз ин оғӯши дилгиркунанда ва ҳамхобагии бешавқ раҳо кунад. Комрон бошад шӯрии ашки маро дар рухсораҳоям ҳис кунад ҳам ҳамоно корашро давом медод. Ашки ман болиштамро тар мекарду дили маро нисбати ӯ нарм намекард. Ҳамеша дар пеши назарам симои моҳталъати Юсуф ва оғӯши пурҳарораташ буд. Чашмамро пӯшида мехостам тасаввур кунам, ки дар оғӯши ӯ қарор дорам, аммо намешуд. Бӯйи бадани ӯ ба машомам намерасиду боз ҳам дилам пурхунтар мегардид. Ниҳоят тоқати Комрон тоқ гардид аз ин сардиҳои даруни ҷогаҳ.

– Мушкина рост бигӯ чаро дилат аз ман сард гаштааст?

– Ту ҳар шаб беист бо ман ҳамхоба мешавӣ. Маро дилбазан кардӣ.

– Аз аввал ҳам чунин будам-ку. Кадом шаб ту ором хобида будӣ? Он вақт дилбазан намешудӣ?

– Акнун хеле дам гирифта ба чунин тарз одат кардам.

– Рӯзҳои аввали рафтанам тезтар биё, ки бе ту мемирам мегуфтӣ. Ҳоло бошад сер шудаӣ? Ман туро нафаҳмидам?

– Маро аз ҷонам безор накун Комрон. Андаке фурсат бидеҳ, камтар ором бигирам.

– Охир оромии ту дар оғӯши ман буд. Акнун бошад аз он нороҳатӣ? Ҳамеша мегуфтӣ, ки аз қаробат карданам роҳат мекунӣ. Ҳоло бошад он туро хаста мекардааст. Ё ягон каси дигарро ёфтӣ?

– Не…

– Агар ёфта бошӣ, иқрор шав, ба назди ӯ мефиристамат. Аз ин ғамҳо раҳо мешавӣ.

– Наёфтаам. Тӯҳмат назан.

– Тӯҳмат не, рафторҳоят одамро водор мекунад, ки гумони бад барам. Пас сабабаш дар чист?

– Ҳеҷ сабаб надорад. Танҳо камтар фурсат бидеҳ ва маро ором гузор.

– Майлаш, — гуфта ӯ ба ман пушташро гадонида хоб кард.

Рӯзи дигар ким-куҷое ғайб зада тамоми рӯз бедарак шуд. Ман аз гум шудани Комрон хавотир будам. Аз ӯ дараке набуд. Аз и н рафтораш диламро гургон тала мекарданд. Ба куҷо рафта бошад? Бо кӣ нишаста бошад. Ба ман бошад Юсуф беист занг мезад. Ҳарчанд фаҳмонам ҳам фоидае надошт. Маро ба наздаш мехонд. ӯро бо азобе ором намуда мехостам камтарак истироҳат кунам. Бо умеди фароғат дар бистар дароз кашидам. Ва зуд ғанабам бурд. Худи ҳамон лаҳза худро дар оғӯши Юсуфам тасаввур карда ҷонам роҳат мекард, ки нохост ба рӯям расидани чизе маро бедор кард. Нигоҳ кунам Комрон дар даст лӯлаи қоғази зардрангеро дошт. Он чӣ бошад гуфта хоболудона нигарам, таблограммаи рақамҳои телефони муддати дуним моҳ истифодабурдаамон буд. Онро дида якбора ҳушёр шудам. Зеро баъзан то субҳ бо Юсуф гап мезадем. Бо Исмат низ баъзан шабҳо гуфтугӯ мекардем. Акнун Комрон чӣ мегуфта бошад ?…

– Занак, канӣ хез аз ҷоят! Ин рақами телефонҳо аз кӣ аст?

– Ман надонам, шояд кӯдакҳо гап задаанд.

– Кӯдакҳо магар то субҳ гуфтугӯ мекунанд?

– Шояд Мафтунаи духтари холаам бошад вай бо марде сӯҳбат мекард.

– Бо Исмати ҷӯраам ҳам Мафтуна сӯҳбат мекард?

– Занак росташро бигӯй. Дар ин муддати набуданам чӣ кору гуноҳҳо кардӣ?

– Коре накардаам ва гуноҳ ҳам…

– Пас чаро дилат маро намехоҳад? Кӣ туро ин қадар сер кардааст, ки аз шавҳари худат дилхунук гаштаӣ?

–Бовар кун, бо касе ҳамхоба нагаштаам.

– Ҳозир мефаҳмем ҳамаашро. Занг зада мебинем. Канӣ телефонатро ба ман деҳ.

– Вайрон аст телефонам, дар дасти усто аст.

– Хайр телефони хонагӣ ҳаст-ку. Ҳозир занг зада ҳамаашро мефаҳмем.

Комрон ҳарфҳоро мечиду дасту пойи ман мисли барги бед меларзид. Шояд Юсуф гӯшакро набардорад, шояд телефонаш хомӯш бошад. Аммо қасд мекардагӣ барин Юсуф гӯшакро бардошт ва баробари бардоштан:

– Мушкинаҷони азизакам салом! Хайрият ки занг мезадаӣ, охир дар фироқат сӯхта мурдам. Ин дафъа боз кай меоӣ? Хумори бадани ширмонандат ва синаҳои баландат гирифтааст. Ту бо шавҳарат ҳамхоба гардида кай парвои мани маҳбуси бечораро дорӣ. Охир вай мардак серат карда истода бошад, дигар оғӯши маро фаромӯш мекунӣ— да. Ман бошам шабу рӯз дар орзуи лабҳои оташинат ва бадани гувороят ҳастам. Боз кай меоӣ? Кай маро аз ишқат розӣ мекунӣ азизакам…

– Ту кистӣ номард? – Тоқати Комрон тоқ гардида гапи ӯро бурид.

– Ман номард нестам, баръакс мардам, ки туӣ номард партофта рафтию савоби зани танҳояттро гирифтам.

– Ту ба зани дигарон дастдарозӣ мекунию боз мардӣ?

– Магар ман ба дари хонаат рафтаам, ки номардам ном мебарӣ? Худи занат ба назди ман омад ва кадом марди зиндониро оғӯши гарм ва дасти навозишгар намефорад. Оҳ чӣ қадар роҳат аст оғӯши ҷонфизои Мушкинаҷон. Ҳар мардро девона мекунад, ту бошӣ дар ким-куҷоҳо гаштаӣ.

– Бас кун ҳаромӣ. Ту занамро барои ман ҳаром кардӣ.

– Мушкина ҳаром нест даюс. Агар дилат накашад, ба ман бубахш ӯро, то аз маҳбас баромаданам маро зиқшавӣ намемонад. Ҷавоб, ки шудам ягон илоҷи дигарро меёбем. Ин ҷо сағираҳои пурқувват бисёранд. Вақтхушӣ карда мегарданд.

– Боз ту номард забондарозӣ мекунӣ? Суроғаи маҳбасатро гӯй, ман ба ту барин савобгир нишон медиҳам! – гуфта хуни Комрон дар ҷӯш омада буд.

– Марҳамат биё, – гуфта Юсуф бепарвоёна суроғаи маҳбасро ба Комрон дода,- Мушкинаро ҳам бо худ биёр. Ту талоқаш медиҳию ман ба худам никоҳ карда то субҳ айшу ишрат хоҳам кард.

Комрон дигар ӯро шунидан нахоста гӯшаки телефонро партофт ва аз ҷаҳл мехост маро буғӣ карда кушад. Вале чолокӣ карда гурехтаму ба ҳаммом даромадам ва дарашро аз дарун қулф кардам. Ба бадии кор ягон нафари кӯдаконамон дар хона набуданд. Комрон дар пеши онҳо албатта худдорӣ мекард. Аммо ман аз Юсуф чунин суханҳоро умедвор набудам. Ҳамон Юсуферо, ки марди орзуҳоям мепиндоштамаш дар ҳаққи ман ҳарфҳои носазо гуфт. Ончунон носазо гуфт, ки боварӣ кас намеояд. Намедонистам, ки ӯ чунин номард аст ва дар ҳаққи ман чунин суханҳои пасту баланд мегӯяд. Гумон мекардам, ки самимона дӯстам медорад. Аммо ӯ бошад, танҳо бо мақсади дилхушии дурӯза маро мехостааст. Хок бар сарам, ки бар ивази кайфу сафои лаҳзаина хонадони ободамро ва бистари покамро ба гуноҳ олуда сохтам ва ифлосу нопок кардам. Ман ҳис мекардам, ки ба Юсуф танҳо дар маҳбас барои вақтгузарониаш лозим ҳастам. Аммо намедонистам, ки ӯ ба шавҳарам чунин ҷавобҳо хоҳад дод. Аққалан инкор накард муносибатамонро. Кайфу сафои кардаашро чунин бунёд кард ҷавони беақл. Вале дар назарам ӯ марди боақлу фаҳмишаш баланд менамуд. Охир аз ҷавоне, ки бо зани ҳамсояи аз худаш бистуду сол калон ишқварзӣ намуда буд, боз чиро ҳам интизор шудан мумкин буд. Комрон аз берун маро таҳдид менамуд, ки дарро кушоям ва ӯ ташнаи хунам аст.

– Комрон, барои чӣ ба суханҳои як маҳбуси сарзада бовар мекунӣ? Охир ӯро дар маҳбас бисёр дар сараш задаанд шояд, ки ҳарзагӯӣ мекунад.

– Вай ба фикрам гапи дурӯғ нагуфтааст.

– Ман бо кадом ақлам ба маҳбас мерафтаам Комрон? ӯ туро фиреб кард.

– Ман гапҳои гуфтаи ӯро исбот накунам намемонам. Агар дурӯғ гуфта бошад, онаи зорашро дар чашмаш нишон медиҳам. Агар гапаш рост бошад ту омода бишав барои мурдан.

– Комрон, беҳуда ба назди ӯ рафта худатро пеши як зиндонии ақлбохта шарманда накун. ӯ гапи дурӯғ мегӯяд. Ман гуноҳе надорам. танҳо бо ӯ сӯҳбати телефонӣ доштам. Ҳамааш айби Мафтуна шуд. Ин бача шиноси деринаи ӯст. Бо телефони ман гап заду ман дар балои ин бача мондам.

– Аммо дили ман бо ин сафсатаҳои ту ором намегирад. Дарро кушо, туро буғӣ карда кушам, дигар ормон надорам. Ба назди ҳеҷ кас намеравам. Ман ҳам рафта дар паҳлӯи Юсуфат менишинам зиндонӣ гашта.

– Ту чор фарзандатро сағираи дарбадар карданӣ ҳастӣ Комрон?

– Охир бо Исмат чаро нимашабҳо гап задаӣ занаки сабукпо?

– Вай занг зада дар бораи дарди ҳамсараш пурсон шуда буд як бор.

– Дарди занашро муддати ним соат мепурсид? Туро ӯ табиб гумон кардааст? Ё дар набудани ман илми тибро ҳам азхуд кардӣ?

– Не ман илми тибро намедонам, вале аз зани Исмат дида зиёдтар таваллуд кардаам ва таҷрибаи калон дорам.

– Ту дар ҳама кор таҷрибаи бой доштаӣ ман бехабар будаам. Дарро кушо, ки ҳозир мешиканамаш ва аз сад ҷонат якеаш ҳам намемонад.

– Ту камтар ором шав Комрон, ба гапи сафсата бовар накун.

– Ҳамаи табобатҳои кардаи маро як пул кардӣ занаки аблаҳ. Аз ту чунин умед надоштам.

– Ман коре накардаам…

Дигар садои Комрон хомӯш гашт. ӯ муддате шояд худро ором карду баъд баромада рафт. Ман садои пӯшида шудани дарро фаҳмида зуд аз ҳаммом баромадам ва ба Исмат занг задам. Хайрият гӯшакро худаш бардошт. Ба ӯ аз сӯҳбати телефониамон огоҳ шудани Комронро гуфтаму хоҳиш кардам, ки ҳамаи гуноҳҳои кардаамонро инкор кунад. Исмат зуд розӣ шуд ва маро маломат кард, ки ба ин гуноҳи нобахшиданӣ телааш кардам. Кайфу сафои кардаи худашро фаромӯш сохта буду танҳо маро гунаҳкор карданӣ мешуд ин мард низ. Гуфт, ки ту шайтонӣ карда маро ба домат кашидию акнун дар назди ҷӯраи ҷониам забонкӯтоҳу номардам сохтӣ. Ҳол он ки хоҳишҳои шаҳвонии худаш аз ман дида зиёдтар буданду маро девона мекарданд. Ҳамаи инро дар ин лаҳзаи тақдирсоз мехост фаромӯш созад ҷӯраи ҳақиқии шавҳарам.

Сипас ба Юсуф занг задаму барои гапҳои гуфтааш маломаташ кардам.

– Юсуф, магар мардигарӣ ҳамин хел мешавад?

– Хубат кардам, занаки фиребгар, чаро муддати бист рӯз аст, ки наздам намеоӣ. Фикр мекунӣ, ки ба ман осон аст бе оғӯши зан?

– Охир илоҷи дигар надоштам. Ман зани шавҳардор ҳастам ту хуб медонӣ инро. Ман бо сад дил дӯстат медоштам. Муддати ин бист рӯз ба ман ҳам мисли бист сол гузашт. Аз ин мардак безорам, вале чи кор кунам?

– Ба вай фаҳмон охир.

– Зиндагиамро вайрон кунам? Кӯдаконам чӣ мешаванд? Ту раҳм надорӣ?

– Та ҳам чӣ бераҳмӣ, ки маро ба худат одат кунонидиву акнун намеоӣ, ки хуморамро бишканӣ? Кӯдаконатро бояд дар вақташ фикр мекардӣ!

– Ҳоло Комрон ба наздат рафт, илтимос ба вай иқрор нашав. Ва гӯй ки танҳо шӯхӣ кардӣ. Юсуфҷон, ҷонам шавӣ, мурам дар ту. Баъдтар наздат меоям ҳатман.

– Ман медонам, ки ба ӯ чӣ гӯям…

Комрон баъди муддате аз маҳбас бо димоғи сӯхта баргашт. Намедонам Юсуф ба ӯ чӣ гуфта бошад, ки бо ман ва кӯдакон ҳарфе нагуфта худро парӯ ба кати хоб партофту дигар то субҳ аз ҷояш намеҷунбид. Духтарам чанд дафъа рафта ӯро барои ғизохӯрӣ даъват карда бошад ҳам ҷавобе нагардонд. Дилам хавотир шуда ба ӯ наздик шуда дастамро ба дилаш наздик бурдам, ки он кор мекарда бошад ё не.

– Мехоҳи бифаҳмӣ, ки зиндаам ё не?

– Не охир, намеҷунбӣ чанд соат боз.

– Маро ту бо рафторҳоят куштӣ. Ман аз мурда бадтарам. Ҳайфи ман барин мард. Тамоми давлату сарватам дигар ҳеҷ аст пеши бадбахтиам.

– Ту бадбахт нестӣ Комрон. Маро барои гумроҳиам бубахш,– гуфта мехостам гарданашро оғӯш карда дилашро нарм созам.

– Гуноҳи ту нобахшиданӣ аст. Ту бароям аллакай ҳаром астӣ. Ба ман даст нарасон.

– Гумроҳи беақлатро бубахш Комрон, дигар такрор намешавад.

– Ман номард нестам, ки расвоии туро бахшам.

– Охир вай бачаи зиндонӣ дурӯғ мегӯяд.

– Вай бо Қуръон қасам хӯрд.

– Акнун зиндагиамон чӣ мешавад?

– Ту пеш аз таги пои марди дигар хобидан мебоист инро фикр мекардӣ. Ба ту чӣ намерасид дар ин зиндагӣ?

– Оғӯши мард.

– Охир ман намурда будам-ку. Тоқат кардан мумкин набуд?

– Маро шайтон бероҳа кард.

– Ту худат аз шайтон ҳам мегузаронӣ Мушкина. Болини поку зиндагии осудаамонро ба гуноҳ олуда сохтӣ. Худат фикр кун, ки чӣ гуна ҷазо туро интизор аст.

– Комронҷон, маро бубахш ва аз оғӯши роҳатбахшат маҳрумам насоз.

– Гуфтам-ку ту барои ман ҳаром ҳастӣ, гум шав аз назарам, ки рӯйи наҳсатро набинам. Ту хонадони покамро ҳаром кардӣ!

– Айби худат шуд. Чаро маро бо худат набурдӣ? Гуфтам-ку тоқат карда наметавонам. Маро бадомӯхти оғӯшат кардӣ, магар аз одат сарфи назар карда мешавад? Дилам мард ҷуст, гуфтам наомадӣ. Бемориро баҳона кардӣ.

– Охир ман дар асл беморам. Ҳоло ту маро бемортар кардӣ.

– Ман ҳам беморам, табобатам кун.

– Бемории ту даво надорад. Факат бояд бимирӣ ва халос мешавӣ.

– Охир фарзандонам чӣ мешаванд Комрон?

– Аз ту барин модар доштан барои онҳо бемодарӣ авлотар аст. Ту ба номи онҳо низ нанг овардӣ занаки фоҳиша.

– Ҳақоратам накун, бахудо беморам. Бемори шаҳват. Худат маро ба ин дард мубтало кардӣ акнун ҷазояшро бикаш. Бо Исмати ҷӯраат ҳам гуноҳ кардам.

– Чииӣ? Исмат? Охир ӯ зансеталоқ қасам хӯрд-ку. Акнун бо касофати ту зану кӯдакони ӯ ҳам барояш ҳаром шуданд.

– Ту Исматро кай дидӣ?

– Имрӯз субҳ хонааш рафта будам. Назди зану фарзандонаш қасам хӯрд, ки агар бо зани ту алоқа карда бошам занам бароям се талоқ аст.

– Айби вай нест. Ин ҷо ман гунаҳкорам. ӯро маҷбур кардам барои ин кор.

– Ту ӯро маҷбур кардӣ? Ту ҳамин қадар мурда будӣ дар ғами мард?

– Бале, тоқатам тоқ гашта буд. Вай беғаразона ва бе ҳеҷ нияти бад ба хотири ту хабаргириамон омада буд. Аммо ман ӯро ба ҷону ҳолаш намондам. Ҳарчанд баҳона пеш овард, ки ба ҷӯраам хиёнат намекунам. Вале ман ӯро ба ҷону ҳолаш намонда талабу хоҳиш карда ба хиёнат кардан маҷбураш кардам ва дар ҳамин хонамон ва дар бистари якҷояамон бо ӯ ҳамхоба гаштам.

–Эҳ хок бар сари ту барин зан! Ҳатто ҷӯраи наздиктаринамро ба ман душман кардӣ. Дигар ман дар ин дунё касе надорам ғайри падару модари пирам. Хонадони ҳалоламро бароям ҳаром кардӣ. Дар як фурсати кам тамоми зиндагиамро ва хушбахтиҳоямро барбод додӣ. Охир ман аз ки кам будам? Агар мард тамоми нозҳои занашро бардораду ӯро азиз дорад, пас вай зан бояд хиёнат кунад. Чаро ин дунё чунин аст. Занҳое ҳастанд, ки умре як ҳарфи хуши шавҳарро намешунаванд ва танашон як либоси ҳалолро намебинад, вале онҳо хиёнати хурдтаринро ба шавҳарашон раво надида содиқ мемонанд. Ту бошӣ аз чизе камбудӣ надоштӣ. Наход шавҳари нозбардоратро бо ким- кадом маҳбусу нокироя иваз намоӣ?

– Маро бубахш.

– Гуноҳи ту нобахшиданист Мушкина. Ту дигар барои ман вуҷуд надорӣ.

– Пас маро меронӣ?

– Не, намеронам. Ту ҳаминҷо меистӣ, ман меравам аз ин хонаю дар.

– Нарав Комрон, маро бирон беҳтараш.

– Ман ба хотири ояндаи фарзандонамон, мӯҳри хомӯшӣ бар лаб мезанам. Агар туро фоҳиша гуфта аз дар ронам, дигар тақдири фарзандонам чӣ мешавад? Бо айби ту онҳоро касе ба занӣ намегирад ва ба писаронамон касе духтар намедиҳад. Ман танҳо ба хотири онҳо туро ин ҷо нигоҳ медорам. Аммо ту дигар зани ман нестӣ.

Бо ҳамин Комрон ба ин мавзӯъ хотима гузошт. Гарчи маро чашми дидан надошт, вале инро аз фарзандон пинҳон менамуд. Ба онҳо дар бораи рафторҳои маро ошкор намуданаш чизе нагуфт. Комрон, ки ба ман коре надошт, боз ба сарам фикри ба назди Юсуф рафтан пайдо мешуд. Ҳарчанд худро талқин мекардам, ки шавҳар аз ин зиёд одамгарӣ намекунад ва дар олам ҳеҷ як марде мисли Комрон рафтор намекунад. Зеро хиёнати кардаи ман нобахшиданӣ буд. Мардони дигар агар танҳо сӯҳбати телефонии ҳамсари худро шунаванд ва ё дар кӯча бо марди дигар танҳо сӯҳбат кардани ҳамсарашонро бинанд, даррав рашк карда зери мушту лагад мегиранд, ё ки зуд талоқашро дода байни мардум шармандаву шармсораш мекарданд. Аммо Комрони бечора ба хотири бахти ояндаи фарзандонамон тамоми ғуруру мардиашро зери по намуда, гуноҳи вазнини маро таҳаммул кард. ӯ бо мурури вақт шояд ҳатто маро бахшиданӣ ҳам буд. Шабҳо ба куҷое ғайб мезад ва ногоҳ боз пайдо мешуд. Бо телефон сӯҳбатҳои дурудароз мекард. Мову ӯ зану шавҳари қонунӣ будем, дар як хона мезистем. Вале танҳо дар як бистар намехобидем. Чандин нимашабҳо дар паҳлӯяш дароз кашида навозишу бӯсаҳо мекардам, ки шояд дар дилаш шавқи оғӯши ман бедор гашта бо ман қаробат кунад. Аммо ӯ ҳамоно мисли кундаи ноҷунбон мехобиду дастони маро тела медод ва агар аз ҳад гузаронам, аз бистар хеста ба берун мебаромад. Аммо дили мани одаткарда ҳамоно оғӯши мардро мехост ва намедонистам чӣ кор кунам. Ниҳоят дили одаткардаи маро тоқат тоқ гашта боз мисли одати пешина ба суроғи Юсуфам рафтам. Мани гумроҳи беандешаро дар назди Юсуф боз сюрпризе интизор буд. Вақте ба ӯ занг задам, хушнудона нидо кард, ки зудтар биёям ӯ мунтазир аст беқаророна. Ба фарзандонам гуфтам, ки ба хонаи холааам, ки дар як деҳаи дурдаст мезистанду ман чандин сол боз надида будам, барои хабаргирӣ меравам. Онҳо бовар карданд. Аз хона майда чуйдаҳои бисёре гирифтаму роҳ ба сӯйи маҳбас пеш гирифтам. Ман ҳоло мӯлати ҷазои шавҳарамро адо накарда боз гуноҳ карданӣ шудам. Ин дафъа маро ҷазои аз пешина сахттаре мунтазир буд. Баробари ба утоқи вохӯрӣ ворид шудан духтарчаи тамоман ҷавони нозанинеро дидам, ки бо нозу ишва дар канори Юсуф нишаста буд. Маро дида аққалан пинакашон вайрон нашуд. Ҳамоно лаб ба лабу оғӯш дар оғӯши ҳам буданд. Рости гап дасту по хӯрдаму хостам ба қафо гардам. Як қадам ба қафо ниҳодаву дастамро ба дастаи дар бурда будам, ки Юсуф маро боздошт.

–Мушкина куҷо меравӣ? Ту саҳв накардаӣ. Ин манам Юсуф.

–Аммо нагуфтӣ, ки наздат омадагианд…

–Хайр ин чӣ бадӣ дорад? Ба ҳардуи шумо зӯру тавонам мерасад.

–Гап дар сари ин нест. Охир ин аз рӯи одоб нест.

–Магар ту одобро медонӣ? Биё беҳтараш дар бораи одоб ҳарф намезанем. Зеро ҳамаамон бандаҳои пургуноҳем ва ҳама чизи хубро фаромӯш кардаем.

–Ин чӣ хел мешавад? Мо хамдигарро тамошобин мешавем?

–Бале, тамошобин! Ин хел тамошои бесумро дигар ба ту кӣ намоиш медиҳад? Либосҳоятро кашида наздиктар биё, аввал бо ту буданамро Ноза бубинад, бад омӯхта мегардад ӯ ҳам.

–Магар худаш таҷриба надорад? Рангу намудаш ба таҷрибадорон монанд аст-ку.

–Ба ҳар ҳол ту калонтарӣ. Шояд ҳамсоли очаи Ноза бошӣ. Рост аст гапам Ноз?

–Рост мегӯӣ ин бева чени очам аст. Боз шарм накарда пеши ту барин бачаи баробари бачаш омадааст.

–Маро бева нагӯ сабукпои ҳардаста.

–Ту бева набуда боз шавҳардор ҳам ҳастӣ? Ба шавҳарат қандаке дода фиреб карда омадӣ? Бечора мардаке. Боз туро зан карда мегардад?

–Ҳоли талоқатро надодааст Мушкина?- ба гап ҳамроҳ гардид Юсуф.

–Ту мехостӣ талоқамро ҳам диҳад?

–Охир вай агар мард мебуд баъди ин қадар гапу корҳо магар бо ту зиндагӣ мекард боз?

–Ту чиҳо мегӯӣ Юсуф? Бо ҳамин умед ман наздат омада будам магар? Барои таҳқиру озоршунавӣ?

–Не азизакам ҳозир ҳамааш хуб мешавад. Ту ҳатто хурсанд баромада меравӣ. Биё наздиктар.

–Не, ман меравам. Наметавонам ин ҷо будан дигар. Ту бо ҳамин кӯдакча вақтхушӣ карда шин.

–Ин ба ту ҳоло баробар шуда наметавонад. Ту тамоман дигарӣ. Мардро девона карда метавонӣ, аммо ин ҳанӯз хом аст азизаки худам,- гӯён Юсуф дили маро нарму ба худаш моил сохт.

Ману Юсуф дар бистар ишқварзӣ доштему Нозанин тамошо дошт ва аз алам бадани Юсуфро навозиш карда мехост ба сӯйи худ кашад. Юсуф гӯё ин рафторҳоро намедид ва корашро давом медод. Ниҳоят тоқати духтарча тоқ гардида ҷавонро ба сӯйи худ бо тамоми қувваташ кашид. Юсуф маро монда ба Нозанин часпид. Акнун дидани ин манзара барои ман ҳам нафратовар буду ҳам аламовар. Юсуф тамоман маро намедид ва бо шавқ Нозанинро навозишу аз худ ризо мек/pард. Ин манзараи нафратбор маро девонатар месохт. Филмҳои шаҳвониро медидаму бовар намекардам, ки рӯзе бо худи ман чунин ҳодиса рӯй хоҳад дод. Акнун Юсуфи маст шарму ҳаёро як сӯ гузошта, бо ҳардуи мо мисли филмҳои шаҳвонӣ рафтор мекард. Дар ин муддате, ки ману ӯ шинос гаштаву бо ҳам муносибати ошиқона доштем ӯ боре чунин рафтор накарда буд. Намедонам чунин рафторро кӣ ба ӯ маслиҳат дода бошад. Шояд ин духтарчаи ноболиғ фикр мекардам ман. Ва хато ҳам накарда будаам. Зеро рафторҳои ин Нозанин аз кӯдаки ноболиғ дида ба занҳои сабукпои бероҳагард бештар монанд буд. ӯ бо овози баланд шавқун намуда шавқи Юсуфро бештар меовард. Ва таваллою зорӣ мекард, ки танҳо аз они ӯ гашта нафсашро қонеъ созад. Хулоса Юсуф то саҳар нахуфта худро байни мо тақсим намуд ва хеле зиёд хаста гардид. Мехост каме истироҳат намояд. Аммо Нозанин ӯро ором намегузошт.

–Моро барои чӣ даъват кардӣ, ки боз мехобӣ Юсуфҷон?

–Охир намемонӣ, ки камтар дам гирам. Маро куштанӣ ҳастӣ?

–Як бор мемурдӣ ҳам қаҳрамонӣ мешуд-да. Ҳама ҷо овоза мешуд, ки як маҳбус дар ҷанги тан ба тан фавтидааст.

–Нияти бад накун касофат. Ту баднафс будаӣ. Сер карда намешудааст туро.

–Агар ин бевара намеовардӣ ҳамааш хуб мешуд.

–Айби ин нест. Ту худат ба номаш духтари хона, вале аз ин зан ҳам бештар мардро дидаӣ аллакай. Боз туро ба ман духтари хона гуфта оварданд. Туро даҳ мард ҳам сер карда наметавонад. Хез аз назарам дафъ шав акнун.

–Ҳунарат, ки нест роҳи халосӣ меҷӯӣ акнун? Боз таъриф кардӣ, ки ба ҳардуят зӯрам мерасад. Ту як занро сер карда наметавонӣ номард.

–Ту агар духтари хона мебудӣ гапи дигар буд. Ман ин занро ҳам даъват намекардам. Бори аввал бо ту қаробат карда дидам, ки ман марди ҳазорумин шояд ҳастам. Барои ҳамин хостам ҳардуятро ҷазо диҳам. Туро барои фиреби духтариат. Мушкинаро барои ин қадар рӯз наомадану маро интизор карданаш фахмидед акнун. Ҳардуят ҳам сазовори ҷазо ҳастед.

–Аз ту чунин умед надоштам Юсуф,- ниҳоят дарқаҳр шуда гуфтам ман,- боз ин духтари хонаат ягон намуд беморӣ ҳам надошта бошад, ту аз муоинаи духтур гузаштаӣ?

–Не рости гап ягон маротиба назди духтурон нарафтаам. Шояд бемор ҳам бошам. Агар рӯзе ҳамхобаи мард наёбам тамоми узвҳои даруниам ба хоридан медарояд ва маҷбур мешавам, ки ба шикор бароям. Аз шиносҳоям хоҳиш мекунам, ки бароям ягон марди боқувватро пайдо кунанд. Имрӯз яктааш туро пайдо карду гумон кардам, ки акнун ҷонам роҳат мекунад. Лекин ту ҳам боз инро даъват кардӣ.

–Агар ман аз ту сироят ёфта бемор шавам, мекушамат. Лаънатии ҷӯраҳоямро меовезам. Наход ту барин ифлосро ба ман оранд. Дар ин маҳбас ки маро муолиҷа мекунад акнун? Хок бар сарам. Боз ту СПИД набошӣ фоҳиша?

–Инаш ҳам мумкин.

–Пас ту бояд ин ҷо бимирӣ,- гуфта Юсуф Нозанинро таги лагад гирифт. ӯро бо тамоми қувват мезаду ба хун оғушта кард.

–Аз задани ин духтараки гумроҳ чӣ мегирӣ акнун, ки дер шудааст? Магар бо куштани ӯ саломатии ту барқарор мешавад гуфта базӯр духтараки ноболиғи мадҳушро аз зери лагади бераҳмонаи Юсуф халос карда ба рӯяш об пошидаму ба ҳуш овардам.

–Аққалан алами дилам паст мешавад-ку.

Садои доду фиғонро шунида милисаҳои посбон омаданд ва ману Нозанинро бароварда пеш карданд. Юсуф хомӯшу сархам менишаст. Аз қафои мо нимнигоҳе ҳам намекард. Дилаш пури андӯҳ гардида буд. Дили ман ҳам пурхуну девона гардид. Ба болои бадбахтиҳоям боз бадбахтӣ зам гардид. Агар ман ҳам бемори сироятӣ гардам чӣ?….

Ману Нозанини гумроҳ аз маҳбас баромада сӯйи хонаамон раҳсипор гаштем. Дар хона маро шавҳарам хашмгинона мунтазир буд.

— Ҳолат соз будааст?

— Ҳа, соз мешавад – гуфтам ғулунгхоӣ карда.

-Чӣ хел соз? Бешӯхӣ дидиша?

-Бале дидам, саломат гуфт.

-Бори аввал мешунавам, ки мурдаҳо ҳам салом мегуфтаанд.

-Кадом мурдара мегӯӣ? Чаро холаи маро пеш аз вақт мекушӣ?

-Охир ҷанозаи холата хабар доданду ту бошӣ бехабар. Дар куҷо будӣ касофат?

— Кадом ҷаноза?

-Ту имшаб дар деҳаи Баҳор будӣ?

-Ҳаа…

-Барои чӣ дурӯғ мегӯӣ? Охир холата гур карданду ту бехабарӣ. Боз пеши ҳамон маҳбусат рафтӣ?

-Ту маро санчида истодаӣ Комрон? Мани бечора аз хонаи холаам омадаму ту мегуйи, ки холаи сипа-сиҳатам мурдааст.

-Хозир мефаҳмем,- гуфта Комрон дар телефонаш рақамҳоро чидан гирифт.

Ман бошам аз тарс меларзидам. ӯ ба модарам занг мезада бошад гӯям, ӯ ба Юсуф занг зада буд.

-Мушкинара фарёд намекунӣ Юсуф?

-У соате пеш аз назди ман рафт. То ҳол ба хона нарасидааст? Пеши ягонтои дигараш рафтааст шояд. Маълум, ки имшаб сер нашудааст. Охир имшаб як арӯси дигар ҳам омаду ба инаш навбат кам расид. Барои ҳамин бечора ба кофтуков баромадааст. Ту ӯро аввал аз ташхиси тиббӣ гузарон. Зеро арӯсаки ҷавон ба бемории сироятӣ гирифтор буд ба фикрам.

— Ин лаънатии Худозада бар сари одам чӣ балоҳое ки намеорад,- гуфта телефонро бо алам хомӯш карду ба мӯйи сарам чанг зад ва маро кашолакунон ба ҳаммом бурд. Гумон кардам, ки ҳозир буғӣ карда мекушад. Вале ӯ қайчиро гирифту мӯйи сарамро қайчӣ зада сарамро кал кард. Бо ин рафтораш гумон кард, ки маро ҷазо дод ва дигар наметавонам бо ин аҳвол аз дари хона берун бароям. Аммо дили одаткарда балои ҷон гуфтаанд бузургон.

Маро бубахш Комрон дигар гуноҳ намекунам,- мегуфтам наздаш сари зону задаву авфи гуноҳамро пурсида.

-Кошки замин туро мекашид, ки халос мешудем мо. Аз ин рӯзи шармандагиат бимирӣ хубтар аст, занаки беномус. Ту ба номи фарзандонам нанг меорӣ. Сарашонро хам мекунӣ ифлос. Наход то ба ҳамин дараҷаи бадномӣ расида бошӣ ва мисли филмҳои фаҳш муносибат намоӣ. Ва ба чунин пастӣ расидаи, ки беқадрона ба болои арӯси дигаре рафтаӣ. Гуноҳи ту нобахшиданӣ аст. Ба модарат занг мезанам. Бигзор туро ба хона бибаранд.

-Ба модарам занг назан, ки аз ғами ман мемуранд.

-О ту дил ҳам дорӣ, ки гами модари бечората хурӣ?

-Маро зада бикуш, вале ба модаракам нагӯй.

-Ман дастамро ба хуни ҳароми ту олуда намесозам. Ҷазои туро Худованд диҳад. Баромада аз хонаи ман гум шав, ки рӯйи касофататро набинам.

-Ояндаи кӯдаконам чӣ мешавад?

-Ту аллакай ояндаи ин тифлони бегуноҳро доғдор кардӣ афсӯс. Чи қадар тоқат кардам ва гуноҳи туро ба хотири онҳо таҳаммул карда будам. Аммо ту дар ду олам одам намешудаӣ.

-Охир дилам оғӯши мард хоҳад чӣ кор кунам? Ту маро сер накунӣ маҷбӯрам назди зиндониҳо рафта худамро…

-Даҳони бефаровезатро бипӯш, ки нафратам зиёдтар мегардад. Дилам дигар туро намекашад, аз назарам гум шав, худобехабари расво.

-Ман ба ҳеҷ куҷо намеравам, ҳамин ҷо мешинам.

-Пас ман баромада меравам аз ин хона.

-Комрон нарав, ки бе ту мемирам ва боз меравам ба ҷустуҷӯи марди дигаре. Зеро бе мард будан наметавонам.

-Намедонам бо ту чӣ кор кунам?

-Беҳтараш маро бикуш. Ҳаматон аз мани нопок халос мешавед ва руйи замин ҳам аз як зани гумроҳи гуноҳолуда пок мекардад.

-Ту худатро бикуш, ман наметавонам қотил бошам.

-Ман беморам Комрон, бемори шаҳват.

-Зудтар рафта худатро аз ташхис гузарон, ки боз чандин касон сироят наёбанд.

-Агар бемор бошам чӣ?

-Пас бимир, ки руйи заминро олуда насозӣ.

Дилам сиёхӣ дошт ва чӣ фикрҳое дар сарам меомаданд. Агар дар асл ба бемории ҷиддие мисли СПИД гирифтор бошам тақдири ояндаи фарзандонам чӣ мешавад. Ман боиси бадномии онҳо ва аҳли авлодам хоҳам шуд. Тамоми вуҷудам месӯхту хориш мекард. Чи хеле ки он духтараки арӯси нави Юсуф гуфт, намедонистам худамро ба куҷо занам. Тамоми узвҳои даруниам мехориду ҳамхобагии мардеро талабгор буд. Аммо магар ин имкон дошт. Шабҳои дароз хобам намебурду бетоқат будам ва чандин маротиба назди Комрон рафта таваллову зорӣ мекардам, ки ба дардам дармон шавад, ки аз ноилочӣ мемирам. Вале ӯ маро ҳатто шунидан намехост. Аз ту барин касофат сироят меёбам гуфта, маро аз чогаҳаш меронд. Аммо ман бетоқат будам ва боз мерафтам. Ҳатто воситаи муҳофизатӣ харида оварда хоҳиш кардам, ки нафси маро ором созад вагарна ба чустуҷӯи марди дигар мебароям. ӯ маро меронду парво надошт. Ниҳоят Комрон аз хона баромада рафт. ӯ маро бо чор фарзандам тарк гуфта рафт. Зеро чунин тарзи зиндагии нафратбор ба ҷонаш расида буд. Марди дигар мебуд маро сар мезад. Аммо Комрон намедонам ба кадом хотир ба ман даст намерасонид. Шояд маро бемори рӯҳӣ гумон мекард ва ё ягон фикри дигар дар сараш буд. Намедонам ба кадом шаҳр баромада рафт. Аммо мани бемор ба худмуолиҷа машғӯл будаму барои аз ташхис гузаштан метарсидам. Боре ба аёдати Юсуф ба маҳбас рафтам. ӯ харобу лоғар гашта буду маро ва умуман зоти занро чашми дидан надошт. Бо ҳақорату дашномҳои беохир маро аз наздаш ронд. Гуфт, ки рӯзҳои башумораш мондаанд ва мехоҳад аз гуноҳҳо пок гашта бимирад. Он духтараки бемори сироятидошта, яъне Нозанин фавтида будааст. Марги ӯ Юсуфро ба ташвиш овардаву рӯзи марги худро мунтазир будааст.

-Беваҳои лаънатӣ, оқибат ба сарам об рехтед.

-Аҷали морбоз дар дасти мор мегӯянд-ку дар урфият.

-Мегӯӣ, ки ман ҳам аз дасти ҳаромгардиам ба балои бад гирифтор шудам?

-Албатта боз аз дасти чӣ буд?

-Пас ту ҳам мемурдаӣ, боке нест ва ман танҳо нестам.

-Бале, ту танҳо нестӣ. Ман ҳам беморам ва шояд аз ту пештар бимирам. Аз ин хотир биё, бори охирин бо ҳам бошему бе ҳасрату ормон биравем аз ин дунёи пурфасона, — мегуфтам беномусона.

-Аммо ман дигар хавсала надорам.

-Яъне хоҳишҳои мардигариат гум шудааст?

-Бале, чунин аст.

-Афсӯс, ки чунин марди боқуввату нозанин қурбони шаҳват шудааст.

-Ту хурсанд нашав, ки ман мераваму ту мемонӣ. Туро ҳам ба он дунё даъват мекунам.

-Шӯхи накун Юсуф, мо бояд зиндагӣ кунем.

-Вале мо худро аз ин зиндагии зебо бо дастони худ маҳрум кардем.

-Ноумед шайтон аст. Шояд мо беҳуда чунин фикр мекунем? Мумкин сиҳатмандем?

-Аммо Нозанин вафот кард-ку. Мо ҳам аз ӯ сироят ёфтаем ва чандин нафарони гумроҳи дигар низ сироят ёфта мунтазири маргашон ҳастанд. Афсӯс барои беақливу аблаҳиамон. Акнун бихезу бирав ва маро дигар суроғ накун. Бигузор осуда бимирам.

Ман ҳам аз тарс намедонистам, ки чӣ кор кунам. Дилам сиёҳ гашта буд. Ба ҳоли Юсуфи нозанинам дилам реш-реш гаштаву пурхун буд. Аммо аз худ бехабар будам ва ҷони худам бароям азиз набуд. Барои худам ғам намехӯрдам. Танҳо ғами Юсуфи нозанинам маро азият медод. Ба ӯ хар гоҳе занг зада аз холаш пурсон мешудам. Як рӯз занг задаму аз ӯ ҷавобе нашуд. Рӯзи дигар ба ҷойи Юсуфам каси дигар гӯшаки телефони ӯро бардошту гуфт, ки Юсуф дигар нест ӯ бирафт.

Ман бошам муддати чанд рӯз мотам доштам ва парвои дарди бадамро надоштам. Дарро аз дарун мебастаму хомӯшу бесадо мегиристам. Охир анҷоми умрам ба бадномиву расвоӣ гузашт. Кошки чунин гуноҳҳоро намекардаму марги бо вақту соат насибам мегашт. Ҳоло бошад ҳама мардум бемории СПИД доштани маро мефаҳманду ҳатто мурдаамро дар қабристон роҳ намедиҳанд. Борони таънаву маломат ба сари тифлаконам мерезаду боиси бадбахтиашон мегардад. Ман бояд илоҷе дарёбам, ки номи фарзандонам доғдор нагардад. Ин андешаҳо маро ба хонаи хобам бурданд. Дар он ҷо шишаи сиркоро чанд рӯз боз пинҳон медоштам. Бори охирин ба хонаи хоби духтарон ва писаронам даромадаму бо онҳо хаёлан видоъ гуфтам. Аз бӯсиданашон метарсидам, боз аз ин дарди бало сироят наёбанд. Ман барои худ ҳукм бароварда будам. Яъне ин олами пурфасонаро падруд мегӯяму касе аз дардам огоҳ намешавад. Боз ба хонаи хобам даромадам ва аз Кирдигори бузург омурзиш пурсида пиёлаи сиркоро ба даст гирифтаму онро то ба охир дам кашидам ва дароз кашида мунтазири Арзоил нишастам. Вале аз ӯ дарак набуд. Ҳатто марг ҳам аз ман ҳазар дошт. Сипас андаке ба худ омада пиёларо ба даст гирифтаму лесида бинам, ки сиркои холис набуд. Аз ин рӯ маро таъсир накарда будааст. Ба ошхона рафта сиркои дигарро кофтаму аз ҳеҷ куҷо пайдо накардам. Оқибат ба тақдирам тан дода фикрам дигар шуд ва аз мурдан даст кашидам. Хобам бурду дидам, ки Юсуф дар боғу гулзор сайру гашт дорад ва маро сӯйи худ мехонад. Аммо ман наметавонистам наздаш биравам. Аз ин ҳолат афсурдахотиру нолон будам. Ниҳоят аз занги телефон бедор шудаму аз он сӯ овози Юсуфро шунида дар ҷоям шах шуда мондам. Гумон кардам, ки ӯ аз он дунё бо ман гап мезанад.

—Мушкинаҷон, салом! Хубӣ, созӣ? Маро ёд намекунӣ?

-Ёд кардам, вале илоҷи наздат рафтанро намеёбам.

-Маро ёфтан душвор нест. Соати даҳи саҳарӣ ба назди ҳайкали Сино биё!

-Магар дар он дунё ҳам ҳайкали Сино хаст?- саргарангона пурсидам аз ӯ.

-Охир ман дар ҳамин дунёям ва мунтазири омаданат ҳастам, як маслиҳат ҳаст.

Охир гуфтанд, ки ту тарки олам кардаӣ. Магар бемор набудӣ?

-Не, ману ту бемор набудаем. Вай Нозанинро ошиқонаш баъди сироят ёфтан бп қатл расондаанд. Бемории мо андаке будааст. Зудтар биё, назди як табиби шинос мебарамат, зуд табобат мекунаду аз ин дарди ҷонкоҳ раҳо меёбӣ.

-Аммо ман имшаб қариб бо ин дунё хайрухуш мекардам. Хайрият сиркои холис надоштаем. Вагарна ҳоло мардум омодаи ба қабристон бурданам буданд.

-Аз даҳони бадат шамол барад. Агар ту мерафтӣ, ман чӣ кор мекардам?

-Тақдири мурдан набудааст. Юсуфҷони ман, чӣ маслиҳате доштӣ ?

-Ин гапи телефонӣ нест. Биё, аввал вохӯрем, сипас дар пайи он масъала мешавем. Як кори сердаромад ҳаст. Онро шунавӣ , аз ман ризо мешавӣ.

-Охир ман ҳамеша аз ту ризову қаноатманд будам-ку азизи дил.

-Ин дафъа бештар розӣ мешави ҷон! Ҳатто пойҳоямро мебӯсӣ.

Ман бо маслиҳати Юсуф ва табибзани шиноси ӯ муддати муайяне табобат гирифтам. Сипас аз ташхис гузашта аз шодӣ ҷойи нишастан намеёфтам. Охир фаҳмидам, ки дардам вабои аср набудааст ором гаштам. Юсуфро намедонистам аз миннатдории зиёд чӣ кор кунам. Ниҳоят бо талаби ӯ як шаберо дар иҷорахонаи як рафиқаш ба ӯ бахшидам. Баъди бемориву фироқ ману ӯ чунон ташнаи ҳамдигар будем, ки дигар то субҳ оромӣ надоштем ва ҳамдигарро мебӯсидему мебӯидем, аммо сериамонро намедонистем. Ниҳоят Юсуф ба сари мақсад омада гуфт, ки ба воситаи як шиносаш ба Дубай мол интиҳол медиҳем.

-Магар дар Дубай ба моли мо эҳтиёҷ доранд? – саргарангона пурсидам аз Юсуф.

-Бале, хеле зиёд ниёзманданд. Зеро моли мо бозоргир аст.

-Охир чӣ мол аст он?

-Моли зинда, беақлаки ман.

-Охир мо онро аз куҷо пайдо мекунем?

-Қади кӯча пур аз сарсону саргардонҳост. Ҳунари гапзанон карданро пайдо мекунему дар таги пул мемонем. Ту хонаю дари рафиқи маро бинӣ, ҳушат мепарад. Охир мо ҳам одамем-ку. Шодмон тайи чандин сол боз ба ин кор машғул аст.

-Ман метарсам Юсуф.

-Ту тарсончак набудӣ-ку ҷонакам?

-Ин кори хатарнок аст.

-Агар хатарнок мебуд, магар ин қадар одамон ба ин кор машғул мешуданд? Камтар ҳушёриро мехоҳаду бас. Зуд аз пайи тахт кардани ҳуҷҷатҳо шаву молро пайдо намо. Аввал якто пайдо кун. Дертар боз зиёд кардан мегирем. Камтар таҷрибадор шавем.

-Намедонам, аз куҷо пайдо кунам, сайди аввалинро?

-Ягон ҳамсояи бечораву камбағал надорӣ?

-Ҳаст, як занаки ёрдамчии хонаам. Ҳамеша барои духтараш ягон кори сердаромад ёфтанамро хоҳиш мекард. Имрӯз аз пайи ҳамон занак мешавам.

-Охир вай ҳар рӯз ба хонаат намеояд?

-Аз бозе, ки Комрон тарки мо кардааст, корҳои хона бар дӯши ман аст.

-Хайр ҷони ширин, ноумед нашав, боз соҳиби хизматгору мошинҳои бокарру фар мешавӣ . Дидагӣ одам ҳасади туро мехӯрад.

-Кошкӣ ба он рӯзҳо расонад.

Мо се нафарро, Шодмон дар фурудгоҳи Дубай пешвоз гирифт. Духтараки ҳабдаҳсолаи занаки ёрдамчии ман Моҳлиқо аз оламу одам бехабар буд. Либосҳои фохираву мӯйҳои бо завқи махсус орододааш ба худаш мезебиду табъашро болида гардонда буд. Моро ба як виллаи боҳашамати канори шаҳр бурданд, ки ба ҷуз ду-се хизматгорон каси дигаре набуд.

-Мо ҳам ин ҷо хизматгор мешавем? – аввалин саволе , ки Моҳлиқо ба ман дод, чунин буд.

-Не, мо хизматгор не, шоҳбону мешавем. Андаке сабр кун, корфармоён биёянд.

-Чӣ хел кор бошад, ин ҷо холаҷон?

-Хомӯш нишаста ист, ҳоло худам ҳам намедонам, ки чӣ кор аст.

Ин дам ду се марди араби бузургҷусса вориди ҳавлӣ гаштанду сартопои моро аз назар мегузарониданд. Араби хӯҷаиннамояш Моҳлиқоро интихоб намуда ба хона гирифта бурд. Марди дигараш бошад маро ишора кард, ки ба дарун дароям. Ман бо чашмони ҳайратзада ба Юсуфу Шодмон менигаристам. Онҳо хам ишора карданд, ки ин мард бо ту маслиҳате дорад. Гумон кардам, ки дар бораи мизоҷони навбатӣ маслиҳат хоҳем кард. Мард аввал ба воситаи тарҷумон ҳуҷҷати бемор набудани маро талаб кард. Баъди гирифтани он қаноатманд гашта, маро ба бистар кашид. Ҳарчанд ба ӯ мегуфтам, ки ман миёнарав ҳастам, ӯ аҳамият надода маро бо як чолокӣ ба зери худ гирифт. Рости чунин марди пурқувватро надида будам. Гумон мекардам, ки аз Юсуф дида, боқувваттараш нест. Вале ҳоло ҷонам ба дард буду духтарчаи ҳабдаҳсоларо пеши назар меовардам. Ӯ, ки дар умри худ мардеро надида буд, чӣ хел тоқат мекарда бошад фикр мекардам.Баъди бардорузанҳои беохир нафси марди араб каме қонеъ гардиду ба ташноб рафт. Дар бадани ман ҷойи ободӣ намонда буд. Акнун ба Юсуф чӣ ҷавоб медиҳам гӯям, ба берун баромада дараки ӯву Шодмонро наёфтам. Хизматгорзане ба ман гуфт, ки онҳо рафтаанд ва чанд рӯз пас меоянд. Ҳамин тавр рӯзи мо дар ин виллаи боҳашамат асосан бо қабули мардҳои гуногун мегузашт. Моҳлиқо бошад, рӯзи аввал бо дасту рӯйи варамида аз ман гилагузорӣ кард. Ман ба ӯ гуфтам, ки ҳоли худам аз ту беҳтар нест. Моро фиреб карда ин ҷо оварданд. Акнун саркашӣ накарда, ба ин мардҳо итоат мекуниву маблағи даркориро пайдо мекунӣ, гуфтам ба ӯ.

-Метарсам, ки майиб нашавам. Охир ин мардҳо чунон азоб медиҳанд, ки…

-Ҳамаи мардҳо чунинанд Моҳлиқоҷон, ғайри занро дар бистар азоб додан, кори дигаре надоранд.

-Аммо як дугонаи ман ҳамеша мегуфт, ки аз ин кор танҳо роҳат мекунад.

— Шояд ба ӯ марди бораҳму шафқат вохӯрда бошад.

-Барои чӣ инҳо бераҳманд? Ҷони касро ба лабаш меоранд?

-Охир инҳо маблағҳои зиёде медиҳанду бар ивази маблағашон кайфу сафои дилхоҳашонро талаб мекунанд.

Ниҳоят ҳафтае пас Юсуфу Шодмон омаданд. Ман аз шарм намедонистам ба Юсуф чӣ гӯям…

Пас аз баргаштан Юсуф наздиктар омада маро ба оғӯш кашид. Сарамро ба китфаш мондаму ҳунгосзанон гиря кардам. Дилам пур-пури алам гашта буд. Намедонистам гапро аз чӣ сар кунам.

-Юсуфҷон чаро маро ин ҷо танҳо гузошта рафтӣ?

-Мо бо Шодмон аз пайи кору бори худ гаштем. Фурсати ин ҷо омадан нашуд.

-Аммо ту медонӣ онҳо бо ман чӣ кор карданд?

-Чӣ кор карданд, азизакам?

-Он чизе ки танҳо ба ту таалуқ дошт, истифодааш намуданд.

-Бешӯхӣ? Онҳо бо мо чунин аҳду паймон надоштанд. Хайр боке нест. Духтари хона набудӣ-ку. Ягон ҷоят кам шуд магар? Кайфу сафо карда шиштӣ-да. Маблағашро мегирӣ охир.

-Ту чиҳо мегӯӣ Юсуф? Пас худат маро ба онҳо фурӯхтаӣ?

-Не, рости гап ман туро нафурӯхтаам. Ба онӯо се духтар ваъда карда будем. Диданд, ки ваъдагӣ нашуд, ба ивазаш туро истифода бурдаанд. Ману ту пагоҳ ба ватан бармегардем. Ин духтар ин ҷо мемонад.

-Ба модараш чӣ ҷавоб медихам?

-Панҷ ҳазор доллар бурда медиҳӣ, маблағро дида, ҳатто духтарашро фаромӯш месозад . Боз духтари хурдиашро ҳам пешкаш карданаш имкон дорад.

-Ту аз куҷо медонӣ?

-Охир табиати занҳоро хуб омӯхтаам. Боз меравему се-чортои дигар пайдо карда меорем.

-Аз куҷо меёбем се-чорторо?

-Хешу таборонатро пурсуков мекунӣ-да. Агар наёбӣ, худат ба ҷои чандтоаш хизмат мекунӣ.

-Ту маро куштаниӣ чӣ? Чи хел тоқат мекунам?

-Ин духтарча тоқат карда гаштааст-ку.

-Охир илоҷи дигар надорад чи кор кунад? Вай рӯз аз дарду азобаш шикоят кард.

-Маблағро нишон диҳӣ, дардаш фаромӯш мешавад. Воқеан, он марди сарватманде, ки Моҳлиқоро бори аввал дида буд, ин тӯҳфаҳоро барояш равон кард,- гуфта Юсуф як борхалтаи зебоеро ба дастам дод.

-Охир бокирагии духтар нархи гарон дорад-да. Афсӯс, ки духтари хона нестам. Набошад ин марди пулмастро девона карда ними дороияшро аз худ мекардам.

-Ҳоло ҳам назди ягон духтур рафта худатро духтари хона соз.

-Афсӯс, ки намешавад, набошад духтариамро барқарор мекардам ва лаззати бори аввалро як бори дигар чашида роҳат мекардам.

-Табибони замони ҳозира ҳама корро метавонанд.

-Охир худам ҷавон нестам ва кӣ бовар мекунад, ки зани сиюҳаштсолша то ҳол бокира истодааст.

-Вай мард хоҳиш кард, ки Моҳликоро ба каси дигар нишон надиҳем. Мо ваъда кардему боз натавонистем. Ҳирси маблаги бисёр ғолиб омаду ба чанд каси дигар фурӯхтем.

-Вай намефаҳмида бошад ин кори шуморо?

-Аз куҷо мефаҳмад? Чен карда мондааст магар? Чанд рӯзи дигар ӯро истироҳат дода, парасторӣ намоянд, аз сари нав кариб духтари хона мешавад. Ба ивазаш маблағи калон медихад он марди гумрох.

-Ту арабҳоро гумроҳ гумон накун. Инҳо ҳамаашон байни худ алоқа доранд. Барои чӣ маблағ сарф карданашонро медонанд. Чанд зани қонунӣ доранду боз чаро ишқи ғайрро меҷӯянд?

-Нав-ба наву тозааш ба кӣ намефорад, вакте маблағи бе дарди миён дошта бошӣ? Инҳо намедонанд маблағхояшонро ба куҷо сарф кунанд? Медонӣ, ҷавонписарони Дубай бештар ба чӣ кор машғул мешудаанд?

-Онҳо ҳам мисли падаронашон аз кафои занону духтарон овораанд шояд?

-Аз куҷо? Онҳо рӯзи дароз ҳама ба бозиҳои компютерӣ машғул мешудаанд ва на парвои зан доранду на таҳсил дар мактабҳои олӣ. Муддати ин як ҳафта ман онҳоро наззора мекардаму ҳайратам меафзуд, ки ҷавонон асосан бо чеҳраҳои камақли худ паси компютер нишаста, мошинбозӣ ва тирпарронӣ мекардаанд. Шояд фикр мекунанд, ки маблағҳои дар ҳисоби бонкиашон буда ба ҳафт пушташон мерасад. Аз ин хотир онҳоро зарур нест, ки илм омӯхта маълумот бигиранду зиндагиашонро таъмин намоянд. Беҳуда сарашонро дард куноннидан намехостаанд.

-Ояндаи мамлакаташон дар дасти ҳамин аблаҳҳо меафтад?

-Бигзор чунин бошад. Азхуд кардани маблағҳояшон барои мо осонтар мешавад.

-Бар ивази азоби тоқатфарсои духтарони бечора? Ҳама дар гами киссаи худ будааст-да.

-Бале ҷонакам, ҳама дар ғами худ. Ин аблаҳҳо низ бузург шаванд, ба зоти зан талаботашон бештар мегардад ва мо ба хизматашон омода мешавем.

-Ин қадар занро аз куҷо меёбӣ, азизам?

-Охир аксари мардҳои тоҷик ба муҳоҷират рафта, аз баҳри зану фарзандони худ баромадаанд. Ва будагӣ гап занҳои аз хотири шавҳарон фаромӯшшуда бенафс намешаванд. Ҳар кас ки мӯҳточ гардид, дар пайи ризқу рӯзӣ мешавад. Дар мамлакат кадом фабрикаву завод зани мӯҳтоҷро ба оғӯши худ мегирад? Аз ноилоҷӣ зани танҳову дасткӯтоҳ аксар вақт маҷбур мешавад, ки даст ба фоҳишагӣ занад. Мо аз ҳамин чиз истифода мебарем ҷони ширин! Савоби занону духтарони танҳову сарсонгаштаро мегирем.

–Аз задани ин духтараки гумроҳ чӣ мегирӣ акнун, ки дер шудааст? Магар бо куштани ӯ саломатии ту барқарор мешавад гуфта базӯр духтараки нобол/spanиғи мадҳушро аз зери лагади бераҳмонаи Юсуф халос карда ба рӯяш об пошидаму ба ҳуш овардам./p

-Ин қадар таҳлилгари хуб шудаӣ?

-Зиндагӣ инсонро таҳлилгар месохтааст. Гапро кам куну бору бунатро ҷамъ кун, ки пагоҳ саҳар билет дорем.

-Моҳлиқо чӣ мегуфта бошад?

-Ин тӯҳфаҳоро супору худат қоил шав.

Пакети пур аз тӯҳфаҳои гаронбаҳои марди арабро ба Моҳлиқо дароз намудаму духтари бечора ҳангу манг шуд. Ин қадар зару зевари гаронбаҳои бо сангҳои киматбаҳо ороёфтаро ӯ дар қади умраш бори аввал медид. Сару либоси фохира низ тани духтари ҷавону сафедрӯйро зеб дод. Худро дар оина дида нашинохт ва гулғгул шукуфта буд духтари бечора. Инчунин ба ӯ гуфтам, ки барои модарат панҷ ҳазор доллар маблағ бурда медиҳам , аз шодию фараҳ ҷойи нишастан намеёфту маро бӯсаборон мекард. Фикр намекард, ки ин ҳамаро худаш тавассути фурӯхтани номус ва тани покаш, бар ивази бори гарони нангу номусро бардоштан, бар ивази азобу таҳқирҳои арабҳои пулмастро тоқат карданаш, соҳиб гаштааст.

-Апаҷон, бешӯхӣ ҳамаи ҳаминҳо аз они худам?

-Бале, боз аз кӣ мешуд? Вай мардаки араб ба ту ошиқ шудааст-ошиқи беқарор.

-Кадомашро мегӯед? Охир ман кариб понздаҳ мардро ҳамхоба гаштам.

-Ҳамоне ки бори аввал духтариатро соҳиб гардид .

-Ҳа, вай мард духтар будани маро дида, пойҳоямро бӯсида буд. Сар то қадами маро мебӯсиду навозиш мекард. Мардҳои баъдина баробари хоб рафтан, беэътиноёна рӯй турш мекарданду корашонро карда мерафтанд. Изҳори хушнудӣ намекарданд.

-Охир ба ҳамааш духтари хона лозим аст-да. Мехоҳанд гули бӯйнакардаро соҳиб бошанд. Хайр, он мардак барои ту ҳамаи дороиҳояшро фидо мекунад, агар аз таги дилаш рафтор намоӣ.

-Бояд чӣ кор кунам, ки писанди ӯ бошам?

-Ду-се рӯз дам мегирӣ ва ягон марди дигарро қабул намекунӣ. Танҳо дар обҳои хушбӯй оббозӣ мекунӣ ва дилкаш шуда менишинӣ. Баъд дар бистар шарму ҳаёро фаромӯш карда, мардро ҳарчи бештар навозиш мекунӣ. Мардҳо дар бистар зани беҳисро дӯст намедоранд. Худро тавре вонамуд мекунӣ, ки ҳамаи амалҳои даруни ҷогаҳи мард писанди ту аст…

-Забонашро намедонам чӣ хел кунам?

-Барои ин кор магар забон даркор аст? Баданашро масҳ мекуниву мебӯсӣ. Ҳатто агар дард ёбӣ ҳам, чеҳраатро қаноатманд нишон медиҳӣ. Баъд мебинӣ, ки дигар дунё дар дасти ту мешавад. Ба мард чизи дигар лозим нест ба ғайр аз дар бистар қонеъ будан.

-Шумо таҷрибаи калон доштаед апаҷон?

-Зиндагӣ маро устоди ботаҷриба кард. Дар ин синну соли ту ман ҳам чизеро намедонистам ба чуз шарм. Аммо шавҳари лаънатиям маро ба чунин кор одат кунонду бадомӯз шудам. Хайр ин дигар муҳим нест.

-Рӯзҳои аввал ман ҳам гумон кардам ки аз дард мемирам. Аммо рафта –рафта одат кардам.

-Ҳоло вай мардаки серсум биёяд дардҳоятро тамоман фаромӯш месозӣ. Ва хушбахтиат танҳо ба дасти худат вобастагӣ дорад. Дилашро ба даст орӣ, бурд мекунӣ. Вагарна ҳар рӯз ду се марди барзангиро дар болои худ бардошта маъюб мешавӣ.

-Кӯшиш мекунам апаҷон. Тамоми ҳунарамро истифода мебарам.

-Афсӯс, ки худам ҷавон нестам. Набошад онаи зори ин шайхҳои серсумро дар чашмашон нишон дода сумҳояшонро кашида мегирифтам. Хайр моро шарманда накарда то омаданамон тинҷакак бишин Моҳлиқоҷон.

-Ба модарам саломи бисёр гӯед. Албатта асли воқеаро нафаҳманд…

-Медонам ман чӣ гӯям ба ӯ. Дар як хонадони сарватманди турк як кампири нотавонеро парасторӣ мекунад мегӯям.

-Агар ин маблағ чаро зиёд гӯянд чӣ?

-Мегӯям, ки рафторҳои Моҳлиқо кампирро писанд афтоду онҳо сумро дареғ надоштанд. Ҳоло мебинӣ очат аз хурсандӣ хоҳаратро ҳам бароварда медиҳад.

-Не апаҷон хоҳарамро наоред. Вай тамоман кӯдак аст. Аммо агар духтари холаамро…

-Чанд холадухтар дорӣ?

-Як холаи мисли худамон камбағал дорам, ки чор духтари қадрас доранд. Аз дасти қашшоқиву нодорӣ холаам наметавонанд духтаронашонро ба шавҳар диҳанд. Шавҳари он кас низ мисли падари ман дар ғами шиками худ зану фарзандонашро фаромӯш кардаву бо бевазани пире зиндагӣ доштааст. Ба худатон маълум аст, ки ҷавонҳои ҳозира духтарони камбағалро назарашон намегирад.

-Майлаш, агар холаат розӣ шавад, ду духтарашро меорам, — гуфтам аз ёфтани ду сайди тайёр шодикаф шуда.

Ману Юсуф Моҳликоро ба дасти арабҳо супурдему худамон аз пайи шикори сайдҳои нав ба ватан баргаштем. Духтаронам хабар доданд, ки модари Моҳлиқо ду се дафъа барои пурсидани суроғаи шумо омаду мо рақами телефонатонро надодем. Хеле хуб кардед гуфта ба дасташон бастаи долларҳои шараққосиро додам, ки дар ягон ҷой пинҳон кунанд. Бастаи дигарашро барои модари Моҳлиқо ба сумкачаам нигоҳ доштам.

-Вай маблағ барои чӣ модарҷон- гуфта духтари калониам савол дод.

-Ин музди меҳнати Моҳлиқо аст, ба модараш барам- гуфтам дар ҷавоб.

-Дар ин муддати кӯтоҳ чунин маблағи бисёр кор кардааст? Моро ҳам намебаред коркунӣ? -гуфтанд ҳардуяшон баробар.

-Не духтаркони ширинам, дилам намешавад, зеро меҳнати хеле вазнин аст. Ман худам кор карда меорам ва кӯшиш мекунам, ки шумоён аз чизе камбудӣ надошта бошед.

-Охир мо ҳам ба меҳнати вазнин тоқат карда метавонем. Моро ҳам баред модарҷон ба худатон осон мешавад. Барои чӣ бегонаҳоро мебареду моро не?

-Охир шумо намефаҳмед, ки чӣ қадар меҳнати тоқатфарсо аст ин кор. Ман наметавонам, ки гул барин духтаронамро дар ин кори вазнин хазон кунам. Шумо оянда соҳиби хонаву зиндагӣ мегардед ва бо саломатии вайрон чӣ гуна метавонед фарзанд таваллуд кунед.

-Охир Моҳлиқо агар саломатиашро бой диҳад, чӣ кор мекунад?

-Акнун ғами духтарони мардумро низ ман бояд хурам?

-Охир шумо ӯро ба кор мебареду тақдири ояндаашро фикр намекунед?

-Хайр ягон бало мекунем он тарафашро.

Баъди ин гуфтугӯҳо ба андеша рафтам. Воқеан рост мегӯянд духтаронам. Чаро ман тақдири ояндаи ин духтаракони ҷавонро фикр намекунам. Охир онҳо низ инсонанд. Яке чунин рӯзи бадбахти ба сари духтарони худам ояд гуфта фикр кардаму баданам ларзида рафт. Худо нишон надиҳад чунин рӯзро ба духтаракони ман гуфта худро тасаллӣ додаму роҳ сӯи хонаи Моҳлиқоино пеш гирифтам. Модараш баробари дидани ман аз ҷояш парида хест.

-Куҷост духтари нозанинам? ӯро чӣ кор карди Мушкина? Барои чӣ ҳамроҳи худат наовардӣ?

-Ором шавед апа, ҷойи Моҳлиқо тинҷ аст. ӯ дар Туркия як кампири беморро нигоҳ мекунад. Фарзандони кампир сарватманданд ва барои модарашон суми калонро дареғ намедоранд,- гуфта ба ӯ бандчаи суми шараққосии сабзакро дароз кардам.

-Ин қадар маблағи калон кор кард духтарам? – гуфта чашмони занак қариб аз косахонааш берун ҷастанд,- дар ҳамин фурсати кӯтоҳ? Ту рост мегӯӣ Мушкина? Боз духтарам дуздӣ накарда бошад…

-Не, ин музди меҳнати ҳалолаш аст. Дуздӣ накардааст. Дар он мамлакат агар дуздӣ кунӣ, дастонатро мебуранд,- гуфта дурӯғе бофтам, вале намедонистам, ки дар Туркия чунин қонун ҳаст ё не.

-Худоро сад бор шукр, ки духтаракам коркуну пулёб шудааст, вагарна ба умеди ин мардаки номард кӯдаконам аз гуруснагӣ мемурданд,- гуфта сумҳоро дар чашмонаш мемолид модари бечора. Аммо намедонист, ки ин маблағ бар ивази танфурӯшиву беномусӣ ба даст омадааст. Занаки сода ин пулҳои ҳаромро ба дидагонаш мемолиду ашки чашмонаш шашқатор мегаштанд. Аз шодӣ ашк мерехт занаки бадбахти берӯз. Дили ман ҳам ба ҳоли ин зани бечорааҳвол сӯхта ҳамроҳаш ба гиристан даромадам. Ашки ман ашки ғами худам набуд, ман ба соддагиву зудбоварӣ ва гумроҳии ин зане, ки аз дасти мани ҳамҷинсаш фиреб хӯрда истода буд, месӯхту об мегашт. Аммо ман ҳам мисли ӯ илоҷи дигаре надоштам. Юсуфро баробари ҷонам дӯст медоштаму маҷбӯр будам талабҳояшро ба иҷро расонам. Бар ивази ин корҳоям на танҳо маблағи бузург мегирифтам, инчунин шабе маро Юсуф дар бистар хушбахт мекард. Сипас ҳарду ором гирифтему ҳолу аҳволпурсӣ кардем. ӯ бароям чой дам карда оварду беҷуръатона хоҳиш кард, ки агар кор бошад метавонам духтарчаи дуюмашро низ бо худ барам.

-Духтари хурдиатон чандсола?

-Нав понздаҳро пур кард.

-Хеле ҷавон будааст, ӯро қабул намекунанд.

-Моҳлиқоро низ калон карда ҳуҷҷат гирифтем, набошад қабул намекарданд.

-Синни инашро ҳам метавонед калон кунед охир…

-Не, намешавад. Шояд соли оянда ба кор ояд. Ягон хеши дигар надоред, ки аз шонздаҳсола боло бошад?

-Духтарони хоҳарам ҳам қадрасанд. Якеаш ҳаждаҳсолаву калониаш бистсола. Хеле аҳволи вазнин доранд.

-Шумо як хоҳаратонро пурсида бинед. Агар розӣ шаванд, ба ман занг занед, ки зудтар дар пайи омода намудани ҳуҷҷатҳояшон шавем.

-Майлаш, худи ҳозир меравам ва то бегоҳ ҷавобашро мерасонам.

-Ман мунтазир мешавам. Боз таъқид кунед, ки ба ҳеҷ кас даҳон накушоянд. Бадхоҳон кам нестанд. Худатон ҳам дар хусуси маблағҳои фиристодаи Моҳлиқо ба касе даҳон накушоед. Ҳозир дӯстро аз душман фарқ карда намешавад. Имрӯзҳо ҳатто баъзе фарзандони нохалаф барои маблағ шуда падару модар ё хеши худро ба қатл расонида истодаанд.

-Бале, рост мегӯед. Даҳони ман баста аст. Чанд кас Моҳлиқоро пурсид, гуфтам, ки дар хонае ба таври шабонарӯзӣ хизматгор аст.

-Ин фикратон оқилона аст. Охир ояндаашро ҳам фикр кардан даркор аст. Камтар кор карда ояд худам барояш шавҳар ёфта медиҳам. Шумо ғамашро нахуред. Ҳоло монед пул кор кунад.

-Майлаш кор кардан гирад. Ихтиёраш ба дасти шумо аст холаҷонаш. Худатон медонеду ҳамон Моҳлиқо. Аз шумо дилам пур аст.

-Ман духтаратонро ҳатман эҳтиёт мекунам, — гуфтаму аз шарм зуд ба берун баромадам.

Бегоҳӣ модари Моҳлиқо ба ман занг зада хушхабар расонд. Ман бошам хабарро ба Юсуф расондаму бар ивази пайғоми хушам ӯ маро «хурсанд» намуд. Яъне мо боз ба хонаи бахти худ рафта шаби васл доштем. Юсуф вақтҳои охир камҳавсала гашта буд. Ҳаросам аз он буд, ки ӯ аз ман дида ҷавонтарашро ёфтаасту маро танҳо барои мақсадҳои дигараш истифода мебарад.

Мо якбора панҷ духтари камбизоати ниёзмандро пайдо карда ба Дубай расидем. Ин духтарон ҳар яке аз дигараш ҷавонтару зеботар буданд. Аммо дасти кӯтоҳи тақдир.

Юсуф се духтарро дар ҷойи пешина гузошту нафари аз ҳама ҷавонтарашро мехост ҳамроҳи худаш бибарад.

-Ин духтаракро ба куҷо мебарӣ?- оҳистаяк суол кардам ӯро.

-Ба назди як тоҷири дигар, ки ин ҷо намеояд.

-Ин ҷо якбора чор нафар оянд чӣ?

-Ба як нафараш худат хизмат мекунӣ-да ҷонакам.

-Ту чиҳо мегӯӣ Юсуф? Қуввати ман дигар намерасад.Тавони бардоштани ин арабҳои барзангиро надорам.

-Ту метавонӣ азизам, балоӣ. Ва таҷрибаи бой дорӣ. Худакат ин шайхҳои пулмастро қоил накунӣ ин духтарчаҳо аз куҷо метавонанд? Ҳама умед ба худат аст ҷонаки ман.

Бо вуҷуди якравиҳои ман Юсуф он духтараки ҷавони нозанинро ҳамроҳи худаш гирифта рафт. Фурсате нагузашта Шодмон омад ва пурсид, ки чаро духтари чорум нест. Вақте фаҳмид, ки ӯро Юсуф бурдааст дар қаҳр гашта ба Юсуф занг зад. ӯ дар айвон паст паст гап мезаду манн баъзе гапҳояшро шунидам, ки Юсуф он духтаракро барои худ бурда будааст. Шодмон асабӣ шуда мегуфт, ки ту дар ватан барои худ духтари хона намеёбӣ, ки духтарони бо як азобе овардаатро аввал худат чашидании. Худат нағз медонӣ, ки нархи духтари хона гаронтар аст ва ин ҷо бояд нафси худро дошта дар ғами дарёфти маблағи калон шавем ва коре накун ки бо ту ҳамкориро бас намоям. Агар ба он духтар дастдарозӣ намоӣ, дигар роҳи Дубайро фаромӯш соз гуфта гӯширо хомӯш кард Шодмон. Баъди соате Юсуф бо қошу қавоқи овезон ҳамроҳи он духтарак ба назди мо омад. Чизе нагуфта ба утоқе даромаду хоб кард. Он духтаракро ба ҷойи хилвате бурда пурсидам, ки Юсуф бо ту чӣ кор кард.

-Хоҳарҷон ин мардаки ҳамроҳи ман туро ғам надод?

-Қариб мехост, ки дасти зӯрӣ намояд, аммо занги телефон ӯро аз раъяш гардонд. Асабаш вайрон гашта маро як лагад зад.

-Ҳоло бигӯ ягон ҷоятро сиёҳ кард?

-Не, сахт назадааст. Либосҳоямро пурра кашида баданамро мебӯсид. Ҳарчанд гуфтам, ки маро ба кор намебаред, корро чӣ кор мекунӣ, кори ту ҳамин мешавад ва маблағашро худам додан мегирам гуфт.

-Воҳ лаънатие, ҳоло серсум шудааст?

-Апаҷон ин ҷо мо чӣ кор мекунем?

-Ҳозир мардҳои корфармо меоянд ва ҳар чӣ коре, ки фармуданд, бе саркашӣ иҷро мекунӣ.

-Агар онҳо низ мисли ин мардак таҷовуз карданӣ шаванд-чӣ?

-Хайр тоқат мекунӣ-да хоҳарҷон. Вазифаи асосии мо занҳо иборат аз сер кардани мардҳо аст.

-Боз шумо гуфтед, ки ба пиразанҳои нотавон хизмат хоҳӣ кард.

-О ман ин қадар пиразанҳоро барои ҳамаатон аз куҷо ёбам? Ҳоло хизмати ҳамин мардҳояшро кунед, баъд аз он ҷойи кори холӣ ёбам зуд он ҷо мегузаронам. Фақат якравӣ карда мардака хафа накунед, ки дарқаҳр шуда қабул намекунанд ва маҷбур мешавӣ, ки гадоӣ кунӣ ва ба дасти полисҳо афтӣ.

-Вай мардакҳо азоб намедода бошанд?

-Каму беш азоб диҳанд ҳам суми калон медиҳанд ва ҳамаи азобҳо фаромӯш мешаванд.

Ҳамин тавр баъди намози шом панҷ мард омаданд. Духтаронро қатор мондем ҳар кас як нафариро интихоб карда ба хонаҳои алоҳида рафтанд. Марди пир бе духтар монд ва Шодмон ишора кард, ки ман ҳамроҳаш равам. ӯ маро хушнудона қабул кард. Барои сер карда тавонистани духтараки ҷавон шояд аз худаш дилпур набуд магар, ки аз ёфтани манн шодмонӣ мекард. Бо марди калонсол ба утоқе рафтем. Мард танҳо навозиш мекарду халос. Баъди бӯсиданҳои зиёд ва навозиш карданҳо бо азобе бо ман ҳамхоба гардиду зуд хобаш бурд. Ман баъди оббозӣ кардан хостам ба берун бароям. Ба роҳрави васеъ баромадаму аз хонае садои гиря меомад. Гӯшамро ба дар монда гӯш кунам, духтараке маро дуои бад мекард ва мегуфт, ки «илоҳо духтаронат ба чунин рӯз гирифтор шаванд. Ин чӣ азоб аст, ки ин марди барзангӣ маро медиҳад. Бас аст охир ,ҷонамро ба лабам овардӣ-ку. То чанд азобам медиҳӣ? Дигар тоқат карда намешавад аз дард.» Аммо марди араб низ бо забони худ чизе мегуфту маълум, ки бас карданӣ набуд. Роҳамро идома додам ва аз хонаҳои дигар низ чунин садоҳои норозиёна ба гӯш мерасид. Духтаронро азоб медоданд дар бистар мардҳои шаҳватпарасти араб. Танҳо дари хонае нимроғ буд ва аз он ҷо садои нолиши норозиёна неву бо шавқу шӯр баланд садо медод. Ин духтарак ба ҷои норозигӣ аз мард хоҳиш мекард, ки ҳарчи бештар бо ӯ бошад ва хеле писанди дилаш аст ин мард. Ниҳоят садои мард низ меомад, ки духтарро барои дилкашу нотакрор буданаш, тавалло мекард.

-Ту аз ҳама беҳтарӣ эй нозанин. Мисли ту занеро ҳаргиз надидаам.

-Ту ҳам марди пурқувват будаӣ ва лаҳзае хомӯш набошу маро сер намо.

-Дилпур бош азизам, ин субҳ аз бағали ман мамнуну ризо бармехезӣ ва ғайри роҳат дар ҷисми нозукат дардеро ҳис намекунӣ.

-Дар ҳақиқат марди роҳатбахш будаӣ азизам, ором набош як лаҳза.

-Ҳар чӣ қадар ки талаб дорӣ бигӯ, эй зан ки фақат имшабам бо ту.

-Умре бо ман бош, ки аз дасти ин мард дар азобам. То субҳ дар бистар танҳо азобам медиҳад. Роҳатро намебинам аз ӯ.

-Зан асосан барои азоб ба дунё омадааст.

-Аммо ту тамоман дигарӣ, ай мард. Маро имшаб хушбахт гардондӣ.

-Ман ҳамеша ба хизматат тайёрам эй духтари моҳрӯй! Баданат ҳам мисли рӯят сафеду беҷирм аст. Туро Моҳлиқо неву моҳбадан мегуфтанд хато намебуд ҷонаки ман. Моҳлиқои ширбадани ман.

-Ту ҳам мисли Юсуфи ҳақиқӣ нозанину назаррабоӣ ай азизи дил.

Дар аввал ҳайрон шуда будам, ки ин марди араб забони моро ин қадар хуб ёд гирифтааст ва бе ягон душворӣ ҳарф мезанад. Ҳол он ки аз хонаҳои дигар ба ҷуз садои норозигиву ҳамдигарнофаҳмӣ дигар чизе ба гӯш намерасид. Ин ду ҷуфт бошанд чунон аз ҳамдигар қаноатманду ризо ҳарф мезаданд, ки кас дар ҳайрат меафтид. Ва ҳар қадар бештар садоро гӯш кунам, ҳарфҳои шинос ба гӯшам мерасид. Ва ман ин гунна ҳарфҳои навозишомезро дар куҷое шунида будам. Аммо чун шунидам, ки духтар Моҳлиқо будаасту ҷавон Юсуф зада ба хона даромадам. Ҳарду лучи урён зери чароғи хирасӯз чунон овораву сармасти ҳамдигар буданд, ки ба ман аҳамият намедоданд. Ҳамон Юсуфи волаву шайдои ман сартопои зани дигареро бо шавқ мебӯсид. Дидам, ки даромадани маро ҳис накарданд, лаҳзае ишқварзиашонро тамошо кардам. Духтар аз зӯрии шаҳват ҳамоно нолиш мекарду Юсуф ӯро навозишҳо мекард. Дидани ин манзара маро девона мекарду аммо ба хотири наозурдани Юсуф тоқат кардам. То он даме, ки онҳо аз ҳамдигар сер шуданду рӯйболо гаштанд, ман дандон ба дандон монда тоқат кардам. Зеро ишқварзии Юсуфро бо духтари дигар дар маҳбас дида будаму одат карда будам.

-Офарин, ҳардуятон ҳам ташнаи шаҳват будаед,- гуфта садо кардаму ҳардуро як қад парондам.

-Ту ин ҷо чӣ кор мекунӣ Мушкина?- гуфта Юсуф садо баланд кард.

-Туро ҷустаму пайдо кардам.

-Вай мардак серат накард?

-Не коре аз дасташ наомад ва гуфт, ки бирав пеши Юсуфи худат, ки серат кунад.

-Ақлат дар ҷояш аст? Ман чанд касро сер кунам имшаб?

-Ту метавонӣ Юсуф. Агар ин корро накунӣ пагоҳ ба хушдори Моҳлиқо ва Шодмон хабар медиҳам ин қиссаи ишқварзиатонро.

-Бигӯ, чӣ кор кунам бева?

-Ҳоло ман бева шудам? Пагоҳ дар чашмат нишон медиҳам беваро.

-Муштариҷони ман, бубахш маро, ки хеле хаста шудам. Пагоҳ тамоми рӯз хизмататро ба ҷо меорам.

-Ба ман пагоҳ не, ҳозир лозим аст ва дар пеши чашми ин духтар.

-Туро худам бадомӯз карда дар балоят мондам лекин.

Юсуф бо вуҷуди хастагӣ маҷбур шуд, ки бо ман қаробат намуда нафсамро қонеъ созад. Аз ӯ хоҳиш кардам, ки ҳар он ҳарфе, ки ба Моҳлиқо гуфта навозиш мекард бо ман ҳам чунин кунад. Юсуф ҳамаи талабҳои маро иҷро мекарду духтар дар кунҷе нишаста тамошо дошт.

Ниҳоят Юсуф хаста гардида мехост камтар дам бигирад. Аммо ман ӯро имкони дамгирӣ намедодам ва хоҳиш доштам, ки корашро давом диҳад. Ҳарчанд худам ҳам хаста гашта будам, аммо мехостам қассосамро бигирам.

-Мушкина, фикр кардам, вай марди араб серат мекунад?

-Охир як мӯйсафеди фартут чунин занаки ҷавонро чӣ хел метавонад сер карда?

-Ту худатро ин қадар ҷавон ҳисобидӣ акнун…

-Боз ман барои ту пир шудам? Ҳозир мебинем-да ҷавониатро..

-Ту занаки шайтонӣ ва ҳар мардро девона карда метавонӣ.

-Барои ҳамин маро фиреб карда оварда ба ин арабҳо мефурӯшӣ-а? Мард занаки худро ҳеҷ гоҳ ба каси дигар набояд диҳад ва инро ту хуб медонӣ. Аммо барои нафси бадат ба ивази маблағи ночизе маро низ таги пойи ин арабҳо партофтӣ.

-Охир азизакам, вай бемории сабилмонда маро камқувват кард. Хостам ки ту бо ин мардҳои серталаб камтар кайфу сафо кунӣ.

-Ту ҳам шайтонӣ мекунӣ Юсуф, ман туро аз ҷону дилам ҳам дӯсттар медоштам. Ту бошӣ маро фурӯхтӣ. Ҳоло аламаш дар дилам аст. Ягон рӯз қассосашро меситонам, ки худакат бехабар мемонӣ.

-Ту бераҳм нестӣ, азизи дилам. Медонам, ки маро ҳамеша мебахшӣ.

-Аммо ин Моҳлиқои фоҳишаро, ки аз гадоӣ раҳо карда овардамаш, имрӯз хиёнатам карда бо марди ман ҳамхоба шудааст, асло намебахшам.

-Апаҷон, ман намедонистам, ки ин кас марди шумоанд. Нагуфта будед асло. Маро бубахшед, ин кас ба ногоҳ омада ба ҷогаҳи ман даромаданд, худам нафаҳмида мондам.

-Марди нохост дидаатро ин қадар таваллою зорӣ мекардӣ-ку? Чаро даратро набастӣ? Пешакӣ гапзанон намедоштӣ, ӯро роҳ намедодӣ, фаҳмо.

-Ман шабҳо барои акаи Шодмон дарамро кушода мемондам. То лаҳзаи омадани шумо гумон кардам, ки ин кас Шодмон ҳастанд.

-Пас чаро Юсуф гуфта тавалло мекардӣ? Ё байни ин ҳарду мард фарқро намебинӣ? Ҳардуяшон якхела навозиш мекунанд. Аз бӯйи баданашон фарқ карда наметавонӣ? Ҷуссашон ҳам фарқ дорад-ку. Ҳоло Шодмон фаҳмад, ба чашми ҳардуят нишон медиҳад ишқварзиро. Имшаб ӯро дур дидед?

-Апаҷон, ба Шодмон нагӯед, умре хизматгоратон мешавам.

-Ту ҳоло маро намешиносӣ Моҳлиқо. Ин Юсуф барои ман хеле азиз буд ва ӯро бо кассе наметаонистам тақсим карда. Имрӯз бошад вай ба ман хиёнат кард.

-Э занаки сода будаӣ. Дар бораи кадом хиёнату вафодорӣ ҳарф мезанӣ? Ин ҷо ҳама фоҳишаем ва ин гапҳо хандаоваранд имрӯз. Касе бо касе тавонад айш меронад. Ҳар кас тавонаду дар намонад. Худи Шодмон ҳам бо ҳамаи ин духтарҳо айш меронад. Вай мардаки араби ту бедор нашуда бошад Мушкина? Боз аз ҳамон ду тангаи медодааш маҳрум нашавем.

-Барои ту гӯр сӯзаду дег ҷӯшад мешавад –да.

-Ба ту маблағ лозим нест магар? Бирав азизакам, сумҳояшро бигиру ҷавобаш деҳ.

Давида ба утоқи худам равам, вай мардак хуррок кашида хобида буд. Зуд ба ҳаммом даромадаму танаи олудаи гуноҳамро пок сохтам ва назди бистари бо марди араб доштаам баргаштам. ӯро садо кардам. Чашмашро базӯр кушода ишора кард, ба бағалаш дароям. Ман ки хаста будам, дилам дигар оғӯши мардро намехост. Аммо вай оғӯшашро кушода сӯям бо табассум менигаристу мунтазирам буд. Маҷбур шудам, ки худро ба оғӯшаш андозам. Вай ҳамоно сар то пойи маро мебӯсиду навозиш мекард. Аммо наметавонист коре бикунад. Хеле хаста гардид ва аз сару рӯяш арақ мешорид, вале тан додан намехосту ҳамоно кӯшиш мекард, ки қаробат кунад. Дилам ба ҳолаш сӯхту андаке кӯмакаш кардам ва нафси мард қонеъ гардида дилаш фараҳманд гардид. Ва ба дастам маблағи бисёреро дода ишора кард, ки боз меоям ва бо ангушташ ишора кард ки писандаш гаштаам. Дар дилам ба ҳоли худ хандидам, ки акнун рӯзи манн ба ҳамин марди пири фартут мондааст. Аммо сумҳои додааш баромадам. Нафаре аз онҳоро дар ҳолати бад дида дилам сиёҳ гашт. Вай аз ҷояш хеста наметавонист. Сару рӯяш аз зарбу лат варам карда буданд. Як ҳоли зоре дошт. Ин ҳамон духтараке буд, ки маро имшаб дуои бад мекард.

-Апаҷон, ин чӣ бало буд? Чаро шумо нагуфтед, ки моро чунин рӯз интизор аст?

-Охир ягон маблағ бе азоб ба даст намеояд. Барои дарёфти он азобу заҳмат мекашӣ. Моҳлиқои хешатро бин, имрӯзҳо чӣ қадар ризо аст аз ин корҳо.

—Ҷони вай аз оҳан будааст-да. Ин мардаки барзангӣ имшаб бо ман панҷ маротиба хобид. Охир бори аввал магар чунин мекунанд?

-Хайр инҳо пурқувватанд ва талаботашон зиёд аст. Парвои дарди ҷони мо доранд? Мабалағашро дода кайфу сафо карда мераванд-да.

-Маро баргардонед, ки дигар наметавонам тоқат карда.

-Илоҷи дигар нест, бояд тоқат кунӣ. Ман ба духтур мегӯям чанд рӯз муолиҷаат мекунад. Дам гирифта шифо меёбӣ ва боз он мардакро меҷӯйи худат.

-Ҳаргиз чунин ҳайвонтабиатро орзу намекунам.

-Дар ҷойҳои дигар духтарон дар як рӯз чор-панҷ мардро қабул мекунанд. Ту бошӣ ба як мард тоқат карда натавонистӣ.

-Охир ин мард ҷавоби даҳ касро медиҳад бахудо. Чунон пурқувват ва ваҳшӣ аст, ки. Як лаҳза намемонад, ки ором бигирам. Вақте мехост бори сеюм қаробат кунад, ки муқобилият нишон додам. ӯ маро ҷазо дода, муштборон кард. Дафъаҳои дигар ба хотири озор наёфтан, ӯро тела надодаму танҳо ҳафт пушташро ҳақорат карда алами диламро гирифтам. Ниҳоят баъди дафъаи панҷум хаста гардида хобаш бурд. Дигар Худоҷон ҳаргиз маро бо ӯ рӯбарӯ насозад.

-Агар писандаш гашта бошӣ, вай боз ба суроғат меояд.

-Илтимос, ба ӯ каси дигарро нишон диҳеду маро баргардонед, ки дигар наметавонам.

-Ҳоло одат мекунӣ духтарҷон, боз суроғ ҳам мекунӣ чунин мардро. Ман аз таҷрибаи худ мегӯям.

-Шумо ҳам мардҳои бисёреро дидаед?

-Чӣ ҷойи пинҳон кардан. Ман ҳам чунин рӯзҳоро паси сар кардаам. Имшаб бошад як пири фартутро насибам гардонд, ки қонеъ нагашта, маҷбур шудам, ки рафта марди ҷавонро аз бағали Моҳлиқо кашида гирам.

-Моҳлиқо ҳам имшаб дар ҳамин ҷо буд? Чаро худро нишон надод ва нагуфт ки чунин азоб моро дар пеш аст.

-Охир вай ҳуқуқ надорад, ки чунин гӯяд. Ту ҳоло ӯро бубинӣ, намешиносӣ. Чунон бовиқор шудаасту дар зару зевар ғӯта задаст, ки ҳайрон мешавӣ. Дигар аз дарду азоб шикоят намекунад. Танҳо мард бошад бас аст барои ӯ.

-Наход, ки апаи Моҳлиқо фоҳиша гашта бошад?

-Ҳамаи мо дар ин ҷо даст ба фоҳишагӣ задаем.

-Аммо ман намехоҳам ин номро. Ҷавони дӯстдоштаам ба умед Руссия коркунӣ рафтааст, ки омада маро мегирад.

-Парво накун азизам, ӯ туро мегирад.

-Охир бо кадом номус маро мегирад? Дар ҷисми ман ҷойи ободӣ намондааст-ку.

-Ҳамаашро маблағ барқарор мекунад. Ҳам саломативу ҳам номусро.

-Афсӯс, ки чунин нест апаҷон. Ин доғи номус то абад дар қалби мо боқӣ мемонад. Агар ҷавоне маро гираду гуноҳамро нафаҳмад ҳам, ман худамро бахшида наметавонам.

-Ту ҳоло чунин мегӯӣ. Баъдтар ин гапҳо фаромӯш мешаванд.

-Ман бо хости худам ба ин роҳи бадномӣ нарафтаам-ку апаҷон. Бо хоҳиши модари гумроҳам ин ҷо омадам.Танҳо Зарифро дӯст медоштаму барояш аққалан бӯсае ҳам надода будам. Ҳарчанд пеш аз сафараш зорию тавалло кард, як бӯсаро аз ӯ дареғ доштаму инҷо тамоми буду набудамро ба як ҳабаш бахшидам.

-Ҳамааш хуб мешавад духтарам, ту ғамашро нахур.

-Хок бар сари камбағалиамон ва лаънат бар падари номардам, ки ҳаволаи моро ба умеди Худо супорида бедарак шуд ва ману хоҳари бечораам имрӯз номусбохта гаштем. Ҳоло вай чӣ ҳол дорад?

-Ҳоли вай хуб аст. Имшаб танҳо ба ту марди шаҳватпарасти ашаддиаш афтидааст. Духтарони дигар норизо нестанд.

-Хоҳари ман ҳам ризо аст? Ҳамон духтараки ҳабдаҳсола?? Охир вай дар умри сараш тарафи марде нанигаристааст. Ман-ку Зарифамро доштам ва ду-се бор ба мулоқот рафта будам. Аммо хоҳари бечораам…

-Ба ҳар ҳол мисли ту ҳаёҳуй набардоштааст. Ба дард тобовар будааст духтари бечора.

-Магар вақти ба чунин кор машғул шудани мо буд? Агар мо серу пур мебудем, дар сояи давлати падар роҳат доштему кай чунин азобҳоро тоқат карда менишастем?

-Аздусар рӯзе шавҳар мекардиву чунин рӯз ба сарат меомад.

-Аммо Зариф чунин ваҳшиёна муносибат намекард шояд.

-Охир ҳамаи мардҳо чунинанд. Вақте зан дар зери пояшон азоб кашад, баъд роҳатро ҳис мекунанд. Агар беазоб бихобӣ, туро мисли болор беҳис гуфта таъна ҳам мезананд.

-Не, мардҳои тоҷик чунин ваҳшӣ нестанд. Зани тағоям чунон шавҳарашро таъриф мекунад, ки ҳайрон мешавӣ.

-Охир вай янгаат дурӯғ таъриф мекунад. Дар олам марде нест, ки занро дар бистар азоб надиҳад. Умуман беазоб роҳат ба даст намеояд.

Аз сӯҳбати ин духтараки ҳолати баддошта бархеста назди хоҳараш рафтам. ӯ ҳам рангу рӯйи парида дошт. Вале хомӯш буду гиря намекард. Аммо ҷон дар рамақ надошт. Маълум буд, ки ӯ низ азоби алимеро имшаб аз сар гузаронидааст. Зеро дар ҷисми нозукаш осори хастагиву дар чеҳраи нозанинаш нақши пушаймонӣ баръало намудор буд.

-Туро ҳам азоб дод ин марди ҳабис?

-Камтар азоб доду боз навозиш ҳам кард.Маро гӯё фирефта баъд то пардаи исматам даст дароз кард. Худам нафаҳмида мондам, ки ӯ чӣ тавр бокирагии маро соҳиб гашт. Ҷавонмарди боэҳтиёт ва раҳмдиле будааст. Хеле зиёд ҷавон будани маро дида ба ҳолам раҳмаш омад ва азоби сахт надод. Бо роҳи макр ва афсункорӣ бо ман қаробат намуда нафсашро ором сохт.

-Хайрият чунин мард ҳам будааст дар ин мулкҳо.

-Ба ман ҳам писанд афтод чеҳраи базебу рафторҳои эҳтиёткоронааш. Вақте ӯ вориди хона шуд, аз тарс дасту поям меларзид. Вай бошад бо имову ишора фаҳмонд, ки натарсам , ӯ марди бераҳм нест.

-Аммо афсӯс, ки чунинаш ҳар рӯз насиб намешавад. Мардҳои дағалаш бисёранд. Ин шом намедонӣ чӣ гуна мардҳо меомада бошанд.

-Имшаб ҳам меоянд магар? Дамгирӣ нест ?

-Ин ҷо дамгирӣ омадӣ ё коркунӣ? Охир истироҳатро чандин сари сол дар хонаи худатон кардӣ , бас нест?

-Мо куҷо истироҳатро медидем. Аз торикии субҳ сар карда хамир мекардему кулчаву самбӯса мепухтему мефурӯхтем. Ҳатто хоҳараки хурдиамон низ ҷуворӣ мефурӯхт.

-Хайр ин ҷо камтар азоб мекашиву суми калон кор карда рафта, дар истироҳатгоҳҳо дам мегириву фароғат мекунӣ.

-Бо кадом рӯй ва номус акнун ба ватан мерафта бошем?

-Боке нест, касе намефаҳмад, ки шумоён ба Дубай омадаед.

-Холаҷон, магар офтобро бо доман пӯшида мешавад? Мо дигар наметавонем зани хонадони марди баномусе шавем. Афсӯс, ки моро гумроҳ кардед.

-Ман шумоёнро гумроҳ накардам, балки аз кабағаливу қашшоқӣ раҳо кардам. Худи Моҳлиқо ба ман овардани шумоёнро маслиҳат дода кори савобе мекунед ба ҳаққи бенавоён гуфт.

-Охир як нафари моро меовардед бас набуд? Аз як хона як фоҳиша бас буд ба фикрам. Акнун ҳоли хоҳаракони мо чӣ мешавад? Кӣ онҳоро мегирад?

-Ту ғамашро нахур. Ман ҳардуи шуморо низ бо обрӯю эътибор ба шавҳар медиҳам.

-Магар ин имкон дорад? Ба кӣ зани номусбохта лозим аст?

-Охир назди духтури шиносе бурда медӯзонаму аз нав духтари хона месозамат бовар кун.

-Шояд ягон ҷавони латта ин корро дарк накунад. Аммо писарҳои ҳозира доноанд ва намешавад, ки фиребашон диҳӣ.

-Ҳозир манн-ман мегуфтагӣ ҷавонро ҳам фиреб дода истодаанд. Чӣ қадар шавҳарони даҳонкалон ҳам аз кору бори занашон дараке надоранд.

-Аммо занҳои худотарсу покдоман ҳам бисёранд.

-Шояд чунин бошад. Аммо ман рафторҳои тоҷирзанони даҳонкалонро низ бо чашмони худ дидаам. Баъзеашон ҳатто сатрпӯшанд.

-Агар мо камбағалу ночор намебудем, ман ба ҷуз тоату ибодат ва умре ба шавҳарам содиқ будан, гуноҳи дигаре намекардам.

-Ҳоло тавба мекуниву чунин зан хоҳӣ шуд духтарам.

Шумо маро масхара накунед, холаҷон.

Ман дар асл нияти масхара кардани ин духтараки бечораро надоштам. Танҳо мехостам ӯро бо чунин ҳарфҳо тасаллӣ бахшам. Ман ҳам то ҳол духтуреро, ки бо барқароркунии бокирагии духтарон сару кор дошта бошад, вонахӯрда будам ва намешинохтам. Онро танҳо аз забони Юсуфам шунида будам. Аммо барои ором намудани духтарак чунин дурӯғро бофта баровардам. Рости гап, дар бораи чунин корҳо шунида будам, ҳатто аз риштаи дӯхташуда осеб дидани олоти мардии навдомодеро, ки ӯро ба беморхона овардаанд, бохабар будам. Аммо намедонистам, ки чунин корҳоро кадом намуди табибон ва дар кадом шӯъбаи бемористон ба анҷом мерасонанд. Танҳо боре шоҳиди ҷангҷолу хархашаи ду оилаи нав бунёдгашта шуда будам. Марди даҳонкалоне, ки ҳама «Ҳоҷибобо»- яш мегуфтанд, мехост домодеро барои ноӯҳдабароияш таъна зада шармсор намояд. Аммо духтурон ба ҷавоби даъвояш ба ӯ гуфтаанд, ки кадом табиби навбаромаде духтари шуморо бо риштаи ғайритиббӣ нодуруст дӯхтаасту дар натиҷа он домодатон осеб ёфтааст. Ва баъди хунравии зиёд ба табибон муроҷиат кардааст. Баъди шунидани хулосаи ташхиси тиббӣ ва нишон додани пораҳои риштаи дар танаи духтараки «бокирагашта» дӯхташуда «Ҳоҷибобо» сархаму малул мерафту дигарон ба ҳолаш механдиданд. Аммо ман аз чунин рӯзи бадбахтӣ алҳазар гуфта гиребони тавба медоштам. Чунин рӯзи сахт бар сари ҳеҷ касс наояд ҳаргиз гуфта, баданам ларзида рафт. Зеро се духтар доштаму аз тақдири ояндаашон дар ташвиш будам. Комрон бошад аз нангу номус сарашро гирифта баромада рафту тамоми ташвишу ғаму ғурбати фарзандон бар дӯши ман афтода буд.

Пинҳонӣ аз Юсуф бо Шодмон дар хусуси овардани духтарони дигар гапзанон кардам. Зеро ду-се рафтори Юсуф ба ҷӯрааш нафориду чунин таклифро бароям пешниҳод кард. Ман ҳам , ки аз ӯ озор дида будаму мехостам қассос бигирам, ба ин таклиф зуд ризо гаштам. Шодмон ҳаққи кори Моҳлиқо ва духтарони дигарро ба дасти Юсуф неву ба ман дода ӯро хашмгин сохта бошад ҳам, Юсуф лаб фурӯ баста буду чизе нагуфт. ӯ аз ин маслиҳати пинҳонии мо пай бурдагӣ барин гашта буду бо асаби вайрон ба ватан баргашт. Баъди расиданамон ҳатто маро ба ҳамхобагӣ даъват ҳам накард. Ҳарчанд ишора карда дар ин мавзӯъ гап кушода бошам ҳам, гӯшашро ба карӣ андохт. Ин рафтораш ба ман боз ҳам аламовар намуд. Ин дафъа бе Юсуф боз шаш духтараки ҷавони нозанинро пайдо намуда ба сафар баромадам. Ин духтаронро низ ба воситаи модари Моҳлиқо пайдо кардам. Акнун ин занаки камбағали бечораро низ чун шогирд истифода намуда, ба гуноҳи худ шарик намуда будам. ӯро бо маблағҳои калон хурсанд намуда, барои пешравии корам боз ҳам дилгармтар намуда будам. Агар маблағ ба дасти Юсуф меафтод, ӯ ноинсофона нисфашро мегирифт. Чунин нақшаҳоро дар сар дошт пеш аз сафар. Ман бошам ба хотири дилгармӣ ҳамаи маблағҳоро ба модарони духтарон ба ивази номусҳои фурӯхташудаи ҷигарбандонашон бе каму костӣ бурда супурдам. Ин шаш нафарро дида Шодмон аз хурсандӣ маро ҷойи шинондан намеёфт. Инҳоро ба як ҳавлии дигар бурдем. Бегоҳӣ ҳамаи духтарон соҳибдор гаштанду ман танҳо мондам. Дили одаткардаи манн ҳам мард мехост. Аммо илоҷ надоштам. Ночор ба ҳаммом даромадаму худро сабук ҳис карда ба ҷогаҳам дароз кашиданӣ будам, ки дари утоқи маро кӯфтанд. Ҳайрон шуда кушоям, Шодмон дар дасташ коняку қуттии шоколад меистод. Аз ин рафтори ӯ ҳайрон неву шодмон гаштам. Зеро пазмони марде будам…

Шодмон ҳам дар бистар аз Юсуф камӣ надоштааст. Мани аблаҳ бошам ӯро ягона марди пурқуввати ташнагиамро мешикастагӣ гуфта дар тори сарам бардошта мегаштам. Боз бар замми ин нозу нузашро бардошта мегаштам. Вақтҳои охир Юсуф танҳо бар ивази ягон хизмати хубам, ки бар ӯ фоидае биёрад, маро хурсанд мекарду халос. Суроғаи хонаашро ҳамеша пинҳон нигоҳ медошт. Чун ба Тоҷикистон расем ӯ телефонашро барои ман хомӯш мекард. Танҳо барои зарурате онро фаъол намуда, сипас боз хомӯш менамуд. Агар сабабашро пурсам, мегуфт, ки фаъол будани телефонаш хавфнок аст, зеро ба кори ғайриқонунӣ машғул ҳастему ба воситаи телефон дастгир карданамон осонтар аст. Мани соддадил ба ҳарфҳои пур аз дурӯғи ӯ бовар мекардам. Дили ман гувоҳӣ медод, ки ӯ бо зани дигаре зиндагонӣ мекунад. Аз ин рӯ дигар зори ҳамбистарии ман несту дер- дер даъватам намуда нафсамро қонеъ месозад. Шодмон бошад дар намуди зоҳирӣ як марди интиллигенти ҷиддӣ менамуд, ки гӯё парвои бистари занеро надошта бошад. Аммо дар асл даруни бистар аз мардҳои араб камӣ надошт, ҳатто беҳтар аз онҳо буд.

-Шодмон, шумо ҳам расо зӯр будаед.

-Ман барои шумо кӯшиш кардам, ки боз таънаам назанед.

-Бешӯхӣ мегӯям, маро мафтун кардед.

-Як духтарак, ки имрӯз ба туфайли ӯ соҳиби ин касбу кор гаштам, тамоми ҳунарҳои шаҳватпарастиро омӯзонд. Маҳз бевафоии ӯ маро ба ин шаҳр овард.

-Нафаҳмидам, ҳоло ӯ дар куҷост?

-Худам ҳам шаш сол боз меҷӯяму намеёбамаш. Дар ин мулкҳо ному нишонаш нест. Намедонам ӯ зинда аст ё мурда, вале мислашро дигар намеёбаму ҳамеша суроғашро меҷӯям. Аз кофтанаш як лаҳза хаста намешавам, то замоне, ки пайдо кардамаш.

Шодмон қиссаи ошиқиашро бо духтари фоҳишаи гумкардааш чунин нақл намуд:

-Ҳангоми хатми донишгоҳ бо таклифи як рафиқам ба хонаи истироҳатии берун аз шаҳр доштаашон рафтем. Ба гуфти рафиқам, падару модараш муддатест, ки дар хориҷа қарор доранду кайҳост, ки ин хонаашонро касе хабар нагирифтааст ва шояд бетартибу вазъияти бад дошта бошад. Мо бо нияти хабаргириву дамгирӣ маводҳои хӯрданӣ харида ба ин дараи зебоманзара рафтем. Мошинро дар рӯйи ҳавлӣ гузошта ба дохили бино ворид шавем дар рӯйи кати нарми хонаи хоб духтаре мисли моҳи шаби чаҳордаҳ бо либоси шабпӯшаки ҳарире бофароғат мехобид.

-Кӣ ғами моро хӯрда ин париро барои дамгирӣ фиристода бошад?-гуфтам хурсандона ба рафиқам.

-Ман намедонам, ин меҳмони нохонда аз куҷо пайдо шуда бошад. Канӣ хез, аз ин ҷо гум шав!- гуфта рафиқам духтаракро дашном медод. ӯ бошад хоболудона ба мо бо чашми ҳайрат менигарист.

-Далер, чи хел дилат мешавад, ки чунин духтараки нозанинро дашном диҳӣ?

-Охир ин касофат аз куҷо пайдо шуда бошад, боз ба сарамон ягон балоро наорад.

-Бовар кун Далер, чунин моҳрӯ наметавонад касофат бошад. Ягон сабабе доштагист ин ҷо буданашро.

-Э биё мон Шодмон, ба зебогиаш ҳушат наравад. Мафтунаш нашав, ки беҳуда нагуфтаанд, ки: ”ҳар ҷо ки париест, деве бо ӯст”. Ман наметавонам бо ин созиш кунам, зудтар аз ин ҷо рафтанашро мехоҳам.

-Ба ҳар ҳол биё аз таги дилаш пурсем аввал. Сипас ҷавобаш медиҳем.

Далерро бо азобе розӣ кунонидам, ки барои париваши ношинос андак “шанс” диҳад, ки шарҳи ҳолашро бишнавем.

-Маро як зани мансабдор ба хотири соҳиб гаштан ба мансаби баландтаре ба мансабдори дигар пешкаш кард. Падару модари бечораамро фиреб кард, ки маро ба хондан меорад. Мани бечора тамоми ҳуҷҷатҳоямро тахт кардаму омадам. Мактабро бо баҳои аъло хатм карда будам. Ҳуҷҷатҳоямро супорида донишҷӯ гаштам, вале он мард нагузошт, ки таҳсил намоям. Маро мисли зиндоние дар як хонаи канори шаҳр нигоҳ медошт ва кай вақте дилаш хоҳад, фарқ надошт, ки субҳ аст ё шом омада бо ман ишқварзӣ мекард. Ҳамеша сабтҳои видеоии фаҳшро гузошта хоҳиш мекард, ки мисли он фоҳишаҳо рафтор намуда, нафси шаҳвониашро қонеъ созам. Баъзан шабҳо омада маро пинҳонӣ аз ҳама ба тарабхонае мебурду боз бурда ба он зиндон мепартофт. Боре ба ман хушхабар расонд, ки ба Дубай якҷоя барои истироҳат меравем. Аз ин хабараш хеле мамнун гашта, ӯро аз ҳарвақта дида бештар навозиш кардам. ӯ тамоми ин муддати ҳамхобагиамон ба ман навозиш кардани мардро меомӯзонд ва аз дастони нарми ман лаззат мебурду сипас қаробат менамуд. Мо ба Дубай расидем. Дар меҳмонхонаи бошукӯҳе қарор гирифтем. Муддати панҷ рӯз тамоми шаҳрро тамошо карда мафтуни ин шаҳри афсонамонанд гаштам. Вале бехабар аз он будам, ки зиндагии ман ҳам ба афсона табдил меёбад. Зеро ин “марди ман” маро ба ивази маблағи зиёде ба як марди араби серсум фурӯхт. Ҳеҷ гумон надоштам марде, ки дар бистар мехост барои ман ҷонашро фидо созад ва ҳамеша мегуфт, ки бори аввал бо ман худро марди ҳақиқӣ эҳсос намуд ва дар ҳаққи сад сол маро ба касе иваз карда наметавонад, зани ҳамхобаашро аввал барои як шаб, сипас барои ҳамешагӣ фурӯшад. Аммо ин марди мансабдор суми беҳад зиёдро дида нафси шаҳвониашро фаромӯш кард ва маро, ки дар он як шаб ба марди араб писанд афтода будам, бахшиду ба Ватан баргашт. Ман бошам дар ғарибӣ умр ба сар мебурдам, то замоне, ки мардаки араб ба доми фиребам афтода маро ба Тоҷикистон овард.

Аз рӯйи тахмини худам ӯ маро бо нияти дар фоҳишахонааш нигоҳ дошта сум кор кардан харида буд. Аммо дар бистар ҳунари маро дида, дар ҳавлии алоҳидае барои худаш нигоҳ дошт ва маро ба никоҳаш дароварда мисли зани ҳақиқиаш муносибат мекард. Ҳамеша бароям тӯҳфаҳои бебаҳо ҳадя мекард. Бар ивази ҳар як ҳамхобагиву навозишҳо ӯ маро хурсанд мекард ва чӣ қадар маблағу ороишоти тиллоиву алмосиро арзонӣ медошт. Бар ивази ин ҳама дороӣ ӯ аз ман танҳо як чиз талаб мекард— қонеъ кардани нафси шаҳвониаш. Чандин нафар занҳо хизматамро ба ҷо меоварданд. Тамоми аъзои баданамро масҳ намуда барои он м ард омодаам мекарданд. Бароям ғайри шири мурғ тамоми неъматҳои дунё фаровон буд. Аммо ман бо вуҷуди ҳамаи ин дар дил аламҳо доштам. Ҳазор меҳрубониву навозиши мард ва тӯҳфаҳои гароннархаш ҳам натавонист диламро ба ӯ гарм созад. Танҳо дар дил орзуи қассос ситонидан аз марди мансабдорро мепарваридам тамоми ду соли дар Дубай қарор доштанам. Дигар шабҳо бо абрӯи гирифта ӯро пешвоз гирифта дар бистар камҳавсалагӣ мекардам. Мард таъкид мекард, ки агар чунин рафтор кардан гирам, метавонад маро талоқ карда ба фоҳишахонааш гусел кунад ва рӯзе чандин мардҳо истифодаам намоянд. Дигар аз тарс чунин рафторро бас карда боз мисли пештара шавқи мардро меовардаму аз бистар қаноатманду ризо бармехест. Шабе ҳангоми шавқу шӯри қаробат, ки лаҳзаи ҳассосу сустии мард буд, аз ӯ хоҳиш кардам, ки ваъда диҳад, ки маро боре ба аёдати модарам ба Тоҷикистон барад. Мардак, ки дар он лаҳза ба ҷуз ваъда додан илоҷи дигаре надошт, розигиашро доду корашро давом дод ва ман барои ин қавлаш ӯро бештар хурсанд кардам. Дигар то вақти ба Тоҷикистон омаданамон ман ин мардро девона мекардам. Чӣ ҳунаре, ки омӯхта будам, истифода намуда, мардро навозиш мекардаму барояш имкони роҳати бештареро фароҳам меовардам. Дар ин муддати ба зан табдил ёфтанам дарк намудам, ки вақте мард дар бистар аз зани ҳамхобааш қаноатманд гардида бармехезад, дигар дунё дар дасти зан аст. Тамоми хоҳишҳои дунёии занро ба иҷро расонида ҳатто мехоҳад ҷонашро нисори зани дар бистар мардкуш гардонад. Ман ҳам ин чизро ба назар гирифта хоҳиши ба Ватан баргаштанро пеш гузоштаму чӣ хеле ки мебинед, дар Тоҷикистони азиз қарор дорам.

-Чи тавр ба ин хона афтодӣ?

-Ману шавҳарам омадему он марди мансабдор пешвозамон гирифт ва оварда дар бӯстонсарояш ҷой дод. Мебоист субҳи он рӯз маро ба назди модару падарам мебурданд. Аммо ин марди мансабдор пинҳонӣ аз ман ба марди араб фаҳмонд, ки ба назди волидонам бурдани ман хатарнок аст ва маро ҳарчи зудтар баргашта ба Дубай барад. Ин дафъа низ шавҳарам ба ӯ инъому маблағи бисёре дод.

-Ва ту тавонистӣ фирор куниву ин ҷо пинҳон шавӣ? Бало будаӣ.

-Ба ин ҷо омадани ман кори осон набуд албатта. Ман таваккал ба Худо гуфта нимишабӣ тарсу ҳаросро як сӯ гузошта то ба ин ҷо расидам. Дар роҳ меафтодаму мехестам ва ба хору хаси роҳҳо ҷӯлидаву олуда ба пеш ҳаракат мекардам.. Аз пешам як саги бадҳайбат ҳам баромад. Аз замин хам шуда як сангро гирифтаму сӯяш таҳдид кардам, ки роҳашро дигар кард. Раҳми маро Худо хӯрд бахудо. Агар он саги бузургҷусса ба ман ҳуҷум мекард, аз сад ҷонам ҳам якаш намемонд. Қариб як километр роҳро тай кардаму ба гумонам ҳеҷ гоҳ ба ҷойи даркориам намерасам ва ба дасти нокасон меафтам. Байни бӯстонсароҳои қади роҳ танҳо ҳаминаш торикистону беодам намуд ва бароям чунинаш қулай буд. Аз ин хотир бо азобе худро ба даруни ин бӯстонсаро гирифта бо мушкилоти зиёд даруни хона даромадам. Хайрият ин ҷо нони қоқи бисёреро захира карда монда будаанд ва қанди сафеду чойи хушк, равған ва ҳатто каму беш пиёзу картошка ҳам ёфт шуду маро аз гуруснагӣ раҳо кард. Шабу рӯз Худо мегуфтам, ки шояд соҳибонаш инсонҳои баинсоф бошанд. Агар боз мисли он мардони ман вохӯрда мебудед, намедонам чӣ кор мекардам. Аз тарсу ҳарос ҳатто як пироҳанамро хам нагирифтаам. Тани як шабпӯшак ва хилъате маблағи бароям даркориро гирифтаму роҳи гурезро пеш гирифтам.

-Агар ба дасташон меафтидӣ, аздусар зинда намемонданд.

-Бале, ин мардони пулдор ниҳоят ҷоҳилу бераҳм мешудаанд.

-Маълум, ки хеле азобат додаанд.

-Маро мисли дигар духтарони бечора ҷисман азоб надодаанд. Толеҳам баландӣ карду ба шавҳарам писанд афтодам. Аз ин боис роҳат доштам. Ман танҳо азоби рӯҳӣ мекашидам. Зеро фикри ситонидани қассос маро як лаҳза ҳам ором намегузошт.

-Ин фикри хомро аз сарат дур намо. Ту ҷинси латиф ва як муштипари оҷиз ҳастӣ , наметавонӣ қассос ситонида. Беҳтараш ба гузашта салавот гӯён ҳамаро фаромӯш соз. Худи пагоҳ туро ба назди волидонат мебарам.

-Ман бо ин ҳоли беномусӣ дигар ба онҳо лозим нестам. Бояд сирри он зани мансабдори маро бадбахтгардонида ва ин марди шарики ҷинояташро, ки маро хоинона ба ивази маблағи калон ба як бегонаи хориҷӣ фурӯхт, фош созам. Охир ин кор ҷиноят нест магар?

-Ту чиҳо мегӯӣ духтарак? Ки туро гӯш мекунад? Баръакс худатро хоину ватанфурӯш ва фоҳиша гуфта ба курсии айбдорӣ мешинонандат. Агар майлу хоҳиш дошта бошӣ, ту ба ман даркорӣ. Ба занӣ мегирамат бо ҳама айбу гуноҳат.

-Не, акаҷон, ман наметавонам зани шумо бошам. Охир дар никоҳи

он мардакам то ҳанӯз.

-Ҳоло барои талоқпурсӣ меравам гӯй?

-Асло не. Дигар ҳаргиз ба Дубай намеравам. Вале дар ин ҷо нишаста менависам номаи шикоятӣ ба ҳама ҷо.

-Барои ин ман ба ту кӯмак мерасонам, мешавад?

-Мешавад.

-Лекин даррав ба чанги духтарон меафтодаӣ-да ҷӯра,- гуфта Далер ба ҳоли ман механдид.

-Ман бо як дидан ошиқи зори ин духтарак гаштам. Лекин ҳайрони он мардаки мансабдорам, ки чунин моҳпайкарро чӣ хел дилаш шудааст, ки фурӯшад. Тамоми дороии дунёро ман ба як тори мӯйи ин париваш иваз намекунам.

Хулоса он шаб Далер дар хонаи дигару ману духтарак, ки Фархунда ном доштааст, дар хонаи алоҳида ва дар як бистар хобидем. Фархунда ба гуфти худаш дар бистар чунон ҳунарманд будааст, ки мани бори аввал бо зан қаробаткардаро девона кард. Дар ҳақиқат ман пеш аз ин худро ҳамчун мард насанҷида будам. Ба Фархунда, ки дар синну сол аз ман хурду дар масъалаи муоширату зану мард усто гашта буд, рӯирост иқрор шудам, ки ман ин корро бори аввал мекунам ва беҳунарам. ӯ ваъда кард, ки худи ҳамин шаб маро низ мисли худаш усто карда мемонад. Дар ҳақиқат ӯ ба ваъдааш вафо кард. Ҳар он ҳунарро, ки аз илми шаҳват омӯхта буд, ба ман ҳам омӯзонд.

-Шумо ҳазл мекунед ё дар асл бо духтаре муносибат накардаед?

-Ман бо як-ду духтар рӯзгори ошиқӣ ҳам доштам ва бо нафаре аз онҳо дар хонаи танҳо ҳам монда будем. Аммо дар дил аҳд карда будам, ки бо касе, ки ҳамсарам хоҳад шуд ин корро хоҳам кард ва ба ҷуз бӯса кори дигаре накардам.

-Аммо имшаб ба аҳдатон вафо накардед?

-Чаро вафо накардам? Охир ман туро ба занӣ мегирам акнун. Туро ба касе доданӣ нестам бахудо.

-Аммо намешавад заношӯии ману шумо Шодмон-ака.

-Магар одам бо акааш хоб мекунад нодонаки ман? Дигар маро ака нагӯй майлаш.

-Дигар намегӯям. Аммо шумо бо ин ҳама бетаҷрибагӣ аз он ду марде, ки ман ҳамхобаашон будам, беҳтару хубтаред.

-Маро минбаъд бо мардҳои дидаат муқоиса накун, ки намефорад. Ман чӣ хеле ки ҳастам ҳамонам. Маро беҳтару хубтар нагӯ, азизи дил.

-Оре ҷони ман, муҳим он аст ки ман туро қонеъ карда тавонистам. Рост мегӯям?

-Ин гапат ҳақ аст. Ту маро сад фоиз аз худат ризо кардӣ. Ман ҳеҷ гоҳ фиқр намекардам, ки чунин пайкари зебои дилкаш насибам мегардад ва бо ҷозибааш маро мафтун месозад. Зан ҳам ин қадар ҷаззоб мешудааст.

-Шодмонҷон, шумо аз ман дида дилкаштаред. Маро дар оғӯшатон об кардеду боз мегӯед, ки таҷриба надоред?

-Охир ту азизакам маро даррав усто кардӣ. Акнун туро ба кассе намедиҳам. Бонуи хонадони ман хоҳӣ шуд. Вале ту инро мехоҳӣ?

-Охир чаро нахоҳам чунин марди дилхоҳро? Аммо аввал…

-Бас аст, дигар нагӯ дар бобати нақшаҳоят. Ману ту ҳатман якҷо хоҳем шуд, дар ҳама ҳолат аз ҳамдигар даст намекашем, майлаш? Ту розӣ ҳастӣ?

-Албатта розиям.

-Барои тӯй саросемаат намекунам. Аввал ба худ биё, баъд ҳамааш мешавад.

Пагоҳ субҳи барвақт аз хоб бедор шавам Фархунда аллакай наҳорӣ тайёр карда монда буд. Ҳама ҷо тозаву озодаву ботартиб. Маълум, ки дасти зан расидаасту ҳама ҷо покизаву пероста буд. Чунин зани худкору чаққонро ҳар мард орзу мекунад. Ману Далер бо иштиҳо субҳонаро хӯрда лаби дарё моҳидорӣ рафтем. Ду-се моҳӣ дошта омадему бинем, ки Фархунда як оши палави болаззате пухта мондааст. Мо ду рӯз дам гирифта ба шаҳр баргаштанӣ шудем. Аммо Фархунда метарсид, ки рӯзона бо мо биравад. Зеро ба даст афтоданашро фикр мекард. Мо ӯро танҳо гузоштему роҳи шаҳрро пеш гирифтем. Мактубҳои шикоятии навиштаашро бурда ба ҷойҳои даркорӣ супоридаму аз падару модарам барои истироҳатгоҳ рафтан иҷозат пурсида, бегоҳ харид карда боз ба назди Фархунда баргаштам. Далер таъкид кард, ки ҳамагӣ даҳ рӯз дар ихтиёр дорам. Падару модараш аз сафар бармегарданду барои дамгирӣ ин ҷо омаданашон мумкин аст. Ману Фархунда муддати даҳ рӯз ҷуфти хушбахти рӯйи олам будем. Ҳар қадар бештар бо ҳам бошем ҳам аз ҳамдигар серӣ надоштем. Дилам намехост, ки ҳаргиз аз бистар, аз оғӯши роҳатбахшу гуворои Фархунда бархезам. Аммо моро лозим буд, ки ҷойи зистамонро дигар кунем. Нимишабе мошини Далерро оварда Фархундаро ба иҷорахонаи дар шаҳр пайдокардаам овардам. Дигар пинҳонӣ аз ҳама ба он хона даробуро мекардаму Фархундаро ба бистар мекашидам. Охир аз ӯ серӣ надошам. Аммо ин даробарои ман аз чашми кунҷкоби занҳои ҳамсоя пинҳон намонд. Кадоме аз онҳо маро шинохта ба падару модарам хабар додааст. Модарам пинҳонӣ аз ман як рӯзе омада Фархундаро бароварда пеш кардааст. Борхалтаҳоро пур карда ба он хона дароям, аз Фархунда ному нишоне набуд. Дуд аз димоғам баромада ҳамсоязанеро пурсон шавам, гуфт, ки зане омада духтарро пеш кард. Ба хона омада модарамро пурсуков кунам, иқрор шуд, ки маро аз роҳи бад гардонданӣ шуда чунин корро кардааст. Ба гуфти модарам аз хуфтухоби шабонарӯзӣ ранги ман зард гашта, харобу лоғар шудаам. Аммо ман инро ҳис намекардам. Дигар Фархунда бедарак шуда рафта буду ман ғамбемори ӯ гаштам. Дар ғами фироқаш мисли Маҷнун худро мехостам ба дашту биёбон бизанам. Боре ӯ ба ман занг зада гуфт ки ӯро марди мансабдор тасодуфан пайдо карда боз ба Дубай овардааст.

“Агар илоҷе ёбӣ, маро омада халос кун, ки ин дафъа шавҳарам ҷоҳил аст ва маро ё мекушад ё ба фоҳишахона мепартояд”- гуфта гӯшакро гузошт. На суроғаашро гуфту на номи марди арабро. Ана имсол шашумин сол аст, ки ман дар ғами Фархунда нолону сарсону саргардонам. Охир ӯ арзандаи кофтукову дар фироқаш сӯхтан буду ҳаст. Як лаҳза аз пеши чашмонам дур намешавад. Ҳарчанд мехоҳам фаромӯшаш кунам ва санги хунукро ба дил зада ишқи дигареро дар дил ҷой диҳам. Аммо намешавад. ӯ мисли соҳир маро афсуни худ гардонда буд. Ин ҷо духтаронро меораму бо ин баҳона тамоми фоҳишахонаҳои Дубайро гаштам. Вале дар ҳеҷ куҷо нишони Фархунда нест. Намедонам ӯ чӣ тавр бори дигар ба дасти он мард афтида бошад. Ё ин ки худаш бо ихтиёри худ омада бошад, намедонам. Наметавонам, ки тани нозуку дилкаши ӯро як лаҳза аз пеши назарам дур созам. Баъди ӯ инҷо қариб бо дусад духтар ҳамхоба гаштам. Аммо лаззати оғӯши Фархундаро дар ҳеҷ кадоми инҳо намеёбам. ӯ тамоман дигар буд. Бо рафтору гуфтору кирдораш аз дигарон фарқ мекард. Ба хотири яктову нотакрор буданаш ман розӣ будам, ки ҳамаи гуноҳҳояшро бубахшам. Аслан ӯ гунаҳкор набуд. Танҳо дигарон ин духтари бечораро ба вартаи гуноҳ тела карда буданду тақдираш боз ҳам дар дасти он одамсуратони ваҳшисират буд. ӯро дар синни наврасӣ фоҳишаву бадбахти рӯйи олам сохта буданд. Баъди ин ҳодиса ман муддате бо модарам қаҳрӣ шудам. Ва боз гуноҳи ӯро бахшидаму ба ҷустуҷӯйи Фархундаам баромадам. Ман ҳамагӣ ду моҳ бо ӯ ҳамхонаву ҳамбистар будаму умре побандаш гаштам. Модарам ҳамеша мегӯяд, ки он фоҳиша туро сеҳру ҷоду карда ба худ гарм кардааст. Аммо дар асл чунин нест. Маро ишқи ӯ афсун карда буд, на худи ӯ. Ҳатто розӣ ҳастам, ки умре бо ёди ӯ зиндагӣ карда муҷаррад бимонам. Ин рафторамро модарам барои худ ҷазои тақдир медонад. Ҳар гоҳе занг занам мегӯяд, ки ту маро барои он гуноҳам то рӯзи маргам ҷазо медиҳӣ магар? Хонадор намешавӣ, ки сарви қади арӯси ягонаамро дида, армони дил бишканам. Бас будагист бераҳмиву бар модари ширдодаат ҷабру ҷафо намудан. Ман модарамро ҳаргиз озору ҷафо намедиҳам. ӯро аз ҷонам ҳам дӯсттар медорам. Вале ӯ аз дили ман огоҳ нест. Модар наметавонад бифаҳмад, ки аз ҷозибаи ишқ дида кашише бузургтар нест ва инсонро сӯйи худ наметавонад бикашад. Ман ишқи ягонаро дар дил мепарварам. Ва то рӯзи охир розиям, ки мунтазири Фархундаи беҳтар аз ҷонам нишинам.

-Дар ҳақиқат модаратон рост мегӯянд. Як ба атрофи худ нигаред. Чӣ қадар паривашон мегарданд. Наход нафаре аз онҳо ҷойи Фархундаро нагиранд?

— Мисли ӯ духтарро ҳаргиз модаре назодааст. ӯ яккаву ягона буд ва ҷояш ҳамеша дар қалби ман холӣ аст.

-Шумо ба деҳаашон равед, шояд хоҳари ба худаш мисли себи дукафон монанде дошта бошад.

-Чаро фикр мекунед, ки ман ба суроғи ӯ нарафта бошам? Ман тамоми ҷойро кофтам. Аввалин коре, ки баъди гум кардани Фархунда кардам, ин ба хонаашон рафтанам буд.

-Модараш чӣ гуфт? Бо шумо дастбагиребон нашуд?

-Чаро ӯ домангири ман мешудааст. Гирёну ҷигаркабоб аст дар ғами духтараш. Танҳо он занаки фиребдодаро дуои бад мекунаду халос. Аз ман миннатдор аст, ки муддате духтарашро парасторӣ намудам.

-Хоҳар доштааст охир?

-Бале, як не ду хоҳари нозанини қадрас доштааст. Бо ҳама зебогӣ ба Фархунда баробар намешаванд. Ё худ дар назари ман бошад?

-Албатта дар назари шумо чунин аст. Якеи онҳоро ба занӣ гиреду ҳамаи ҳунарҳои апашонро омӯзонед олам гулистон мешавад.

-Не, ман ба Фархунда хиёнат намекунам.

-Мегӯед, ки ӯ ба шумо бевафоӣ кардааст охир.

-Ҳамин тавр гуфтам, вале ӯ наметавонист бевафо бошад. Ягон рӯз шояд дида ба дидор мерасад ва ману ӯ боз якҷоя мешавем.

-Агар ӯ дар фоҳишахонае бошаду аз шумо дида бисёртар ишқварзӣ карда бошад чӣ? Боз ҳам метавонед ӯро бубахшед?

-Албатта мебахшам! Охир ман ҳам бегуноҳ нестам-ку. Бар ивази ишқи Фархунда чандин духтарони бокираро дастдарозӣ карда нодухтар кардам. Бовар мекунед сад духтари очааш набӯсидаи бокираро наметавонам ба як тори мӯйи Фархундаи нодухтар бигирам.

-Дар ҳақиқат шуморо афсун карда будааст. Мисли шумо мардро бори аввал мебинам Шодмон.

-Шумо марди бисёрро дидаед?

-Хайр дидам, пас чӣ?

-Байни онҳо албатта нафаре беҳтарин буд шояд.

-Бале, беҳтарин аст ӯ ва дар рӯ ба рӯям нишастааст. Аз шумо дида хубтарашро надида будам бешӯхӣ. То диданатон Юсуфро беҳтарин гумон карда мегаштам. Вале бинам, ки шумо яктаи ягона будаед.

-Муболиға накунед.

-Муболиға нест, ҳақиқати ҳол аст бахудо.

-Шумо маро тарғиб карда истодаед.? Ҳарчанд кӯшиш кунед ҳам ман яктопарастам.

-Ман нагуфтаам, ки шумо ишқи ягонаатонро фаромӯш кунед. Танҳо имшаб маро сер кунед бас.

-Агар сер карда натавонам-чӣ?

-Пас маҷбур мешавам, ки нафаре аз ин арабҳоро нороҳат карда кӯмак пурсам.

-Мо ҳақ надорем, ки ба айши онҳо халал расонем.

-Шумо аққалан барои сер кардани ман ҳақ доред?

-Бале, ба ин ҳақ дорам,- гуфта Шодмон боз даруни бистар даромада маро танг ба оғӯш кашид.

-Шумо имшаб маро ба ҷойи Фархунда пиндошта, мисли ӯ навозиш кунед ва то субҳ дар канори шумо ҷавон хоҳам шуд.

-Кош чунин мешуд, вале ӯ тамоман ҷавон буд, шумо бошед андаке калонсолтаред. Тасаввур кардан душвор аст. Шояд чунин тарзи зиндагӣ шуморо пеш аз вақт пир кардааст? Беҳтараш ман шуморо ба ҷойи худатон тасаввур мекунам, мешавад?

— Ҳоло Фархундаатонро бубинед, шояд аз дидани марди бисёр аз ман ҳам пиртар шудагист.Агар ман мувофиқи табъатон набошам, пас чаро ба бистари ман шитофтед?

-Охир раҳми шуморо хӯрда омадам. Дидам, ки танҳо мондед, савобатонро гирам гуфтам-да.

-Шумо ҳам мисли Юсуф одама меранҷонед. Иқрор намешавед, ки дилатон маро хоҳон аст.

-Не азизакам ман шӯхӣ кардам. Шумо ба синну солатон нигоҳ накарда дар бистар беҳамтоед. Аз баъзеи ин духтарони беҳунар хубтаред. Мардака девона карда метавонед. Ба мард дар бистар танҳо лутфу меҳрубонӣ мефораду халос. Ҳамаи мардҳои олам зани дар бистар бешармро дӯст медоранд. Аз боодоби мисли кулӯх беҳис касе роҳат намекунад.

-Ба ҳаминаш ҳам ташаккур.

-Хайр ман ба талаботи шумо ҷавоб гуфта тавонистам охир? — гуфта Шодмон аз бистар хестанӣ шуд.

-Оре, шумо маро қонеъ мекунед, агар як бори дигар…

— Шумо зани серталаб будаед. Шуморо сер кардан осон нест, вале ман метавонам, — гуфта ӯ тарафи ман хам шуд.

-Охир шумо барин марди дилкашро талаб накунам, кӯр мешавам-да.

-Ман медонам, ки дилкашам, шумо ҳам соҳир будаед апаҷон.

-Наход даруни бистар одама апа гӯянд. Ҳозир гуфтед ки ман аз ҷавонҳо дида ҷавонтарам. Ягон сухани навозишомез наёфтед магар ҷонакам? Ё ки мо сазовор нестем?

-Охир азизаки ман шумо сазовори ҳама гуна меҳрубониву навозиш ҳастед ва танҳо барои ишқварзӣ ва хушбахт гардонидани мардон офарида шудаед.

-Бе шумо мардҳо магар зиндагӣ маъное дорад? Шумо ҳастеду бароятон кӯшиш мекунем. Агар намебудед сарамонро ба куҷо мезадем? Шукри буданатон гуфта шумо мардҳои пурқувватро дар болои сарамон мебардорем.

-Мо ҳам барои шумо занҳои нозанини майишатпараст ҷони худро дареғ надошта дар хизмататон ҳастем.

-Вале касе дар ин дунё ба Фархундаатон баробар намешавад ҳа?

-Ҳозир гап дар бораи ӯ намеравад. Гап дар сари оне, ки ин лаҳза дар оғӯши ман асту маро роҳат мебахшад. Фархунда барои ман мисли захми бемалҳам аст.

-Ҳоло бечора мисли ин духтарон чӣ қадар азоби ҷисмонӣ дошта бошад. Ин арабҳои лаънатӣ ӯро аз истифодабарии зиёд ба чӣ ҳол расонда бошанд. Шояд дигар ӯ нодаркор аст шуморо?

-Хоҳиш мекунам, дигар дар ин мавзӯъ ҳарфе нагӯед. Бо ӯ ҳар чӣ коре ки карда бошанд ҳам, бароям мисли олиҳа мемонад. Беҳтараш дар бораи он фикр кунед, ки дафъаи дигар чӣ қадар духтар пайдо карда меоред.

-О агар ҳамаи духтарони бокираро ин ҷо овардан гирем, ба ҷавонписарони тоҷик кӣ мемонад?

-Шумо чаро ғами дигаронро мехуред? Мо онҳоро аз камбағалӣ раҳо мекунем-ку. Набошад дар акси ҳол онҳо аз гуруснагӣ мемиранд. Бо роҳи хато бошад ҳам ҳар яки ин духтарон зиндагиашро таъмин месозад. Худованд ризқи ҳар нафарро бо роҳҳои гуногун медиҳад. Насиби ин духтарон чунин бошад мо чӣ кор кунем?

-Ба ҳар ҳол дилам ба ҷавонҳои худамон месӯзад, ки сарқути ин лаънатиҳоро соҳиб мешаванд.

Ману Шодмон қаноатманд аз бистар бархоста ба берун баромадем. Дигар тобу тоқати бо духтарон рӯпарӯ шуданро надоштам. Аз дард шикоят карданашон маро нороҳат мекард. Духтарони навомада дар аввал каме эркагӣ мекунанду бо гузаштани вақт ва дидани маблағҳои зиёд дардашонро фаромӯш месозанд. Шодмон нисбати онҳо ноинсофӣ намекард. Чандин нафарони онҳоро, ки зарурати оилавӣ доштанд, маблағи зиёд дода ба ватан гусел кард. Аммо Моҳлиқои бори аввал овардаи ман дигар на шиква мекарду на хоҳиши назди модараш рафтанро мекард. ӯро чанд вақт боз надида будам ва аз касе шунидам, ки вай ҳомиладор асту марди арабро падар карданӣ аст. Хостам ба ҷустуҷӯяш баромада аз ин ҳол пурсон шавам, вале Шодмон иҷозат надод. Гуфт, ки беҳтараш ба ватан рафта дар пайи пайдо кардани сайдҳои наву тоза бишавам. Пагоҳии барвақт ба фурудгоҳ расидаму чипта харидам ва ба самолет нишастам. Дар салон як ҷавонзани нозанине, ки бо худ писарчае дошт, дар паҳлӯям нишаст. Писарчааш сиёҳаки дилкаш буд. Бо модараш ба забони арабӣ ҳарф мезад. Бо ин ҷавонзан шинос шудаму дилам лабрези фараҳу шодӣ гардид. Зеро ӯ он духтаре буд, ки Шодмон дар фироқаш сӯхта бирён гашта буд. Ин ҳамон Фархундае буд, ки шаш сол пеш аз ин бо тири ишқаш дили Шодмонро сӯрох кардаву гумном гашта буд. Инак аз пайдо намуданаш шод гаштаму дар дилам аҳд кардам, ки баробари аз ҳавопаймо фаромадан ин хушхаббаро ба Шодмони ошиқ мерасонам. Аммо ба Фархунда нагуфтам, ки ман дар борааш чизе медонам ва ё Шодмонро мешиносам. Зеро худаш ҳам ин тарафи зиндагиашро нақл накард. Танҳо маҳалли таваллудашро гуфту донистам, ки ин ҳамон аст. Бо чӣ сабаб танҳо баргаштанашро пурсам, гуфт, ки шавҳараш соли гузашта фавтидааст. Он марди дорои араб аз ҳамсари аввалааш танҳо як писар доштааст, ки ӯ ҳам дар ин садама бо падараш ҳамроҳ будаасту якмарг шудаанд. Акнун ин писарам ягона вориси падари сарватмандаш аст гуфту хомӯш шуд. Фархунда духтари камгап буду хуши гап задан надошт. Ҳамаи ин маълумотҳоро ман саволборон карда базӯр аз даҳонаш кашида мегирифтам. Ман худамро тоҷирзан муаррифӣ карда ба хотири ҳамкориҳои молӣ рақами телефонашро гирифтам. Фархунда дар ҳақиқат нозанини дилкаш буд. Шодмон беҳуда ошиқи зори ин духтар нагашта будааст. Мо дар рӯйи ҳавлии фурудгоҳ худоҳофизӣ кардему гуфтем, ки боз дар Дубай вомехурем. Зеро Фархунда чиптаи баъди даҳ рӯз баргаштанашро харида буд аллакай. Ман аз ӯ дур шудаму ба Шодмон занг задам.

-Бароят хушхабаре дорам. Аввал бигӯ, ки бар ивазаш чӣ мешавад?

-Бар ивазаш боз як шаби пур аз ишқро тӯҳфа мекунам,- мегуфт Шодмон беқаророна,- зудтар бигӯ.

-Ман Фархундаатро пайдо кардам.

-Ту чиҳо мегӯӣ? ӯро дар куҷо пайдо кардӣ? Чаро худи ҳамон лаҳза занг назадӣ?

-Охир дар салони ҳавопаймо телефонам фаъол набуд азизам. Ман ҳам аз ёфтани ӯ бештар аз ту хурсанд шудам.

-Ба ӯ гуфтӣ, ки шаш сол боз дар фироқаш синакабобам?

-Не, нагуфтам. Охир вай чунон як зани бо карруфари ҷиддие шудааст, ки аз гуфтани асрори ошиқиаш тарсидам. Боз дар бало намонам гуфтам.

-Бояд мегуфтӣ охир.

-Рақами телефонашро медиҳам, худат ба вай занг бизану ҳамаашро бигӯ.

-Ман ҳам худи ҳозир парвоз карда меравам. Дигар тобу тоқати нодиданашро надорам.

-Аввал ба ӯ занг зан, боз фаромӯшат накарда бошад.

-Маро набояд фаромӯш кунад…

-Ба ҳар ҳол пеш аз чипта харидан занг бизан, ӯ зуд баргаштанӣ аст.

-Майлаш, занг мезанам,- гуфта Шодмони фараҳманд телефонро хомӯш кард.

Ман ба хона баргаштаму каме истироҳат кардам. Тақсим кардани маблағҳои духтаронро низ ба рӯзи дигар гузоштам. Сайдҳои нави хешро асосан ба воситаи ҳамин модарону хоҳарони духтарони пешина, ки маблағҳояшонро месупоридам, зуд пайдо мекардам. Онҳо маблағро дида дилгарм мешуданду ягон хеши қашшоқи дар ноҳияе будаашонро ба хотир меоварданд. Хулоса майдони шикори мо фаррохтару қурбониёни шаҳват бештар мегаштанд. Ин дафъа, ки асосан духтарони ноболиғро пайдо карда будам, дар ҳуҷҷатгузорӣ андаке душворӣ пеш омаду нисбати дафъаҳои пешин каме таъхир кардам. Ва дар ин муддати бештар тоқатам тоқ гашта мард меҷустам. Ба ногоҳ ба хотирам ҳамсояи навам расид. Ин ҳамсояи нав кӯчида омадаамонро, ки безан буд, зери чашм намуда монда будам.. Ин ҷавонмарди бечора низ соле пеш ҳамсараш вафот кардаву бо ду писарчаи хурдсолаш танҳо мезистааст. Ба онҳо гоҳ-гоҳе хӯрок ва ё шириние бурда аз аҳволашон мепурсидам. Боре шабона дарашро кӯфтаму кулчақанде дароз намудам. Хоҳиш кард, ки ба хонааш даромада як пиёла чой гирам. Аз ин таклифи ногаҳониаш дилам шод гардида зуд вориди хонааш гаштам. Чой нӯшида каме аз ин тарафу он тараф пурсон шудам. Бинобар пайдо нагаштани зани мувофиқи табъаш ӯ чандест, ки азоби танҳоӣ мекашидаасту ниёз ба оғӯши зан доштааст. Бори аввал дар умрам шарм карда ӯро ба ҳамхобагӣ даъват карда натавонистам. ӯ ҳам ҷуръате надошт, аммо ҳис карда мешуд, ки дилаш маро мехоҳад. Ниҳоят тоқатам тоқ гардида худам таклифе пешниҳод кардам.

-Ягон намуди нӯшокӣ надоред?

-Дорам албатта, шумо чӣ менӯшед?

-Ман одатан наменӯшам, вале ҳоло барои гум кардани шарми ҳардуямон ин хоҳишро кардам. Охир сармаст гардӣ, бешарм мешавӣ-ку.

-Рост мегӯед ҳамсоя, ман ҳам дасту по хӯрда истодаам…

-Ҳол он ки дилатон мехоҳад, ки маро дар бағал гиреду…

-Садқаи занаки аҳли фаҳм шавам,-гуфта шишаи нимашудаи конякеро аз яхдон гирифта ба рӯи миз гузошт.

-Охир дида истодаам, ки беқарор гаштаед, вале гуфта наметавонед. Дар ин нисфишабӣ занак ба пеши марди танҳо ба чӣ хотир ташриф меоварад? Ё ки шумо рӯзонаҳо ягон занакро меореду хумор мешиканед?

-Не, рости гап ҳашт моҳ мешавад, ки аз оғӯши ҷонбахши зан маҳрумам. Маҷбур тоқат карда гаштаам.

-Охир чаро муроҷиат намекардед? Як ишора мекардед, ба сар давида пешатон меомадам. Магар чунин марди бақувват бетаваҷҷӯҳ монад?-мегуфтам мастона шармро фаромӯш сохта.

—Ҷуръатам камӣ мекард-да азизам,- гуфта маро ба оғӯш кашиду ба хонаи хобаш даъват кард.

Дар ҳақиқат мардаки бечора ташнаи зан будааст. Инро аз рафторҳои даруни ҷогаҳаш ҳис намуда хурсанд гаштам, ки дигар Юсуфи номардро суроғ накарда, ҳар гоҳе дилам муносибати маҳрамона ҷӯяд, ба пеши ҳамсоя мешитобаму нафсамро ором месозам. Ин хеле қулай буд бароям. На ҳамсараш рашк мекарду на чашми ягон баддаҳонаш меафтод, ки боиси таънаю маломат гардам. Хулоса ҷавонмард, ки ҳамагӣ шаш солакак аз ман хурд будааст, ҳам худаш сер гардиду ҳам маро ба дараҷаи даркорӣ сер кард.

Акнун аз бистар хестанӣ шавам, хоҳиш кард, ки боз андаки дигар ӯро аз оғӯши бароҳатам сер кунам.

-Охир ман ҳашт моҳ боз чунин занро орзу доштаму шумо бошед зуд рафтанӣ ҳастед?

-Шумо талабгор бошед меистам,-гуфтам чашмонамро махмур карда бо ноз,- гап дар сари хоҳишҳои шумо.

-Ман ба сад дил шуморо талабгору харидорам. Агар розӣ бошед ба никоҳам медарорам ва зани қонуниам мешавед. Дигар пинҳонӣ неву ошкоро дар оғӯши ҳамдигар мешавем.

-Пинҳониаш ширинтар нест ҳамсоя? Ҳамеша якҷоя бошем тез дилбазан мешавем.

-Не, ман аз шумо асло дилбазан намешавам.

-Охир шаш сол аз шумо калонам ман.

-Калон бошед ҳам, аз ҷавонҳо таннозтаред. Маро девона кардед?

—Ҷавонзани бисёрро дидаед чӣ?

-Хайр буданд занҳое, ки як бор ним бор одама хурсанд мекарданд. Аммо ягон нафари онҳо чени шумо намешаванд. Шумо тамоман дигар.

-Чи хел дигар?

-Дар бистар ҳамто надоред. Инро ба шумо нагуфтаанд?

-Не, бори аввал мешунавам. Шавҳарам маро таъриф намекард. Ту беҳунарӣ гуфта, баромада думболи занаки дигарро гирифта рафт,-гуфтам бешармона гапи дурӯғро.

-Вай мардак дар ҳақиқат кӯр будааст-да. Наход ҳамин хел занро монда…

-Аз ман беҳтарашро ёфтааст шояд. Охир ман бо ӯ чунин эҳсосро надоштам. Шумо маро дар бистар кашф кардед азизам. Ин ҳамааш ҳунари шумо буд, на аз ман,- мегуфтам бо ноз ӯро мафтунтар намуда.

-Азизам, ҳамеша бо ман бош, ки дигар бе ту наметавонам.

-Ҳоло ягон ҷавонтарашро ёбед маро фаромӯш мекунед.

-Туро фаромӯш карда намешавад. Барои мард ҷавониву пирии зан он қадар аҳамият надорад. Аз ҳама асосӣ ӯ мардро розӣ карда тавонад. Ту ҳам маро ба дараҷаи даркорӣ қонеъ намудӣ ва ғайри худат каси дигар м аро лозим нест. Биё, тезтар никоҳ кунем.

-Андак сабр кун, шавҳарам талоқамро диҳад охир,-гуфтам ман ҳам мисли ӯ дигар шумо гуфтанро фаромӯш сохта,- алҳол чунин пинҳонӣ вохӯрда меистем. Ман худам , вақташ, ки расид як ишора карда мемонам. Бештари вақти ман дар сафар мегузарад. Кай вақте омадам ба дидори худат мешитобам ҷонакам.

-Чӣ хел сафар аст?

-Ман ба тиҷорат машғулам. Аз Дубай бор меорам.

-Корат бад набудааст-ку.

-Бад несту азобаш бисёр аст. Барои зан андаке душвор аст.

Ман аз бистар бархоста либосҳоямро пӯшидаму оҳиста ба берун нигарам дар роҳрав пашша пар намезад ва ба хонаам даромадам. Ҳама ҷо орому сокит буд ва танҳо садои нафаскашии фарзандонам ба гӯш мерасид. Нӯг-нӯги по ба ҳаммом даромадаму танаи худро пок сохтам аз гуноҳ. Ва ҳангоми шустушӯ ба худ андеша кардам, ки аз баҳри ҳамаи корҳоям барояму ҳамин мардаки чор кас медидагиро ба шавҳарӣ қабул кунам. Гарчи дили одаткардаро тарки одат амри маҳол аст, аммо то кая чунин зиндагӣ мекунам. Ин ҳусну қуввату тавони кас барои инсон якумрӣ нест ва вақти тавба кардану аз гуноҳҳо пок шудан ҳам наздик расида буд. Дар дил аҳд кардам, ки имрӯз бо фарзандонам маслиҳат мекунаму ба ҳамин марди танҳо ба шавҳар мебароям.

Дар ҳақиқат ман то холо дар никоҳи Комрон будам. Вай бе дому дарак шуда рафт. Дигар моро на суроғ мекарду на занг мезад. Аз куҷое дарак ёфтам, ки як тоторзанакро ёфтаасту ҳамроҳи ӯ ба ватанаш Тотористон рафтааст. Духтаронам гоҳ-гоҳе барои хабаргирии бибиву бобояшон мераванд ва онҳо низ гуфтаанд, ки аз Комрон дараке надоранд. Хайр ман-ку гунаҳкор будаму ба ӯ хиёнат кардам, аммо модари ширдодаву падари бечорааш чӣ гуноҳ доштаанд, ки ба онҳо низ аз худ дараке намедиҳад. Охир фарзанди кенҷагӣ аз ҳама эркаву нозпарвари падару модар мешавад. Онҳо Комронрову ӯ падару модарашро хеле зиёд дӯст медоштанд. Вале аз чӣ сабаб бошад, ки Комрон як бор садояшро ба онҳо намешунавонаду аз ҳолашон пурсон намешавад. Шояд ӯ дар озодӣ нест ё дар қайди ҳаёт набошад? Ба ин суолҳоям посух намеёфтам. Зеро ӯ чунин одат надошт. Марди меҳрубони мефаҳмидагӣ буд. Ба ҳама чиз сарфаҳм мерафт. Аз баду неки олам ба хубӣ огаҳ буд. Падару модарашро аз ҷонаш ҳам дӯсттар медошт. Барои фарзандонаш бошад ҷонашро дареғ намедошт. Аммо намедонистам ба ӯ чӣ шуда бошад. Шояд дар доми тилисму сеҳру ҷодуи он зан афтода чунин бемеҳр гашта бошад. Ва ё хиёнати вазнини ман ба ӯ гаронӣ карду аз оламу одам дилсард гашта тарки Ватан кард, намедонам. Банди чунин фикру хаёлҳо будам, ки Шодмон занг зад ва ӯ бори нахуст аз сайдҳои ман намепурсид. Аз тарзи гапзаниаш эҳсос карда мешуд, ки дилаш шоду масрур аст.

-Мушкинахон чӣ ҳол дорӣ? Хонаат тинҷӣ аст?

-Бале, тинҷӣ аст. Аммо ҳоло ҳуҷҷатҳо пурра тахт нашудаанд.

-Ҳуҷҷатҳо дертар ҳам тахт мешаванд, ман бо Фархунда дар тамос шудам. Ҳафтаи оянда бармегаштааст. Аммо ман тоқати интизорӣ надорам. Пагоҳ бармегардам. Аллакай чипта харидам.

-Хеле хуб аст. Ман ҳам мехоҳам ин корамонро бас кунем.

-Ману ту ин корро бас карда наметавонем. Соҳибони он духтарон туро аздусар рӯз намедиҳанд.

-Охир ман шавҳаршаванда пайдо кардам.

-Ту балоӣғда Мушкина. Дар як шаб шавҳар ҳам меёбиву ошиқ ҳам. Ягон марди пурқувватро дар чангат афтондӣ чӣ бало?

-Бале, якто зӯраша ёфтам, ки беҳамто будааст.

-Ҳатто аз ман ҳам зӯртар будааст?

-Аз ту хубтараш албатта нест, вале ту ошиқи каси дигарӣ. Агар дилат холӣ мебуд, аз ту беҳтараш дар олам набуд. Вале афсӯс…

—Ҷонакам барои ману Фархунда як хонаи хуби дорои тамоми шароитҳоро пайдо карда мон, ки аз фироқаш мурдам.

-Барои чанд рӯз ёбам хонаро?

-Якҳафтаина мешавад, то ки дар ин муддат хумори дилро бишканем.

-Ҳатман меёбам. Аз самолёт рост ба хонаи бахтат меравӣ Шодмонҷон.

-Ҳатто падару модарамро надида?

-Чанд сол боз дар мусофират ҳастӣ, ягон бор бо ташнагии зиёд ба дидори волидонат шитобида будӣ?

-Рост мегӯӣ, се сол боз онҳоро надидаам. Аммо ишқи зан аз ҳама боло будааст ба фикрам. Беқарорам кардааст. То пагоҳ намедонам чӣ хел тоқат намоям.

-Мард бош, Шодмон, марди сабур. Ҳоло намедонӣ, ки Фархундаат дар ин муддати тӯлонӣ то чӣ андоза дигаргун гашта бошад.

-Охир вай ҳам ташнаи мард аст, чанд вақт боз бешавҳар гаштааст-ку.

-Ба ҳар ҳол худатро ба даст гир. Бетоқатиатро изҳор накун, ки назди ӯ беқадр мешавӣ.

-Розиям, ки ба ивази як шаби васлаш, хоки пояш шавам.

-Дар ҳақиқат ишқи ҳақиқию ғайриоддӣ доштаӣ ШОдмон.

-Напурс, ки ишқи ман заминӣ нест. Айни замон ба умеди васли ҷононаам дар осмонҳо парвоз дорам.

-Афсӯс, ки чунин мардаки дар ишқи ман ҷигаркабобро надида будам. Як марде ёфт нашуд, ки барои ман худро фидо созад.

-Ту бояд бе ҳасрату беормон бошӣ. Зеро тамоми тоифаи мардҳоро чашида дидаӣ.

Ман дар маркази пойтахт барои Шодмону Фархунда хонаи хубу муҷаҳҳазеро бо тамоми асбоби айш омода намудам. Хона нархи гарон дошт, аммо тамоми шароитҳояш оливу ба талаботи онҳо ҷавобгӯ буд. Бегоҳӣ Шодмонро пешвоз гирифтаму калидро ба дасташ супоридам. Фархунда ҳам дар як гӯшаи толори пешвозгирандагон мунтазири Шодмон буд. Маълум аст, ки ӯ ҳам нисбати Шодмон чунин ҳиссиёти баланди ошиқона дорад. Ишқи онҳо ишқи абадӣ будааст. Чунин ишқро танҳо дар афсонаҳо хонда будам. Аммо дар ҳаёт бори аввал медидам. Барои он ки Фархунда шарм надорад ба Шодмон суроғаро фаҳмондаму онҳоро танҳо гузошта омадам…

Бегоҳӣ Шодмонро пешвоз гирифтаму калидро ба дасташ супоридам. Фархунда ҳам дар як гӯшаи толори пешвозгирандагон мунтазири Шодмон буд. Маълум аст, ки ӯ ҳам нисбати Шодмон чунин ҳиссиёти баланди ошиқона дорад. Ишқи онҳо ишқи абадӣ будааст. Чунин ишқро танҳо дар афсонаҳо хонда будам. Аммо дар ҳаёт бори аввал медидам. Барои он ки Фархунда шарм надорад ба Шодмон суроғаро фаҳмондаму онҳоро танҳо гузошта омадам…

Ба Фархунда ҳасад мебурдам, ки баъди муддати тӯлонии аз ёри азизаш ҷудо будан, боз ӯро пайдо карду имшабу шабҳои дигар хушбахт хоҳад шуд. Мисли Шодмон марди яктопарастро пайдо намудан кори осон нест. Чунин мардон хеле каманд, вале хушбахтона ҳастанд. Ман ҳам дар ҳасрати марде будам, ки мисли Шодмон тамоми умр дӯстам дорад. Шояд Комрони ман чунин мард буд ва умре танҳо бо ман мемонд. Аммо афсӯс, ки аз даст рафт. Садҳо ҳасрату аламро дар дилам монду рафт Комрон. Воқеан ӯ ҳам имрӯз дар кӯчаҳои қисмат сарсону саргардон аст. Бо гумроҳии худ як мардаки дурустро аз бахту оилааш маҳрум сохтам. Худро барои ин корам умре маломат мекунам. Аммо баъзан фикр мекунам, ки ин рафторҳои ман ҳам беморӣ аст ва ба ин беморӣ маро худи Комрон мубтало карда буд. Имрӯз бошад азобашро ҳарду мекашем. Бо чунин андешаҳои машғуш чӣ тавр ба роҳрави иноямон расиданамро нафаҳмида мондам. Зинаҳоро баланд шудаму садои кушода пӯшида шудани дари ҳамсояро шунидам. Ва баробари ба дари хонаам расидан як бор сӯйи хонаи марди ҳамсоя нигарам, ӯ ба шаст баромада дастагуле зебоеро ба ман тақдим намуд. Кайҳо боз касе ба ман чунин лутф накардаву гул ҳам тақдим накарда буд.

-Бонуи нозанин, ин гулҳо барои худат .

-Беҳуда ташвиш кашидӣ…

-Охир ту арзандаи лутф ҳастӣ, бахудо диламро бурдӣ.

-Дар ин синну сол ошиқ шуданро гӯед.

-Ин дил ба фармони ман набошад чӣ кор кунам азизам?

-Барои ором кардани дил дору ҳам ҳаст охир.

-Давои дарди дилам танҳо туӣ мефаҳмӣ. Танҳо дар оғӯши гарми ту дилам орому сокит хоҳад шуд. Имшаб боз меоӣ?

-Худамро бад ҳис карда истодаам. Имшаб намешавад,-гуфтам бардурӯғ беқарории ӯро дидаву ноз карда.

-Одама дар ишқат кабоб накун азизам. Ошиқи беқароратро шод намо.

-Баъд чӣ мешавад, дар ивазаш?

-Ҳар чӣ кӣ дилат хоҳад ҷони ширин. Ҳатто агар хоҳӣ ҷонамро фидоят мекунам.

-Охир имшаб дам гирифтан мехоҳам, мефаҳмӣ маро?

-Дар бағали марди бӯсахоҳ дам нагирифта, худат танҳо дам гирифтаниӣ. Бовар кун, имшаб аз вайшаба дида бештар навозишат мекунам. Бо ман роҳат мекунӣ азизи дил.

-Маҷбур мекунӣ, ки аз баҳри хоби бароҳат бароям,-гуфтам боз ҳам бо ноз. Ҳол он ки дили худам ҳам доғи оғӯши гарму пайкари қавиаш буд.

-Шаби дигар хоб меравӣ ҷон, имшаб аз хоб дида роҳаттар мешавӣ бовар кун.

-Хайр мунтазирам бош, баъди соати ёздаҳ дари хонаатро кушода мон.

-Дари диламро ҳам кушода мемонам бароят.

Ба хонаам даромадаму ба ҳоли марди ошиқ хандаам омад. Чунин як марди бузургҷусса дар пеши як зани оҷиз худро ҳақиру нотавон гирифта зорӣ мекард, ки хизматгорам мегардад. Яъне қувваи бузур аст ишқи зан, ки ҳар гуна марди паҳлавонро асири худ мекунад. Ин мард ҳам бехабар аз гузаштаи пургуноҳи ман ошиқи беқарор гаштаасту барои ҳамаи талабҳоям розӣ аст. Ҳатто мехоҳад маро ба ҳамсарӣ гирад. Аммо ман ҳайрон будам, ки оё метавониста бошам аз ин пас танҳо бо як мард тоқат карда гашта. Зеро бадомӯз гашта будаму мехостам аз оғӯши ҳар марди нозанину пурқувват баҳраманд гардам. Ба хона даромадам, ки Юсуф занг зад.

-Ҳа моҳи камнамо, дигар суроғамон намекунӣ? Роҳи тиҷоратро омӯхтӣ –д /spanа, дигар ман нолозим шуда мондам.

-Боз ман фикр кардам, ки ту хонадор гаштаиву аз бағали гармакаки арӯси ҷавонат бархеста наметавонӣ.

-Бале ман зани тамоман ҷавони шонздаҳсола гирифтам, аммо қобилияти тиҷоратиамро гум накардаам. Дар ҳақиқат ҷавонаш дигар будааст-да. Мани аблаҳ умрама дар бистари беваҳои сарқути дигарон сарф карда гаштаам,- мегуфт Юсуф бо заҳрханда.

-Ҳамин ту набудӣ, мегуфтӣ, ки духтарони ҷавон таҷриба надоранду ба мардак роҳат бахшида наметавонанд? Боз фикратро дигар кардӣ?

-Бале Мушкина, ин гапат ҳам дуруст, ман гапи гуфтаамро ба гардан мегирам. Вале то кая думболи шумора гирифта мегардаму дар бораи ояндаам фикр намекунам? Ман ҳам мехоҳам дар оянда насл дошта бошам. Ё ки ту бароям таваллуд мекардӣ?

-Гап дар сари ин нест. Ҳоло ист, бевачаат таваллуд кунад, баъд забондарозӣ кун.

-Вай аллакай бордор шудааст азизам, парво накун. Пагоҳ-фардо соҳиби шоҳписар мекунадам,- мегуфт маро сӯзонданӣ шуда.

-Худо хоҳад гӯй Юсуф, агар Худоҷон бихоҳад ту падар мешавӣ.

-Мешавам иншоолоҳ. Ту ғамашро нахур. Шумо бо Шодмон маро “кидат” карданӣ шудед? Аз оқибаташ наметарсед?

-Ту органҳои маъмуриро дар назар дорӣ?

-Аз орган ҳам ҷазои бештар медодагӣ кор ҳаст, ки одамро умре месӯзонад.

-Ту чиро дар назар дорӣ?

-Баъд худат мефаҳмӣ, ки чӣ “сюрприз”-е интизорат аст.

-Маро натарсон Юсуф, дар ин умри кӯтоҳ гурги борондида шудам.

-Ҳамхобагӣ бо Шодмон туро пуртаҷриба кард?

-Барои ту магар фарқе дошт, ки ман бо Шодмон ҳамхоба мешавам ё бо марди ҳабаш? Боре рӯирост ба марди араб тӯҳфаам карда будӣ. Ҳамон вақт гумон доштам, ки танҳо ба ту тааллуқ дорам. Аммо боварӣ ҳосил кардам, ки бароят танҳо барои иҷрои корҳо даркораму бас.

-Ту чӣ фикр карда будӣ, ки туро зан мекунам? Магар зани фоҳиша ба кас ҳамсари ҳаётӣ шуда метавонад?

-Ту аблаҳ маро фоҳиша кардӣ-ку.

-Магар духтари хона будӣ? Агар зани хуб мебудӣ назди ман ба маҳбасхона мерафтӣ?

-Бас кун, таъназаниро! Ман ҳам метавонам аз ту қассос ситонида.

-Гап нест, ситон қассосатро.

Телефони дастиамро хомӯш кардаму ба андеша рафтам. Ин Юсуф чӣ нақшаҳо дошта бошад. Мабодо ба дасти органҳо насупорад моро. Аз дасти ин бача ҳар кор омаданаш мумкин. Асабонӣ шуда намедонистам, ки чӣ кор кунам. Ниҳоят ба сарам Шодмон омаду ба ӯ занг задам.